2015

Posted: 12/02/2013 in Wiersze
Życie jest usiane jest cudami, których zawsze mogą się spodziewać ci, co kochają”

Marcel Proust

http://virtualo.pl/ebook/piotr-zawierzyl-i229490/

>>>

DSCN1715f
Akwamaryn wykrystalizował
na policzku
słońce zrodziło pokój
lekki dreszcz muśniętego stolika
szum wytrąconych fal
blask zalał akwarium
duszą się ryby
policzek przy szkle
dusza morska
wydobyta z wodorostów
duża ryba biblijna
wypuszczona z uwięzienia
ze słowami
– płyń po morzach i oceanach
potoczyła się
przez pokój wprost w otwarte
balkonowe drzwi
promień uniósł niespodziewany dar
cienki pisk sopli za oknem
marynistyczna pieśń podróżna
akwamaryn rozbłysnął
tęcza pod choinką przed oknem
usta na szybie
zaśpiewały jak ryba
w wigilijną noc
policzek przy policzku
lekki dreszcz cudu
intaglio wyzwolonej
kamea wyzwoleńca
>>>
DSCN3211f
Węgiel drzewo liść
ptak przestworza wolność
ja
bądź ze mną
leć ze mną
skacz ze mną
do szybu kopalni
w ciemność własnej duszy,
która zapłonie
jak węgiel
zapewne
diament prehistorii
zajaśnieje jutrem
ogień płomień dym
przestworza Bóg
my
>>>
DSCN1281f
Ledwo nastał dzień
a człowiek otwierając oczy rzekł
– to jest dzień ostatni
dlaczego ostatni? – odrzekł człowiek drugi
albo to ja wiem?
jak tak czuję, jestem
prze-ra-żo-ny
przerażeniem moim jest materialne światło
zobacz – tam wstaje słońce
tam świeci jeszcze księżyc
i nad horyzontem wciąż
moja betlejemska gwiazda
oblewa mnie łuną
a ja ani pasterz ani król
ani polityk zdobny animator szopek
ustawiony w okienku sławy
ledwo gipsowa figura w stajence
z kredensu zielony wyświetlacz komórki
i jeszcze czerwone światełko
uśpionego na ścianie telewizora
świecą na mnie
boję się, że są to duchy świata materialnego,
który nie istnieje
więc – to jest dzień ostatni
– rzekł człowiek
dla istoty niebędącej aniołem
tylko dzień się zaczął
– odrzekł człowiek drugi
ale mój strach się nie skończył
noc tylko go skryła
jak w bajce w bezkształtnym płaszczu
teraz wybuchnął jak płonący modrzew
w krainie kości i krwi
człowieka prze-ra-żo-nego
po skurczu oka
i płonie solarnie, wodorowo grzeszny
geotermicznie, nieokrzesanie śmiertelny
podpalony przez świat pierwotny
oto ja człowiek wilczego strachu
pozbawiony wiary
bez wytchnienia dla snu
czekający, nasłuchujący, rozedrgany
prze-ra-żo-ny brakiem brzasku
poświaty i rozbłysków poza słońcem i księżycem
stale spodziewam się dnia ostatniego
ja tak czuję
w galaktycznej perspektywie pozawymiarowości
bez końca i początku
bez strachu nie istnieję
– rzekł człowiek
ale dlaczego? – odrzekł
nieczuły człowiek
>>>
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Ze stopu magnezu i manganu
wykonany w komórce
z dodatkiem węgla i krzemu
siny amulet
artefakt jak gadżet
znak nowego wieku nowej ery
figurka jak figurka
interfejs raczej
coś bardziej nieokreślonego
wyjątkowej piękności
innowacyjnie kształtne
w wymiarach
aczkolwiek abstrakcyjnie ulotne
w zaokrągleniach
coś wyraziste w połyskach
lekkie twarde oddające
modlitwę aurę wyznań
miękkie niegrube jak to ikona
znak nowej kultury
materialnej lecz zrodzonej z idei
wykluwającej się uprzednio
w gniazdach doświadczeń bolesnych
coś skupione na wyrzutach sumienia
nieudanych osobniczych zamyśleń
piktogram
jak nowe okno
zupełnie nowe słowo
początek języka nowoludzi
pierwsze słowo
wypowiedziane w nowy rok
zaledwie
nowy rok
niewiniątek
>>>
dscn0357f
Odludek wizjoner
– mówili na niego
natchniony dziwak
– szeptali
taki jakiś niedzisiejszy, nieżyciowy
wciąż oskarżający obecne dni
będzie w przyszłości
samotnym żeglarzem albo wróżbitą
obserwował ptaki i niebo
nieustannie zadzierał nosa
nawet miał zamiar zostać kapłanem astrologów
fakt – od ludzi stronił pysznych
fakt – sam się nie pysznił
gdy władzę zdobył absolutną
otoczył się prostaczkami
z ptasimi móżdżkami
pozostałych poddanych został sędzią i katem
z wyroku gwiazd
wyczytywał im przepowiednie
jak wyroki śmierci
wszystkie się sprawdzały
>>>
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Bo boli ząb
bądź gdzie
bo boli krtań
we śnie
bo boli pierś
na jego dnie
bo boli jaźń
we mgle
gdzie ząb – w jaźni?
gdzie jaźń – na dnie?
a gdzie ty moja mgło
– w boleści?
ust otwartych nocą
bez tchnienia
moja mgło śmierci
>>>
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Twój pełny skan
za wszelką cenę
ultrasonografia prześwietlenie
cokolwiek
jakieś remedium na sfinksa
niezbędne od zaraz
w prasie tebańskiej już piszą
o czymś
co ukryte trwa w tobie
przyczajone nieodgadnione
koledzy zawsze powtarzali
– on coś ma w sobie
policjanci i sędziowie systemu
kiwali głowami
– coś w nim podejrzanego jest
tomografia w maszynie kosmicznej
i wiwisekcja potrzebne
w stanie nieważkości
rozpytywanie rozeznanie
analiza złości i kości
wejrzenie w psyche, soma i polis
we wszystko
– niezbędne od zaraz
rodzice z lubością patrzyli
w twoje oczy w kolebce
– cóż one kryją?
potakiwali sąsiadom mówiącym coś o Hydrze
i biały jastrząb wyfrunął z nich
przed bitwą z moskiewskimi pacyfistami
po zakończeniu misji w Mezopotamii
machał skrzydłami intensywnie
zawieszony nad jednym miejscem
potem zerwał się i poleciał w bok
gwałtownie uderzył o mur
na ścianie zakończywszy żywot
co oznaczał tak dziwny ptak?
przed czym uciekał?
nad twoją trumną pochyliły się plemiona
i znowu
ktoś wyrzekł te słowa
– popatrzcie na tę twarz
coś w niej jest zaklętego
niesamowitego
czy to tylko oblicze człowieka
wyrazistego?
czy sfinks rzucił się w przepaść?
teraz sekcja
oby nie było za późno
czy sfinks przeraził się człowieka
będącego odpowiedzią na wszystko?
oby!
>>>
DSCN0004ff
Można wyręczyć się onomatopeją
można chrząkać
schodząc po schodach popularności
pamiętacie też te slogany
skręcone ze śmieci
lub wygrzebane na wysypiskach słów
konglomeraty zasupłanych przemówień nicieni
można próbować za dzieła uznać
pochrząkiwania teoretycznie pomnikowych
odlewów, które nocą w centrach miast
w okropnej męce ust
usiłują przypomnieć światu swoje schorzenia
i upodlenia w psychicznych niszach
można słuchać tych brązowych niemot
to jest udawać, że słyszy się jakieś idee
w śpiewie tłumu zerkającego
mijającego ich wybujałości
Jest też inny sposób na oddolne rozsuwanie wierszy
w kreśleniu z przygodami szkiców
dzieł beletrystycznie zwanych rymowankami
natchnionych
omijających śmietnik duszy bełkoczącej manifestacje
zaprzeczeń dobra
to czasem jest dramatem
a najczęściej tragikomedią
wideo-domofony na budynkach przy głównej ulicy
toż to amfiteatr
albo arabskie targowiska różności
to może być tam samodzielnym przekazem
jako że mruczenie gwiazd na wizji
jest zachwycające dla tamtejszej publiczności
poza treścią sformowane dla amfiteatrów Kartaginy
dla ludzi w maskach
na widowni a nie proscenium
oborana Kartagina czołówek wszystkiego
przyjmie każdą formę jak kot,
którego się nie wyżyma w Zalipiu
na scenie w świeckim Krakowie zwanym Zakopanym
na razie jeszcze góralskim
można na fortepianie schodzić nad Wisłę
i na trąbce piąć się na Wawel
ale po co?
dramat to jest dziś muzealny eksponat
w wierze w finałową tragedię nie ma formy
ekspresji i eksperymentu tak jak i
w ekskrementach ekspertów
byłych sekretarzy dziś prezydentów
co walają się w publikacjach
ich eksżon
>>>
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Niech się znów obudzi pierwsze słowo
w tobie w nas
siostro, bracie, swacie, primadonno
popatrz pomnikowy wieszczu
na ten obecny wspólnotowy tłum
tłum czysto polityczny panegiryczny
to totem miasta-państwa
nie ma w nim twarzy ani słów
tylko chaotyczne rozbryzgi-jęki z luster
tylko obrazy-wrzaski z plakatów
więc zawołaj z attyk i wież
ej hej kumoszki, bankierzy, jadownicy, dyrygenci
stop karierom
stop klakierom
stop kelnerom
stop tancerzom i cyklistom
na urzędach wyższych
stop oracjom i laudacjom
ze słów prawd wdów
ze słów prawd sierot
ze słów prawd samobójców
a gdzie słowa idee pierwszych Piastów Sumeru?
a gdzie słowa piramidy bogobojne
znaków wymyślonych w łużyckiej Hattuszy?
w zigguratach ledwie z mułu acz
do gwiazd wyniesionych aż
lecz myśli a nie muł sięgną po ich blask
słowo wzniosłe jest prawdziwe
bo nie ma ważnych nieprawdziwych słów
mierniku czujniku ścierwniku
plemienny gazetowy ulotkowy bilbordowy
więc obudź się pod cokołem
kiedy spadają gwiazdy
na ostatni napis etnosa
wejdź na ten cokół i wykrzycz do gwiazd
cokolwiek człowieku cokolny
Gąsko Stasiu nasz
>>>
DSCN1641d
Był sobie raz
nad brzegiem morza
niebieski głaz
ledwo zdążyłem
dookoła obejść go
gdy fale dziewcząt
wdarły się na ląd
głaz błękitny
otoczyły zewsząd
wskoczyłem nań
raz dwa trzy
niespodziewane tsunami sięgnęło
tylko moich stóp
głaz oderwany
od rzeczywistości
uratował mi życie
i sakwę
z sympatycznym
atramentem do serc
oraz rylcem
do diamentów
wyryłem nim
w policzkach swojej twarzy
obraz kamienia
na cześć piany
fal i błękitu
mitycznego zaledwie
bytu
>>>
DSCN1714f
Zaniemówiłem siostro!
ot tak, z wrażenia
och! ach!
jakżeż ty wyglądasz cudnie
siostro w wierze
w naszą miłość
twoje skołatane serce
ponoć odwrócone już na drugą stronę
jak moje
przenicowane latoś
ponoć twoje włosy rozwiane na zawsze
jak moje myśli
przed tobą
już nie mam nic do powiedzenia
siostro w wierze
w nasze życie
bądź ze mną niemową
w drodze
do wieków fal raf zórz
światów i zaświatów
w ciszy, bez słów westchnień
och! ach!
jakżeż ty wyglądasz cudnie
wciąż
>>>
dscn0370g
Według mnie
kręci się ten świat jeszcze
wyłącznie poruszany
mniemaniami i domniemaniami
na sworzniach, rolkach i piastach
wystruganych z gęgorośla szorstkiego
rzadki to materiał w przyrodzie
ożywionej wcześniej
dla mnie władcy stworzeń nierealnych
kręcenie wciąż jest bezprzykładne
ale przecież świat już nie ten
jak mniemam
roślin zamiennych brak
gęg za gładki
sworznie stworzeń marne
to i obrót marny
gdy świat wyjdzie z założenia
że nic się już nie da skręcić lepiej
wtedy to ja zacznę – o dziwo
– w przyrodzie i nie tylko
przykładnie – na nowo
poruszę wszystko ab ovo
przez siebie stworzonymi
zupełnie nieznanymi ulepszonymi
mniemaniami osobistymi
szorstkimi jak moja chrypa
gdybiącego ojca chrzestnego
i kręcić będę ad mala
>>>
W bitewnej wrzawie wyrwane
z piersi serca
i słowa z gardeł
milionów solidarnych
na barykadach wolności
wszystkich poetów marzenia
są jak ręce wystawione z mogił,
których nie ma na cmentarzach
ale są za to w chmurach na wieki
ręce, które pochwycą i podźwigną
każdego osuwającego się w przepaść
ludobójczych wykluczeń
>>>
 
*W imię stabilizacji*
Tędy droga za mną bracia kozice i muflony
jest w nas wiara i ogień skoczny
choć nawoływań i cierpkich słów wypłakany czas
minął bezpowrotnie jak burza na szczytach
w imię przyjaźni i walki w snach
ze zniewoleniem stania w obojętności kuźnicach
z torturą kucania na piargach komercji
zwisania na linach wyciągów
śmierci odwiecznych praw
spadania tylko w monitorach nierealnych limb
i programów Eko
niech się więc knury pną do góry
samotnie
w agencjach aprecjacjach atencjach
my nie
a więc teraz wraz
nie, ku szczytom spowalniającym wiatr
ku przełęczom, tędy!
teraz marsz ducha maratoński bohaterski
stukrotnie błogosławiony męczeństwa pomnik
naszych stad podniebnych postawimy jak nikt
w imię stabilizacji przyrody
na płaskoniżu pradolin
>>>
dscn0991f
W słowotoku oczy
otwierają się i zamykają
usta szepczą, mówią, krzyczą
niemo
brwi się marszczą, ręce gestykulują
w słowotoku gdacze kura, gęga gęś
niemo
skwierczy bekon i pohukuje lotna maszyna
nic nie przerwie słowotoku
żaden liść historii i mistyki
spadający samotnie na łan gryki
z szelestem
bo ani gryka nie jest rzeczywista ani liść
jest pierwotnia samotni
słowotok dookreśli elokwentnego
muchomora, krasnala, piewcę
bez interlokutora mchowego
las, samotnia, Baba Jaga
i mały bohater pozytywny
w słowotoku zadrapane policzki i broda
bohatera bajdurzącego nad śpiącą królewna
przestał gadać, gadać, gadać
pocałował ją wreszcie
zobaczył całą we łzach
oczu otwartych
powrócił do prawdziwie męskiej postaci
zamilkł na zawsze
pod przyłbicą, kapturem, kaskiem
jak był zaczął niemą krucjatą
tak skończył dźwięcznie modlitwą, zaklęciem
w przepaść małostkowości
strącając Jagę
>>>
dscn0601f
Żeby było bezkarnie i pusto
absolutnie przestrzenniej i krańcowo wolnościowo
wcześniej ktoś musi zadbać o kolory
i wyprać z nich rojne jak mrowiska centra miast
pełne reklam skwery i ulice
wielkie defiladowe i wiecowe place
Żeby na wydmowych kompletnie szarych
krajobrazach posturbii ginącej w pustynnym pyle
można było dojrzeć nomadę wędrującego samotnie
w spiekocie dnia jak juczne zwierzę odłączone
z karawany izmaelskich kupców –
wcześniej ktoś musi wyciąć puszcze i dżungle
spychaczem zepchnąć do wąwozów oazy
przeorać buldożerem ogrody botaniczne i rezerwaty
zbezcześcić sady i centralne parki
Żeby było bezkarnie i pusto
absolutnie przestrzenniej i krańcowo wolnościowo
zanim zostanie uruchomiona kamera
a reżyser da znak i ktoś powie
– klaps, scena sto ósma, film o samotności:
egzystencjalisty w kościele bez Boga
bezrobotnego licealisty bez matury
wypranego z innowacyjności ludzkiego łachmanu
innowiercy mieszkającego w beczce obfitości
uzależnioną od szukania muz śmierci
i usprawiedliwień upadku człowieczą zjawę
dyrygenta wyłącznie pogrzebowych marszy
podmiot zaniechania protestowania aż do
niszczenia wewnętrznych światów
wreszcie człowieka bez ducha i poetyckiej wiary w siebie
Żeby było bezkarnie i pusto
krańcowo wolnościowo  i absolutnie przestrzenniej
wokół takiego miejskiego troglodyty posturbii
z tulipanem w oberwanej butonierce
w cylindrze bez denka
przemierzającego puste ulice na szkielecie technicznego wielbłąda
Żeby esteci filmowi zachłysnęli się do końca
Bezosobowym Absolutem –
ktoś musi usunąć ostatnią przeszkodę
– wciąż widoczny w tłumie szarego miasta
kolorowy pomnik Boga
>>>
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Waga problemu
twojego jest jaka?
jest noc niby nie widać problemu
nie widać wymiaru, obiektywu i kliszy
lecz oczy to nie wszystko
bywają natchnienia nieświetlne
i oto nowy problem jest
skrajnie odpowiedzialna troska
lub niebotyczne góry wyostrzonych zmysłów
nie do przebycia dla fal
i gdzie twoja oczekiwana spójność jaźni
w krwawej serca łaźni?
nie ma czekana, butów i raków
dla zmysłów i serc
nie zdefiniujesz problemu
to tak jakbyś oczekiwał
porażki społeczeństwa
po śmierci Zbawiciela
chociaż w głębi zwykłego myślenia
wiesz, że inaczej jest
bo zmysły pryskają jak meteory
przy pierwszym widnokręgu apokaliptycznego dźwięku
i drugiej linii obrony kosmicznej fatamorgany
a rozum stoi na tej samej wadze co ból bytu
test wygrywa neurastenia
ale egzamin zdaje z ciała ciężaru
sokratejska cierpliwość torturowanego Boga
czekanie na śmierć jest twoim żłóbkiem
wpatrzony w widny kres nocy
bezkresnej
niedożywiasz świtu i ulgi poznania
odetchnąłbyś schodząc z wagi świata
ale rozum na niej pozostał
i stąd twoje problemy
>>>
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Ile trzeba mieć lat,
aby wszystkie kobiety
noszone od młodości w egzaltowanym męskim wnętrzu
jak medaliony gwiazd powracające
z przeszłości emocjonalnej burzy postnuklearnej
stały się tylko porcelanowymi figurkami
japońskich gejsz
pomalowanymi w żywe kolory
co wprowadziły się na górną półkę kredensu?
Ile trzeba lat mieć,
aby wszystkie kobiety
ukryte we wnętrzu spełnionego mężczyzny
stały się zaledwie jedną białą figurką Wenus z Milo
ustawioną na okapie kominka?
Ile lat trzeba mieć,
aby wszystkie kobiety
w męskim sercu chłodnym już jak kometa
zatrzymane miłością na łut czasu w gramie materii
stały się zaledwie jedną
Nefretete, Giocondą, Primaverą,
Primabaleriną absolutną, Dianą,
Afrodytą, Florą, Mają nagą
i Ewą przechadzającą się wśród paproci raju
lub z fal wyłaniającą w macicy perłowej
depczącą owoce lub muszle
niezapomnianych wspólnych chwil,
ozdobą sentymentalnego bezzmysłowego salonu pamięci
i jego wzniosłym znakiem rozpoznawczym?
Ile trzeba mieć lat by boskie piękno wszystkich kobiet
stąpających przed mężczyzną zmieniło się w jednego
czarownego motyla szacunku?
Zapewne trzeba mieć – nie mniej niż osiemdziesiąt osiem a najlepiej sto osiem
a może dokładnie tylko tyle co umierający Platon i Deotyma!
>>>
dscn1623f
Mam przed sobą własną samosiejkę
nawet i to co jest w jądrze komórki
gen ludzkiej godności i chwały
mam siejkę siebie
własnego przekazu
co zahacza o wieczność
jestem w niej cały
w płynach ustrojowych i cytoplazmie neuronów
jestem zaczynem kosmicznej ludzkości
nie marzeń jej, nie
nie myśli i nie uczuć, nie
jestem w samobycie nowej
istoty niewymyślonej
ziarnem, lotnym nasieniem
mam przed sobą okruch samobłękitu i samonocy
i już w wizjach kiełkuję wokół
opadając, obumierając, zmartwychwstając
to samosiejka wigoru,
co jak samba taniec żywiołu
jest ruchem dłoni, rzęs i oczu
rytmem woli pulsującej w trzewiach
w skondensowanej formie
w kropli energii ducha
nie, nie kropli, tylko zaczynie ruchu
drgnieniem mechanizmu startowego, też nie
nie rotor to, napęd, sprężyna czy potencjał
to siejka sama we mnie nabrzmiała ciszą i głosem
strachem tłumionego ja
porywana przez wodę i wiatr
odpadająca w glebę, gdy już czas
wdeptywana w nią przez niecierpliwych ludzi
i wręcz dzikie zwierzęta
jak wykiełkuje i wzejdzie cała z ciała
to w blasku pioruna zobaczysz co to za jedna
wzejdzie z niej początek mnie
poza cywilizacją tkanek walczących
człowiek nowy z nilowego zaczynu
wznoszący się w chmury galaktyk
zastępując ginącego staroczłowieka
przekazu bezznakowego
>>>
DSCN3021f
Wśród bydląt urodzony
w nędzne szmaty przyodziany
wyruszyłeś z zapomnianej mieściny
bez trzosa i zapasowych sandałów
tylko z laską i w jednej sukni
Ziemię przemierzyłeś
idziesz przez wieki i tysiąclecia
potem zatrzymujesz się
i pozostajesz tak za bramą
pasterz końca czasów
wszystko zatrzymuje się razem z tobą
wszechświat wstrzymuje oddech
i zamiera przed ścianą
ale nasze wielbłądy idą dalej
i przechodzą przez ucho igielne
widząc je już po drugiej stronie
zrzucamy swoje bogate stroje
kapelusze zdobne w pióra ptasie
zsuwamy buty z krokodylej skóry
strząsamy płaszcze aksamitne z pleców
błyszczące kamizelki
odwijamy słuckie pasy
zdejmujemy spodnie cekinami haftowane
odpinamy diademy i obroże z diamentami
rozpinamy bluzki Armaniego i Diora
odkładamy torebki Prady i Vuittona
ściągamy z nadgarstków drogie zegarki
a z palców pierścienie
zrywamy z piersi odznaczenia i medale
ale
ale
ale
za późno
niestety
już jest
>>>
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Fabryka składuje a nie produkuje
zadajesz sobie pytanie
czy to jest fabryka?
Mózg gromadzi a nie wymyśla
zadajesz sobie pytanie
czy to jest mózg?
Refren: pytasz, błądzisz
               pytasz siebie
               najbardziej błądzisz
Ciemna istota nie jest istotą lub nie jest ciemną
zadajesz sobie pytanie –
czy ona jest mną?
Świetlisty punkt nie jest otoczony ciemnością
lub wydaje się, że widzisz go mimo to
zadajesz sobie pytanie –
czy jestem przed sobą czy już za sobą?
Refren: pytasz, błądzisz
               pytasz siebie
               najbardziej błądzisz
Karty i szklana kula pokazują, że
ludzie ziemscy są bez przyszłości
zadajesz sobie pytanie –
kim jest Cyganka, co to wszystko znaczy?
Organizacje międzynarodowe i ich przywódcy
wyznaczają cele i wytyczają drogi
zadajesz sobie pytanie –
co ja tu robię, w tym ich złudnym świecie?
Refren: pytasz, błądzisz
               pytasz ludzi
               najbardziej błądzisz
>>>
dscn0455f
W kierunku przejrzystości
przejrzyści lecz nie do końca
czołgamy się w sztolniach
przeciskamy w ciasnych korytarzach grzechu
na zakrętach życia ochlapywani błotem
idziemy zatrzymując się nad urwiskami kłamstw
chwiejąc się, potykając przed upiornymi
górskimi rozpadlinami występków
ta grań pod nogami to nasza ostatnia szansa
grań co przełomem jest epok
kolejnych naszych nieprzejrzystych
pełzniemy nią po omacku
jak aniołowie uduchowieni
jak aniołowie świetliści
jak ludzie przezroczyści
lecz jakby nie do końca
chwiejąc się, potykając idziemy
w kierunku przejrzystości
co jest jak cel walki z samym sobą
jest w nas coś co nie daje się prześwietlić
żadnymi promieniami gamma supernowych
nad horyzontem rozbłyskujących
w gwiazdozbiorze Psa
lub gromadzie Plejad umiejscowionych
nawet na planecie dojrzewającej miłością
nie jesteśmy w stanie przeniknąć jednego elementu
jedynego własnego przełomu nieosiągalnego
jedynego buntu do końca niepowstrzymanego
na kliszy czarnej naszego duchowego życia
nie pozostaje ślad indywidualnego serca,
które zatrzymałoby obraz tortury wspinaczki
całą przejrzystość serca przeczołgani do końca
okazać tylko Bogu możemy
>>>
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Nie bądź tylko opadającym, umęczonym liściem
ale idź z radością w park
czas nastaje na ciebie nieludzko samotnie
jak wiatr jesienny niezbędny
jak katar sienny nieleczony
jak deszcz zamętu niezielony
jak błyski lęku niezszarzałe
lecz ty nie bądź tylko opadającym, umęczonym liściem
zmierz się z łkaniem dnia
wieczorów bądź tytanem
brnij w nich w czymkolwiek po pas
rozgarnij coś jak czas lub pragnień szok
nabierz pełne wiadro zapomnień słot
popatrz ostatni raz w te czeluście
wciąż płynnych niescalonych łez
i zwróć się do świetnej, mroźnej pogody z weselem
na świat z każdej czerni wyglądaj nudnej
strzelaj w pustkę krajobrazu
gałęziami wyciągniętych, bezlistnych rąk
z ćmą kurzawą ku nowemu poleć tak samo
jak z szarańczą upałów
na krańce świata
aż śmiechu tren zbieleje
i zaperli się od niego wzrok
upadły liść zbrata się ze śniegiem,
co odnowi oblicze ziemi
>>>
dscn1227f
W świątyniach słońca elit
nie ma żadnego autorytetu prócz wiedzy
ludzie sami nie są tu autorytetami
ludzie są głównie zabójcami idei
hakerami myśli i podpalaczami bibliotek
w świetle jedynej latarni wiedzy
widać i to dobrze,
że na gruzach transcendencji
spolegliwe kamienie, usłużne piargi,
namiętny piach i zwykły uczuć kurz
nie szokuje już wyniesieniem
do godności, podniosłości, doniosłości
mimik, gestów, języków ciał
nic co ludzkie nie jest jasne
i już
to co ludzkie nie jest autorytetem
dla dusz
nie ma ścianek do wspinania dla serc
kamienna ścianka piramidy też się przewróciła
na jej gruzach leży Ra i Ozyrys
z miękkiego gipsu
ranne zwierzęta umierają obok
jak żertwy bez potrzeby
poćwiartowani ludzie wznoszący ręce
szukają swych głów
znajdują tylko martwego sfinksa
krew spływa z ołtarzy jak olej z frytek
kapłani mediów to głównie zabójcy dzieci
kult Molocha w każdej ich publicznej spowiedzi
wznosi się jak wieczny ogień spalanych marionetek
na gruzach ich wyżyn gnijące systemy
rozsiewają woń oczekiwanego końca ludzkości
agora, forum, cardo, promenady
wszystko pełne krwi
zburzony Efez, Pergamon, Berlin i Drezno
zaorana Kartagina i Moskwa
oborane ich cmentarzyska i trony
to cel upragniony i efekt
ludzkiego władztwa ministrów i elit
dziś najpotężniejszy na Ziemi człowiek
jest zaledwie zabójcą dzieci
ołtarze Gehinnom płoną wszędzie
i świecą w noc jak cud z Faros
wyżyny dzieł ludzkich trzęsą się w posadach
daleko od zapadłych mórz skaczą pagórki
figury, posągi, stele same przechodzą przez ogień
kamienne pociski lecą i płoną jak komety
kamienne pojazdy zmieniają się w zwierzęta juczne
twarze ludzkie nie są autorytetami dla spojrzeń
one nie są autorytetami nawet
dla zranionych orłów i lękliwych lwów
na szczycie piramidy lub góry królów
w świetle jedynej latarni wiedzy
po zburzeniu gontyny transcendencji
nie stoi już człowiek godny
na ruinach wśród potrzaskanych dusz
widać zawsze zabójcę dzieci i piekieł ruszt
>>>
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Grzmot
nad sceną
nad lasem
potem błysk
z nieba spada
martwy wół piżmowy
Huk
nad sceną
nad jeziorem
potem błysk
z nieba spada
martwa mrówka faraona
Trzask
nad sceną
nad bagnem
potem błysk
ze szkieletora spada
na krakowską operę
martwy spadochroniarz
Wrzask
ludzki krzyk
nad sceną
nad rynkiem
z Wieży Mariackiej
zamiast hejnału Polaków
spada na ludzi
wielka klata
pusta –
kurtyna
światła
>>>
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Ledwo podświetlony łzami słońca
jakby na jakiejś gumeczce zawieszony
obłoczek dyndający nad polem bitwy
jak małpka przy lusterku w samochodzie
po absolucji zbiorowej od grzechów i ciał
duszyczki obok niego wznoszą się jak mydlane bańki
jak pęcherzyki gotującego się pokawałkowanego powietrza
jak krople krwawej mgły niepasującej do pory dnia
słońce zachodzi po całodniowej bitewnej rzezi
i dobijaniu rannych mizerykordią
po zdejmowaniu skalpów i obcinaniu głów
po podrzynaniu gardeł jeńcom
ledwo lśnienie nad wzgórzem górującym nad doliną
obłoczek podrygujący w spazmie słońca
ciężka praca bojowników o przestrzeń, wolności, niepodległość i demokrację
zastyga powoli w sześcianie czystej śmierci
trwała równo sześć tysięcy lat, sześć miesięcy i sześć dni
złotoczerwone powietrze wypełnione kurzem
parą z ust i zmaterializowanym rzężeniem konających
wznosi się nad doliną wdeptaną głębiej
pomiędzy pagórki jak trawa w piasek
tą plastyczną mapą z odciskami stóp
ludzi, koni, wielbłądów i słoni
drży samo słońce wciskające się w formę zachodu
za ciasną dla ludzkości
upychanej w czeluściach bez wyjścia
w chmurnej studni miłosierdzia, do której wpadają
zasysane dusze zabitych nie zmieści się cywilizacja
ledwo obłoczek pozostanie
mijamy Megiddo autostradą pędząc na złamanie karku
w bolidzie rodzinnym ucieczki
rozmywamy się w ogromnej kuli ostatni raz
zachodzącego słońca
>>>
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Ojciec mój jest patriarchą
bez siwej brody
bez wyniosłej postawy
zgięty w bolesnych, mnisich przyklękach
niesie pochodnię rodziny
drżącą ręką trzyma ją nad głową
jak papieros
jest żywą skamieliną
dumy i wiary
Ojciec mój nawołuje wciąż
z Horebu
– zgromadźcie się dzieci,
podejdźcie – coś wam pokażę
i wskazuje źródło życia
tryskające w olszynowym lasku
wskazuje ziemię obiecaną za rzędem tui
nie jest odkrywczy w wizjach bitewnych
telewizyjno-gazetowych dzisiejszych dni
lecz jakby pod dębami Mamre
siedząc w kwitnącym sadzie zasadzonym własną ręką
trzyma w górze wśród kwiatów i pszczół
różaniec przeszłości
zakrwawiony, wytarty, potargany
a na piersiach pektorał dwudziestu wnuków
te kamienie szlachetne umocowane na nim
to dzieje rodu,
który rozbłyska jego przemowami i łzami
żywymi wciąż
i rozświetla się jego śmiechem
coraz rzadszym
***
Matka moja, która zrodziła
wszystkich stu proroków
przekracza dziś rzeki czasu
jest duchem ponad dachami
i dachem każdej kapliczki
postawionej w zaciszu serc
wnuków i prawnuków
Moja matka, którą czcimy
w tych kapliczkach jest obarczona
lękami wojny
lękami krzywd i poniżeń socjalizmu
niesie je idąc z kuchni do łazienki
wracając z piwnicy ze słoikiem
sałatki z zielonych pomidorów
Matka moja, która kiedyś
nosiła na swoich rękach
wszystkie dzieci i tornistry
maluchy i dyplomy ich i napomnienia
młodzieńców, dziewczęta
i ich ślubne buty
wciąż kołysze kołyski z niemowlętami
ustawione we wszystkich pokojach
dogląda piekarnika z karpiem
wygląda gwiazdy i powrotu syna
Matka, której syn
prowadzi pośpiesznie karawanę z Harranu
by zdążyć na czas
do Betlejem
>>>
dscn1695f
Pytanie – czy szczęście ci dopisze?
ty mój mastodoncie płetwojaszczurze
i czy szczęście dopisze coś
do zakończenia ludzi?
pytasz mnie co ci dam?
mój ty trąbolubny
płaszczoluźny szczelinowy schematycie
– ja?
przebiegam przed kamerą er
w twoim jurajskim świecie z niczem
a ty płaczesz jak gąbka
skarby den nie są moje – mówisz
plan nie jest mój – mówisz
pytanie – czyj w takim razie?
Labiryntodoncie zamierzchły
rogaty mój wrogu amonita
Allozaur cię już namierzył
nie omieszkam być może zajrzeć,
gdy szczęście ci dopisze
do twojej chaty w brzuchu
ale gdy szylkret nie zdradzi
mych skłonności w słońcu
postawię ci pasjans z podwodnych mchów
mój ty terraidalny punktowcze oceaniczny
jest kraj na dnach
i wnętrze na ich krańcach
sanie składają się z raf i płóz
Mariańskich rowów
twoje ortodontyczne sklepienie ust
wynika z płaszcza wód
i stwory i byty i wydobyte z otworów mity
suną po plażach jak pierwsze okrzyki
Pytasz słupów bazaltowych w wodzie
i okrętów ludzkich nad nimi
co mi da
uśmiechnięte poszukiwanie i zachwyt
to zapatrzenie w tonie i dna?
ja szukam duszy a nie szkieletów
nie artefaktów z wapieni i pereł
raczej szmaragdów i skał półpłynnych
mam chęć na odkrycie skarbu er
– przyczyny
a ty przebiegasz przed kamerą triasu
jak obcy trylobit
zahukany, nieobmyty lawą zmian
próbujesz dogonić erę grą
próbujesz zadać mi pytanie
konsternujesz mnie ssakolubnego,
gdy tak się wpatruję w orbitę mant
wokół platformy wiertniczej
ustawionej na zrębach krzemowego mózgu
zrośniętego z koralowcem
terra apsyda ad cynodont
>>>
DSCN0141f
Świeci na ciebie szalony diament
splecione nogi
kolana między udami
biodro przy gorącym biodrze
brzuch dotyka falującego brzucha
Świeci na ciebie szalony diament
stykają się głowy
wargi penetrują zaplecione ucho
przesuwają się po spoconym czole
wargi szczypią kłujące brwi
muskają zamszową powiekę
dotykają gładkich rzęs
Świeci na ciebie szalony diament
wargi obejmują nos
pieszczą ciepłe policzki
rozpaczliwie szukają ust
przesuwają się po okrągłej brodzie
wargi nie znajdują warg 
Świeci na ciebie szalony diament
ręce przesuwają się w dół
wzdłuż pleców z jedwabiu
gładzą emanujące pożądaniem ramiona
ręce dotykają szyi
powoli obejmują piersi
Świeci na ciebie szalony diament
palce uciskają i wnikają w ciało
pomiędzy tkanki
pomiędzy kości
palce się wydłużają
rozpaczliwie szukają serca
przebierają krwinki w arteriach
jak paciorki różańca
palce nie znajdują serca
Szalony diament nagle gaśnie
brak uczuć
brak słów
>>>
DSCN1485f
Idę, idę, ciężko jest iść niestrudzenie
ale idę w kierunku słońca
– to to świetliste miejsce tam u góry
po prawej stronie
ona macha do mnie ręką
ona z obnażoną piersią stoi jak posąg
na podwyższeniu
ona jest sama a ja niosę
dziecko na ręku
dzieckiem jest nasza młodość
i marzona, tęskniona ona
idę drogą wymalowaną pędzlem
mistrza Renesansu
na płótnie ostatniego pejzażu
letni to krajobraz a serce gorące
droga polna rozjeżdżona
przez powozy i bryki sześciokonne
podąża nią pięknie ubrany mężczyzna
na rączym wierzchowcu
skrajem jej idą w dali
kobiety w długich sukniach
z białymi kapturami na głowach
ja w pełnym słońcu, zapłakany, bosonogi
idę, idę krokiem pielgrzymim
trzymając mojego Ikara
kwilącego, gaworzącego, pytającego
ufnego, zapatrzonego w moje skrzydła
i otwarte przestrzenie
on dziecię pierwszej miłości
ona biała, marmurowa, zreplikowana
z uniesioną ręką
na drugim, trzecim i czwartym planie
gestem zaprasza do tanecznego korowodu
wszystkich ale już nie mnie
>>>
dscn0321f
Tam i z powrotem
jak Odys i Eneasz
w przeciwne strony wraz
po myśl złotą, odwieczną
z żelazem, garnkami, zbożem i solą
na falach średniowiecznej, renesansowej, barokowej
doskonałości, wielkości i prosperity
Wisłą i inszymi rzekami
przypadającymi do niej wiernie
spuszczano do Gdańska
dzieła rolników, górników, hutników
Tam i z powrotem
płynęły tratwy wolności
tratwy zbawienia od złego
kozy, komięgi, dubasy, szkuty
z szyprami, z flisami, z orylami, z włóczkami
polskie prace i dni
i zjawiały się dymarki, fryzernie, kuźnice
w portach, przystaniach, spichrzach, targach
otwierały się podziemne komnaty kopalń
jak wołyńskie łany złotej pszenicy
w Kazimierzach, Zakroczymiach, Czerwińskach
Płockach, Toruniach i Gniewach
Grudziądzach, Elblągach i Gdańskach
Tam i z powrotem
płynęły haftowane tradycje i nieskazitelne racje
płynęły wytarte talary i nowością lśniące idee
bogactwo delt i mórz
by popatrzeć na nie z wiślanego brzegu słońca
by zaczerpnąć horyzontów, światów i oceanów
przybiegły tu miasta, zgromadziły wioski
Jak inwentarz wszelaki schodzący do grząskich brodów
tak moja dusza rządna przemiany, spragniona wolności
jeszcze żeglowna, jeszcze nieprzehandlowana
odcisnęła ślady wśród oczeretów
Tam i z powrotem
dla Krakowiaków i Górali
Sieradzan i Mazowszan
Kujawian i Pomorzan
moja dusza wypłynęła na odwieczny
lechicki szlak
jakżesz miałbym się nie podzielić
z wytwórcami dóbr wieczystych
i ich sługami wśród pobożnych kupców
słowem czerstwym jak pajda chleba
Ja – niebieski flis
coś więcej wiozę jeszcze
niż tylko
dorobek, urobek i zarobek
więcej niż tylko
zbytek, zachowek i zastaw
ja wiozę nadzieję dla przyszłości tego dobrego bytu
trwania w bezgrzesznym szlachectwie i pokoju
wracam z bogactwem złotowiecznym
tradycją co nie zwietrzeje
oliwą na rany narodu
tą rzeką miodem i mlekiem płynącą
przez kraj pięknym czynem stojący
od aniołów wynajętym galarem
wiozę relikwie wieszczów i wodzów,
których dzieła zaklęte na zawsze
w falach Wisły
bogactwo miarodajne
ten galar to kres tułaczki Eneasza
moja Tratwa Meduzy
>>>
DSCN0070d
Ta noc do innych
ten dzień do innych
ja w konaniu zórz
jak w liściach kapusty
zwinięty, zgnieciony
w samo południe zaćmiony
przebity myślą piorunem
zenitu podwójną belką spojony
z powałą siebie
sobą będąc w podwalinie
niechcący swoich potrąceń o lśnienia
ten zegar stary niby czas
nasłuchuje mojego chrapania,
które się nie wzbudza
bezsenność
w nocy innej
w dnia bezcennych den
szmaragdowych
somnambulicznych
ta noc do innych
odeszła
beze mnie
ten dzień do innych
potoczył się
z wnętrza mnie
a tam wahadło
wskazówki
tam bim bam księżyc
i moja waga równikowa
jak niebo całe
czarno-białe
ono jest już inne dla mnie
a ja
w zmartwychwstaniu
płód z Aquariusa
Orfeusz z Liry
tej nocy nadir
>>>
Tuż nad zroszoną potem
spracowaną, umęczoną ziemią
pokrytą pajęczyną tysięcy lat wyzysku i rewolucji
porośniętą poplonem odwiecznych rabacji i wojen
snują się widma nie z hekatomb ludycznych waśni
ale z aktów fanatycznego terroru
ślepego i nieprzejednanego w imię Boga samego
jak smugi ofiarnego dymu odrzuconego przez niego
pełzną nocne zjawy – dziady wiosenne
strachy jak cienie morderców
z filmów Hitchcocka, książek Agaty Christie –
chociaż te były mniej przerażające
gdybyż ich było parę lub sto?
gdybyż pojawiały się nagle?
zapowiadane muzyką, emocją, napięciem
i gdybyż nagle znikały wyłącznie
szokując wstrząśnięte serca?
ale one jak mieszanie zaczynu
ugniatanie dłońmi ciasta z mąki i wody
jak codzienne formowanie powszedniego chleba
jak wykuwanie z marmuru posągu Afrodyty
jak mozolne usypywanie kurhanu i spajanie piramidy
powoli, powoli, powoli, stopniowo, wciąż i bezustannie
pokazują się na ekranach kalendarzy i dni
przechodzących w koszmarne sny
niekończące się pobudką i jawą
to postępująca entropia milionów serc i dusz
kawałkowanych i unicestwianych
dla odwiecznych kananejskich bóstw
to spektakle rozrywania dziecięcych ciał
odcinania palców, ramion i nóg
dla zbawiennych choć urojonych cnót
i krążące helikoptery niewinnych głów
nad lasem pięści wygrażających im
spadające plejady kul przebijających z suchym trzaskiem
czaszki opróżnione z myśli szlachetnych
w nieustających kinowych maratonach
terkot wojennych projektorów Belzebuba
nazywanego jedynym mistrzem planu
projektorów pracujących dla niemych filmów-horrorów
subiektywnych arcydzieł niewoli obiektywnego zła
inspirowanych kultem bezpłodnych i wyuzdanych
władców much
sceny ataków zwierząt kosmicznych w pałacach dominacji
zapowietrzonych sfinksów totalitaryzmu
opłaconych doraźnie dla naiwnych przechodniów i gapiów
koncerty młotów, gwoździ i halabard zawodowych katów
brodatych bohaterów potężnych tylko w znoju zabijania
apoteoza apokalipsy miażdżenia siłą bezbronnych
powoli, powoli, powoli z centralnego Egiptu
jak fioletowa mgła płynie dziesięcioma nurtami plag
wprost nad centralną Europę
pełzająca śmierć, która nie jest tylko karą za wiarę
bez nadziei
>>>
DSCN5522f
Maleją szanse
na spokojne wysłuchanie tej symfonii
bez oznak zdenerwowania
jedni z pasją poruszają smyczkami z łozy
i dmuchają w piszczałki z łyka
palta pozostawili w szatni za kulisami
drudzy szarpią kartki z kalendarza powiek
i targają siwą brodę partytury
ty nie wiesz jak wiele czasu
pozostało do finału
i te jesienne szczury biegające
wokół dyrygenta nawiedzone nie wiedzą,
nie znają stanu depresji i załamania w orkiestronie
ty znasz apogeum emocji
nawet na balkonach i w jaskółkach
cisza co kwili w obojach
światło co wibruje w waltorniach
w mózg przez oko wbija się fagot drewniany ostrzem ustnika
szczur jak kawałek pizzy niesie batutę do dziury pod chórem
a dyrygent aż przykucnął i płacze zraniony wewnętrznie
deszcze rozszalały się na zewnątrz
sieką w gzymsy i w kariatydy primadonn
uwznioślone – uściślone
po kraniec materii za okapem wzruszenia
wewnątrz łzy demolują już widzów ich loże i fotele
na kanapach zasypiają tchórzofretki roztargnione
pęka szklany sufit
gałęzie platanów wbijają się ze śpiewem, chóralnie
w środek sali koncertowej
jakżeż żywe i żwawe żagwie samotności
uosobione w zacięciu żniwiarza nut
snopy światła padają pod ciosami kontrabasistów
grzmi kurtyna malowana antycznie w kubistyczne mazy
jak bitewne pole ćwierćnut, alikwot i wielotonów
tremola ześlizgują się w kakofonię dysonansów
symfonia sera wykrzyczeń rozlicznych giermków kota
apel do historii powozów konnych błędnych kompozytorów
piłka różowa toczy się po schodach
tik nerwowy
tik konesera zmienia się w eksplozję jesieni
w mieście drapaczy i piszczałek
pa pa pa pi pi pi
wchodzi do opery szkocka orkiestra gryzoni
za piłką nocna zmiana maszeruje z góry do proscenium
na finał erupcji symfonii
flażolet braw nieosiągalny
euforia na wyjście palt i futer
>>>
DSCN0188fg
Nakłoń swe ucho i oko do snu o modlitwie
nakłoń niebo i ziemię do konsumpcji twojego ciała
czy potrafisz?
twoje wielbłądy były obecne w karawanie Abrahama
a słonie solne w wędrówce wulkanu za Lotem
twoje sny były najpierw zwierzętami jucznymi
dopiero później stały się bolidami wyścigowymi
napisz ręką uzbrojoną wyłącznie w pochodnię
– przyszedłem, zobaczyłem,
pod tym znakiem zwyciężymy smoka ośmiorękiego
ręką uzbrojoną w wyrocznię i ręką skonsumowanego ciała
– modlitwą
i pojawi się węgiel z Polski na ścianie pałacu
Baltazara, Kserksesa, Nimroda
nakłoń nogi i ręce by szły, szły, szły
przesuwały paciorki, paciorki, ziarna kłokoczki – źrenice
nakłoń ptaki by odleciały nad beskidzkimi przełęczami
wzdłuż rzek na pastwiska niebieskie nad górnym Nilem
kiedy na wolność wyszedł twój pies Snofru
sąsiad w turbanie upierał się, że to wielbłąd pościgowy
a dokąd to? – powiedział
zdjąłeś go z czereśni i zawiesiłeś na płocie jak garnek
bezzębni gitarzyści robili swoje przed koncertem w Mekce
to była Mekka krakowska
strój imigranta – tors Planta
pieśń Skrzeka – mycka Niemena
fraza Zawinula w Rotundzie – rozbiegane oczy Kopacz-Dody na telebimach
to wymagało samozaparcia takiego jak w patrzeniach bilbordowych
głosowania w zawołaniach śródleśnych ostępowych
gdy powiedziałeś – kolor jest ważny dla mas
nikt już nie zliczył kart do głosowania
było ich tyle ile potrzeba do tarota
głosowanie na koncercie zastąpiły solówki i uderzenia
potem piorun z kolaski rozbił bolid turystyczny
nakłoniłeś ucho porannym szczytem
ale oko zaginęło we mgle
ręce i nogi poszły na zamek
a kopiec sturlał się do przedpokoju
postanowiłeś wyrwać myśli
wyrwać szybkie quady z szuwarów i oczeretów
by te mogły zostać nazwane charapuciami rocka na zlocie
uczucia zabębniły, gdy wielbłądy zrezygnowały z jesieni
na rzecz oaz
gdy w końcu ucho i oko nakłoniłeś do snu
ciało zniknęło w ustach aniołów
>>>
 
dscn0483f
Ja nie wiem nic o słodkich
jak mandarynkowe ciastko
dziewczętach z Bullerbyn
i ich planach małżeńskich
ze mną w roli głównej
to są tylko dzieci przecież
nie wiem nic o pięknych
jak skórka oliwki
chłopcach z Placu Broni
własne życie przedkładających
ponad panowanie Czerwonych Koszul
to są tylko dzieci przecież
sam jestem tylko orangutanem opowieści
i przesiaduję od lat na czubku drzewa
w polskim lesie deszczowym
nie jest to zaiste drzewo pomarańczowe ani oliwkowe
tylko takie co uchodzi za symboliczny wawrzyn
pogryzam na wysokościach cytrusy zielone
obgryzam pędy młode jawnopączkowe
nazbyt młode – ktoś powie
ale ja jestem takim naturszczykiem lasu mglistego
gdybym był przyrodniczym celebrytą dziecięcym
musiałbym się wytłumaczyć z tego
ale nie mam nawet własnego
porannego programu ani teleranka
nie mam strony na fejsie
nie występuję w serialach dla młodzieży
tak naprawdę nikt mnie nie polubił w naszej klasie
chociaż jestem autorytetem moralnym dla oślich ław
to i niewielu mnie widziało
kołyszącego się tam pod chmurami na baldachimie życia
będę więc nadal beznamiętnie obgryzał pędy i listki
na czubkach drzew w lesie deszczowym
podziwiał z wysoka dzieciństwo beztroskie acz bohaterskie
wspominał i wypominał
opowiadał i ostrzegał
Tomkowi i Winnetou przedkładał przed oczy
niebezpieczne przygody pedofili propagandy
i smutne skutki nieletniego wyuzdania
Pana samochodzika
>>>
DSCN0940f
Świeże powietrze
jest absolut-nie
jak woda krystaliczna
w lód zaklęta
to jest środek na przedłużenie
na Ziemi życia
Atlantyk Grenlandia i ja a ach
to jest jak mleko absolut-nie
czystej świętej krowy
Pacyfik Aleuty i ty y ychm
to jest jak stado białuch
absolut-nie fantastyczne
przy brzegu nad łanem alg
łąki Grantchesteru
gzy i motyle zy le e ech
tyle ciszy ptasiej czystej
haust
zapach
to jest jej
El al El Al Al-hambra
świeżość cienia, wody i ogrodów
wandalska arabska hiszpańska a ach
niedaleko od Aleppo Damaszku
zamkniętego w europejskiej konstelacji
czyste pole egipskiej żydowskiej kontemplacji
i droga do Megiddo wśród zbóż
bum um buch
czyste wody El ja tu u uch
i el-Szejk szarm arm arm
czysty absolut-nie świeżopuch
i miękkodotykowy
porunny pogrecki jogurt
na Olimpie ie e ech
logiczny śnieg wśród chmur
zamiast absolut-nie
głupich eks-plozywnych bomb
niedopuszczalnych wszędzie
i upadnie absolut-nie
despota z Aszur
Nabuchodonozor zglinny
świata król
i wyłącznie po zażyciu
świeżego powietrza w kapsułce
bo to wino z winnicy życia
jest absolut-nie mocniejsze niż bomby
tak jak północnych mnichów napój
whisky z lodem
>>>
Niech żyją te skały opoki
niech żyją błogosławieństw wzgórza
i lasy krzyży niezłomnych
groty i kolumny objawień
ikony symbole Europy
od Fatimy zielonej po szare i zamglone La Salette
od szarego Montserrat po zielone i płaskie Siauliai
proszę państwa
– spójrzmy za okno
poruszamy się wyłącznie po Drodze Jakubowej
od Estonii, Kijowa i Smoleńska
po Lizbonę, Oviedo i Compostelę
oto symbole Europy rzymskiej i świętej – zapomnianej
połączone znów drogą królewską
jadąc mijamy stolice państw narodowych i językowych regionów
co już wniebowstąpiły chociaż
jeszcze do końca nie zmartwychwstały
mijamy milowe kamienie odwiecznych szlaków
zagubionych, zarosłych trawą i lasem
mijamy pomniki, kurhany, kopce i groby
świętych, półświętych i nieświętych co czekali na wyzwolenie
w mrocznych okowach Peruna-Thora
wykutych w przepastnych kazamatach Asgardu
i pielgrzymów z najdalszych krain i czasów
– proszę spojrzeć na lewo
oto legiony Hadriana z Alba Julii
i Marka Aureliusza z Vindobony
do Romy maszerują chwacko
a Konstantyna przynoszą symbole wiecznego zwycięstwa
– a teraz popatrzmy na prawo
do Romy z Suomi i Auksztoty
podążają Karelowie, Kurowie, Litwini, Rusini
przed szybą przednią widzimy grupy
pielgrzymujących do Composteli Franków i Galów
tak jak książęta niemieccy, angielscy, hiszpańscy i szwedzcy
a z tyłu jeszcze dojrzeć można mijanych Polaków
z orężem wiedzy z ziemi włoskiej maszerujących
dla ratowania Ojczyzny
królewskimi drogami ciągną długie kolumny
dźwigające dumnie rozpoznawcze godła SPQR i INRI
Europa wciąż w ruchu od trzech tysiącleci
Europa to niekończąca się wędrówka do prawdy
objawianej prostaczkom i cesarzom
ludom niezłomnym i prawym
niech żyje ten znój, ten trud, ta krew
ta uparta wiara
a wy ekwici, pretorianie, rycerze, książęta
pątnicy dwudziestego pierwszego wieku
dokąd zmierzacie?
>>>
DSCN0644f
Jest czas na błękit
i wtedy mamy okres błękitny
jest też czas na czerwień
i wtedy pamięć nie wystarcza
nie jest tak, że coś krwawi
zachodem a inne coś umiera
lub gaśnie
wtedy nie mamy okresu czerwonego
jest czas na niszczenie
na oślep cięcie mieczem
jest czas na zabliźnienie
i chusty z oczu zdejmowanie
zawiązanej przez epokę i erę
wtedy mamy okres idealistyczny
jest czas na wstawanie
rano do pracy w bieli śniegu
i poranka jak martwy sen
wtedy mamy stulecie
Sagrada Familia
i Nationale Nederlanden
>>>
Zmurszałe pnie, zwalone mury
mech na twarzach ochrony
w końcu przebitej osinowymi kołkami
emu biegnie przez dziedziniec
lechickiego zamku
to nie dziedziniec, to nie zamek
więc co?
świecące próchno wskazuje na
opuszczoną wyrzutnię rakiet
silosy betonowe, ceglane schrony
wszystko porasta trawa i krzaki dzikiej róży
błędne ognie na blankach zamku
nie, to nie blanki
więc co?
to bagna pod lasem w gwieździstą noc
z księżycem pędzącym po powierzchni wody
jak rakieta
nie, to nie księżyc
to nie rakieta
więc co?
to emu
ten ptak to rozedrgana
przyszłość grobów Polski
najszybszy, największy na świecie
nielot
jak bezdrożna machina leśno-bagienna
z antypodów służalczości
kompilacji słowiańskiej
improwizowana
niestrudzona
skuteczna nad ranem
>>>
 
*Do wnętrza człowieka*
Nie trzeba aż przeprowadzać trepanacji czaszki,
wyłupiać oczu, rozcinać piersi
wyrywać serca, wątroby, żołądka i jelit
ani kanałów organizmu penetrować
jakimś robotem robokopem medycznym
aby dotrzeć do wnętrza człowieka
i go czule rozpoznać sentencjonalnie
wystarczy jeden skuteczny
autonomiczny minidron psychologiczny
– samotność ver. rozstanie
>>>
DSCN1258f
Jest takie miejsce w głębinie serca,
gdzie nikt z nikogo nie żartuje,
gdzie wyłączane są dźwięki ulubionych melodii
i ścinane riffy gitarowe
jednym ruchem ręki na gałce odtwarzacza samochodowego,
gdzie nie strzela się do wzlatujących z krzykiem
jastrzębi, nietoperzy i paralotniarzy
jest taka nisza w sercu, ledwo dostrzegalna
w poświacie cudu na tafli ciemnej wody
w promieniach zachodzącego słońca
blisko jego krańca
tylnej ściany ciemnego bytu
to praktycznie jest grota nad stawem
cała porośnięta bluszczem i dzikim winem
grota wyżłobiona mieczem ułudy
w skale wypiętrzonej w poobiednim ogrodzie,
który w sercu się rozrasta i kwitnie jak sielanka
dojrzewając od dzieciństwa owocami szaleństwa
tu u wejścia cichną głosy ptaków,
przemówień polityków i naukowych rozpraw profesorów
milkną karabiny maszynowe
glissanda i sprzężenia elektrycznych gitar
huk startujących bombowców i rakiet
staje się zupełnie niesłyszalny
jeżeli powstaje jakaś jasność
to zapewne nie z eksplozji nuklearnej
tak subtelnej jak neutronowa detonacja
tylko ta lekka poświata przypomina
promienie słońca wschodzącego nad atolem Mururoa
maleńką wyspą Herehereute o świcie umierającą
w miejscu tym tajemniczym
w tej grocie zapomnianej, czasem nieuświadamianej
kryje się tajemnica samego siebie
tak nieodgadnione są schody prowadzące do groty
że nawet aniołowie stąpają tam w zupełnej ciszy
zaglądający tu ludzie, wiatr i zwierzęta cichną na zawsze
tu osobnicza wolność objawia się światu
właśnie tu
i wstydliwa miłość bez słów
tyka gwiezdna bomba gotowa do termojądrowej syntezy
wybawienia? zagłady?
>>>
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Ślad jest zapiski są
krewki dyktator dzisiaj
odrzuca wersję wydarzeń
i cóż?
jednak walec przemijania przejechał po stopach świadków
jest jesień przecież
takie jej prawo – puryfikować życie
stopy zmiażdżone pokrył mech a potem śnieg
wiosną odtają i odrosną
i owszem ale powoli
jest nagranie, jest nawet świadek incognito
krewki dyktator jak mechaniczna synogarlica
wzlatuje nad nim i krąży wydając dźwięk
ni to dzięcioli, ni to smoczy
nieudolnie naśladując drona pokoju
i cóż?
tymczasem liście spadają ogonkami na dół
jak zegary Dalego z żyrafy na mrowisko
liście pokrywają tych co nie przeżyli
więdną w oczach babcie ze skweru malarzy
bełkoczą zasypiający pijacy ze skweru Moniuszki
usychają w oknach rozstawieni agenci służb
niewyzwolone czkają w śnieguliczkach czołgi
a sztuk wyzwolonych liderzy czołgają się ku przepaści
kończy się zjazd i synod
demokraci grupkami przemykają ku stadionom łez
krewki dyktator zaprzecza pogłoskom o przemijaniu
i cóż?
czekając na śnieg wierzy w zmianę klimatu
jego czyny wydały tylko nadgryzione owoce gujawy
jego opuncje wcale nie wydały słodkich owoców
jego figi uschły przeklęte na zawsze
jego wszystkie owoce są teraz na czarnej liście
zaprzeczenia pożywności dowodzą żołnierze
zaprzeczenia użyteczności domagają się rzesze
wiatr się wzmaga mroźny
potwierdza zbytnią ekspansywność nieufności
rzesze bojąc się deszczu i wirujących słońc
rewolucji, zamachów, inwazji
okryte niemocą zmierzchu
udają się do domów nienarodzonych dzieci
jest niedaleko z martwych ulic do umierających domów
krewki dyktator ciągle dementuje fakty
i cóż?
choć nie chce ruszyć się z zastanego miejsca
miejsca przed kamerą historii
i udziela wywiadu pod pomnikiem z betonu
co nie przetrwa tej zimy
choć on o tym nie wie
ślady skute zimnem bezmyślności
zamarzają zmieniając się w grudy
i nie da się ich zimnem zatrzeć na żadnej z dróg
gdy stopy odrosną
dopasują się do tych śladów
krewki dyktator zlany deszczem łez
co jak zwykła woda spływa po policzkach
zamarza sam w krwawy sopel
potwierdzenia wydarzeń
i cóż?
rzesze lubią patrzeć na agonie dyktatorów
tak jak na krew
>>>
 
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Kłótnie nad spalanym igliwiem
nie mirrą kadzielną
lecz pachnącym podobnie
miała być miła woń a nie jest
jest tylko nieznośny zapach ludzi lasu
ich kadzielnica uszkodziła ściany bazyliki
oto cały ambaras
są mocne słowa słabych mężczyzn
odurzonych dymem
kwilenie zaszczutych organów
podzwonne dla sygnaturek
i kompletne już zmieszanie po środku głównej nawy
pielgrzymów i żebraków nie ma w jej wnętrzu
starszych pań też
usunięto szopkę, żłóbek i grób
ołtarz z tabernakulum przesunięto do nawy bocznej
by zrobić więcej miejsca dla wymiany poglądów
kadzenia totalnego i pełnowymiarowego
oto wchodzi orszak
prawie jak procesja
całkiem jak bizantyjski aczkolwiek republikański
kroczy przez środek kościoła
baldachim na czele
prawie procesja rozdziela kłócących się zaciekle
zapach z kadzielnicy nie zabił nawet muchy
zapach nie zabił fetoru z przybyłych podsądnych i sędziów,
gdyż rozbujano emocje bardziej niż kadzielnicę
więcej mężczyzn do niej potrzeba
pod feretronami politycy
na feretronach też
pod baldachimem fałszywy biskup bez monstrancji
i cesarz racjonalnej Europy
zażenowane witraże stopiły się jak wosk
nawet dzieci w komeżkach uciekły za mur
jest dzień wyborów
beznodzy żebracy powstali i kręcą filmy
przed frontonem kościoła
maszkarony i chimery gotyckie ożyły
wyjęły smartfony z uśmiechem
dla świętej sprawy oświecenia
jak flesz grom spadł z jasnego nieba
spory i wybory w Polsce
decyzją mistrza kolegium
przeniesiono do pobliskiego centrum dialogu
zadymiona bazylika odzyskała sacrum
>>>
 
Zakazane oczy w kuluarach
natchnionych dolin
że co?
że zbyt skomplikowane takie patrzenie?
lepiej pomyśl, by nie przegapić
w tych dolinach łez i wzruszeń
każde oczy mętnie obce
pretendują do
złagodzeń sankcji zagłodzeń,
gdy szron zawiśnie na krajobrazach
z kamienia wyciętych
a bladolica na nich usiądzie,
gdy zielone mgły dosięgną
nie tylko tęczowych sosen
i w trawach z fobiami
będzie patrzeć w te oczy
będzie przekrzywiać głowę na bok
jak mały kotek
oskarżać o spojrzenia pełne kłamstw
że co?
że zbyt sztampowe
w sytuacji własnych niedopatrzeń
lepiej wychodząc z dolin
na perony wzgórz
zza łaciatych wycinanek horyzontu
nie skamienieć ze wstydu
niedopatrzenie jest równie karalne
jak niedbalstwo oczu zmrużonych
oczu na zapleczu perspektyw sercowych
że co?
że zbyt pokręcone?
że zbyt dębowe?
lepszy jeden dąb z żółtą wstążką na linii
niż tęczowe sosny
zrzucające korę na zimę na opak
a potem szyszki jak oczy nagle
potoczą się z pogańskich wyżyn
bez oglądu rzeczywistości zmyślnej
jakby tylko zapatrzone w miłość zakazaną
jak lato niemowlęcia w pisklęciu
drapieżnika zamarzniętego
na słupie wysokiego napięcia
że co?
że oko z bielmem?
czy, że znowu bielik?
>>>
Przeszedłem przez cmentarz
po wyjściu z dzieciństwa
a nawet wcześniej
odepchnięty skostniały bobas nastoletni
w opończach kuksańców i splunięć
w ciżemkach kopniaków
podnosiłem ledwo głowę z kołyski,
gdy dane mi już było
zapamiętać krajobraz cmentarny na zawsze
ni to wojskowy, ni fantastyczny, nihilistyczny
dane mi było, gdy Hydra szalała w obejściu
dobrze, że krew cała nie wypłynęła z kołyski
towarzyszu pójdź – rzekł do mnie Charon
a ja z Krzysztofem brodziłem w tym Styksie
udając, że nie rozumiem co mówi
on przerażający starzec beznadziei
ja słodkie dziecko komunijne
znaleźliśmy się obok siebie ramię przy ramieniu
krajobraz pojawiał się i znikał
jak Gehenna wciąż żywych jeszcze
nie uciekałem przed nim
kołysałem się w nim do snu
snu nie dłuższego niż baśń
wyskoczywszy z kołyski dosiadałem zwierzęcia
wygramoliłem się na grzbiet kota pustyni
żywego nie stalowego
ale on zamarł, stwardniał, skamieniał
on zapuścił korzenie w piasku
jak piramida
a ja?
a ja zeskoczyłem z niego jak z wydmy
wyszedłem z niewoli
idź śmiało bracie – rzekł Mojżesz
a ja?
ja wśród ludzkich mogił
a ja w umarłej klasie
a ja z nogami w grobowcach
jaka korzyść z nocnej wizyty anioła
przeciętny strach dla dorosłego
na linii walki światła z ciemnością
ale dla dziecka?
chyba strach egzystencjalny
industrialne krajobrazy blokowisk
osiedli mieszkaniowych ugory
szarych jak gaz łzawiący i szeregi żołdaków
oglądane z akademików i koszar
a moje spojenie ich zorzą polarną
stało się wyzwaniem
dla duszy wkraczającej przez wodospad ognia
– zapomnienia
na sąd ostateczny
mającej śmierć już poza sobą
w bańkach horyzontów samotności
przekłutych wieloleciem ciała
witaj oddzielony na zawsze – rzekł Cyriak,
gdy Smaragd i Larg kończyli zwijać cmentarz
jak mapę świata
a ja?
a ja jeszcze we krwi…
>>>
 
Jak zachowuje się twoje serce
gdy nie ma grawitacji?
poza kościołem
poza społeczeństwem
na bezludnej wyspie emocji
w kabinie bolidu,
którym przemierzasz świat myśli
z prędkością światła,
którego nawet nie widać na prostej
lub w przezroczystej kuli, w której
staczasz się po zboczu góry pamięci
z wszystkim co posiadasz
z melodiami, obrazami, frazami,
linijkami, wersetami, refrenami
jak się serce zachowuje,
gdy nie ma punktu podparcia?
w rodzinie
w przyjaźni
codziennością rozhuśtane od ściany do ściany
czy zmienia swoje właściwości substytucjonalne
przypadłości w formy substancjalne?
czy raczej emituje jakieś promieniowanie
wytwarza kwanty energii
dla synergii ciał w polu dramatycznym?
jak zachowuje się serce,
gdy nie znajduje wymiaru czasowego
we własnym roztańczeniu frustracji
lub uwielbienia?
jest lub go nie ma w teraźniejszości?
w perspektywie swojej obcości
na wyżynach zapatrzenia w przeszłe,
niepowstrzymane, nieugaszone,
niezasklepione w blizny
rany krwawiące
samym tylko kosmosem bez materii
próżnią w jednej kropli
jak ból świadomego bytu
>>>
Nad pasmem gór wznosi się powoli
ogromny sterowiec
jest jak rydwan Eliasza
góry czerwone bez krzyku lodowców
bez oznak dumy
bez wiedzy pradawnej śladów
góry przypudrowane słońcem
a sterowiec biały jak prześcieradło
z bawełny
bawełna jest lennem
struś najzwyklejszy
biegnie ostatnią drogą ku szczytom
po grani niebezpiecznej jak zmierzch
struś jest wolnym ptakiem
bardziej wolnym niż orłosęp w locie
potrafi dobiec do granicy słońca
i zawrócić w miejscu
wtedy przykuca i śpi
strzała leci z kierunku przeciwnego
niż słońce
obracają się jej grot i bełt
promień drży jakby strzała była jeszcze cięciwą
przecina dźwięki i kolory
przelatuje nad głową strusia
i podąża dalej
nagle wbija się w prześcieradło
w mój całun,
na którym odbiłem niespełnione marzenie
uchwycone serca drgnienie
>>>
 
Matko, która zatańczyłaś
ze słońcem
Matko, która zajaśniałaś
tęczą po deszczu
Matko, która obce dzieci
do obcych Ziemian
wysłałaś na krucjatę miłości
poznaj w dzień rewolucji
nas rewolucji pastuszków
gotowych do marsjańskiej misji
międzyludzkiej
na trzecim kamieniu od wirującego słońca
gotowych na pląsające różańce z planet, meteorów i komet
gotowych wyruszyć z kwiatami i drogimi kamieniami
we włosach i w oczach
na kosmicznie niecne drogi i w pustki grzesznej ciszy
nas planetariuszy zawołanych
>>>
W tę i tamtą stronę
noszę swoje sobiepaństwo
ileż to modlitw o pokorę
nie pomogło
bo się źle modliłem
bo się za się nie oglądnąłem
a sięgałem wprzódy
w bok
w tę i tamtą stronę planety
a trzeba było słońca
miałem i sznur i róg
ale sobiepaństwo dopadło mnie
i mojego giermka
obydwu
na weselu
w sukmanie chłopskiej
przepasanej powrósłem
grzyby huby po deszczu
wyrosły  na dachu
a gołębie krążyły jak sępy
nad padliną władzy i państwa
bezmiejscne bezmięsne w końcu bezsępne
potem po zderzeniu ze ścianą
zapłakały o zachodzie słońca
ja pozornie zaniedbany
popatrzyłem im w dzioby
i zasnąłem
na niby
to i tak nie była ta strona
wyniosłem się z gołębnika
ponad wszystko
ale pokoju nie zaznałem
giermek z koniem byli daleko
gdzieś pod młynem wiatracznym na pogórzu
nie miał mi kto przyjść z pomocą
więc idę i niosę jak kopię to sobiepaństwo
jak przekleństwo
drogi i bytu
pisarza szwoleżera
druciarza beskidzkiego
solińskiego wajdeloty
błędnego wieszcza
z Wisłą płaczę i Wisłokiem
plączę nazwy lędziańskie
ale napompowany i nadęty ladaco
nie boję się że zatonę
najwyżej utknę
w czasie suszy
na szosie w zwężeniu pod Warką
jak niejeden już kirasjer i lądolód
a pod mostem stołecznym
moje pawie pokory
dotkną złotego jaja zachwytu
i będzie tysiąc lat
fantasmagorii rycerskiej
w wielkopolskiej poezji osobniczej
bo ona musi być sobiepańska
choć stronniczo łzawa
>>>
W kwaterze podziemnej snu czarnego
budzisz się jak przywódca stalowych nietoperzy
co z twoją psychiką?
co to ma być za sen?
gdzie wody płodowe gada?
gdzie ewolucji palisada?
gdzie natchnione opuszczenie wód?
gdzie pierwsze loty nad jaskiniami?
z kwatery jak z mogiły
próbujesz się dźwigać
ty Attyla powrotów
w łożysku kamiennego Dunaju
próbujesz dowodzić wampirami
ty ciężkogłowy motyl Epiru
strach wieków i nacji
dziecko mitologii
płód niesiony przez step
poroniony w Iranie
albo jak chce ojciec – w Indiach
dźwigasz się we wnętrzu telewizora
mówisz – to mój kosmolot
to moja kapsuła czasu
– ciemność
tylko białka oczu nietoperza, zęby, odwrócony czas
błyszczysz na scenie antycznego teatru Posejdona
Kartagińczyk z Atlantydy, Fenicjanin z Pergamonu
w bukłakach seleuckich, w koszu jucznym,
w oszczepie rzymskim lecącym przez świat
– bieżysz
ciemność, blady strach
blade lico, czarna myśl
gdybyś stworzył imperium
dzisiaj byłbyś na cokołach
gdybyś wdeptał w ziemię jakiś naród
byłbyś na portalach świątyń mniemań
– nie zdążyłeś
zalała cię powódź narodów świata
zalały cię liberalne rzeki Europy
po latach powstajesz w kwaterze cieni
odwieczny zew stepu
gnany jak stado ptaków
jak chmura dmuchawców
jak zamieć historii
– głodem
potrzebą – upragnieniem – mirażem
– genem
chcesz zdobyć pola, zamki i urzędy
chcesz skosztować słodkich owoców czeremchy
zwisających jak winogrona
z kamiennych płaskorzeźb w papieskich ogrodach
na dzbanie, na głowie, na twarzy
– wciąż znaki niezaspokojenia
i wtem ciemność w betonowym bunkrze
rozświetla płomień zapalonej żagwi
zatrzymano Dunaj
wycięto las w miejscu egzekucji
wszystkich przybyłych terrorystów
z pierwocin słowa
powstaje pożoga
po niej choćby kolejny wiek
na planetach odnowy mów
ułudy kroplach jak balonach z krzemu
wpychają nowych gości z Satem
na spotkanie z tobą
nowego snu i wyzwania czasy
bez gumowych nietoperzy
>>>
DSCN0026a
Życie i miłość to nie taniec na lodzie
to taniec na ciepłym szkle
z flamingiem partnerką
ze skrzydlicą u stóp rafy
z chmurą, z zorzą, z mustangiem
taniec nie z kroków dostojnych
lecz ze słownych podrygiwań
jakże bolesny nieznośnie
ćma nie da się osiodłać w locie
motyl nie da sobie założyć uzdy
ty tak
ty nawet pozwolisz wbić w swoje boki
pod same żebra
ostrogi jak łyżwy
do jazdy szybkiej  
jak nagły atak kawalerii
choć życie twoje dawno przestało być tańcem
to bok ciągle krwawi
z jednego płuca wypływa krew
z drugiego sączy się woda
z obu połówek mózgu tryska przeszłość
gdy wypłynie wszystka
oczy zabłysną jak latarnie morskie
co poprowadzą statki, ryby i płetwale
wprost na salę balową,
gdzie twój duch bez skrzydeł
zatańczy z każdym z osobna
niech wirują za ciebie różowe satelity
miriady satelitów
niech w tańcu zobaczą ciebie
jak w lustrzanej kuli pod sklepieniem
zastygasz w milionach póz gwiezdnych
fotografiach boleści niezapomnianych
szkło w twoim ciele i pod stopami
szkło w dachu pałacu nad tobą
jak piramida i sarkofag
poderwały się flamingi
spadają sputniki
już wiruje krew na parkiecie
w poczekalni prosektorium
>>>
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Serc złości masz
zanim zaświeci przykład
zgadniesz czyich
oliwa przeszłości na serce rozlana
miedź spatynowana
poza tobą
całe kapitalne miasto kolumn z żelaza
spokoju poza tobą
ileż słońc można wydobyć
z jednego stosu atomowego
pytasz mnie
a tych słońc złości masz
zawsze spotkanie pilne
uprzedzi je zanim zgasną
spotkanie z tym, co masz odgadnąć
powoli spływa jak bajka
z matki na dziecko
tyleż złości poza tobą dzieckiem
tyleż słońc
serce matki owinięte w becik
niemowlę kwili bajką zasłyszaną
o tłustej lokomotywie na wzgórzu
niesłychanie przegrzanej
zamiast becika bajka
serc wypowiedzi masz
złość zjeżdża ze wzgórza
potrąca kołyskę
matka podnosi becik
wyjmuje to, co pozostało po dziecku
– kwilenie, pierwsze słowo, dobro
reszta jest milczeniem
serc zgasłych
>>>
Kruchy rozejm liści
walka ich pogrąży niebawem
a odlatujące ćmy dostarczą armat
paradoks, absurd, kakofonia
lasy zawstydzą malarzy
a liście lasy
w liściach są oczy, brwi i rzęsy
w liściach słychać śpiewy i nawołowania
wśród nich szczeka pies gęsiarki
nie w trawach a w liściach
gęsiarka się ukrywa
zgrzeszyła właśnie
westchnęła, zasmuciła się
żal jej tego, co przeminęło z liskiem
niemądra dziewczyna
niebo zwróci jej za gąski
platynę, serbro, złoto
i purpurę, i jedwab, i bisior
ale za patyk i żal nie dostanie nic
kim będzie bez gąsek – liściem?
ogniska dym pod lasem
już nie oznacza szarej jesieni
ta nadchodząca w cudownych zapachach
sadów i winnic
beżowa Pani – owoc światłości omdlałej
z białymi smugami przeszłości
otwiera panoramę
ostatniej bitwy
wszechliści z liskiem
>>>
Zasypani złotoliściem
w jakiejś kopalni babiego lata
co to składa się ze sztolni,
szybu, pokładów, korytarzy
brak tu wyrobiska i Skarbka
bo i urobek ulotny
złotoliść ciągle się uwidacznia
w skanerach snu
radio go odtwarza o poranku
jest jakimś spektrum
realnej górotwórczej syntezy podziemi
w pamięci złotopiaski złotowybrzeży
złotoporażenia złotomyśli
a w ustach
gorycz porażki
lub złotoobrażenia raczej
niedosmakowania trucizny
zwanej latem
zasypani złotoliściem
zapatrzeni w przeszłość
biali jak śnieg
nie widzimy zasobów
szarego piękna,
które depczemy
brutalniej niż wspomnienia
i cudzosłowne marzenia
>>>
DSCN0839f
W takim ty
w takim ja
ty i ja to mgła
dzisiaj
– i jutro
po dniu wolnym kolejnym
dzień kolejny nieznośnie wolny
twój niecierpliwy
moja jedyna
– i jak ja
nieznośny
moje ty
dębolistne serce
w żołędzio-senne
popołudnie złud
podajesz mi twardy dowód
siebie
tabletkę przeciwmgielną
kora twojej choroby jesiennej
mój pień słowa – na zdrowie
ty – i ja w nim
moja wola wolna
twoja wola wolna
po woli wrastamy
w trzeźwe i radosne my
w jasne słońce
wyrastamy ponad ból i mgły
w takim nieznośnym dniu
– jak ja
skryci w oparach swych szarych dni
ogołoceni z wszystkiego
lecz wśród tysiącletnich pni
takich tylko naszych
– ja i ty
>>>
 
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Świat jest taki różnorodny
Bóg dał go ludziom
w tysiącach kolorów i milionach ich odcieni
w gatunkach zwierząt
w roślin rodzinach
w wiosnach i w pełniach
w szmaragdach i marmurach
iskrzących się lodowcach o świcie
w purpurach zachodów słońc nad oceanami
w jaskiniach u stóp niebotycznych gór
zawilec jest strojny dzisiaj jak Salomon
a najeżka bardziej napuszona niż Putin
surykatka bardziej poważna niż Tusk
i dumna bardziej niż wtajemniczony prezydent Francji
zaskroniec bardziej nabzdyczony niż mułła Ohmar
a modliszka bardziej śmieszna niż Barak Obama
Człowiek zmierzył się ze światem
bo taka była wola słowa przed czasem
taki był nakaz stwórcy cząstek
człowiek dzielnie zmierzył się ze świtem cywilizacji
i stał się panem różnorodności
och, gdyby zrozumiał
że jest tylko zbiorowiskiem cząstek i kolorów
a źródłem wyłącznie humorów i dąsów
może w głębi jestestwa swego
wzdrygnąłby się na samą pierwszą myśl
i nie wynalazłby dziennych
trzystu sześćdziesięciu pięciu sposobów
na torturowanie i zabijanie
roślin, zwierząt, krajobrazów
i ludzi
>>>
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Szydzą, potrącają, plwają w żebrotwarz
ponaglają, oszukują, zabijają myśloprawd
w demokracji niedoczas
wciąż dominuje męski i żeński czynnik niemocy
w mikrospołeczeństwie pierwokupuvinculum poprawności niecnej
jeszcze trwa reintrodukcja homosovieticus w cyrkacharenach
meta wioski, meta miasta, meta państwa, meta człowieka
skrawki postczłowieczeństwa wilcze wychodzą z gettbanków
nad nimi niebotyczne kuksańce chmur czarnych w pioruny
piorunów propagandy w samotne drzewa
drzew korzeniami pogardy w sumień podziemia
żarłacza zęby, płetwali fiszbiny unicestwiają makrowioski modlitw
takie same jak w ustach komentatorów mocy
ledwodetektowanej na forach
powstają z materii siły bezwładnej
indukują nieludzkie tętna w ludzkim galopie dni
świadomie zaniedbują patriotyczne pogłaskania noworodków wiary
zanim świt zapieje jak kur prawdydnia
nad odrodzoną narodowym ugorem przewalonych skib w grudy
zanim wzejdzie słońceoświecacz nieludzki
knot wypali dziurę w twarzy
freon rozpłynie się do reszty w ozonie niemocnych dzieci
oby nie sczezły miałkie herbatniki snów o człowieczeństwie jak zorze
zanim w śniadaniach płynnychofiarach zanurzone zostaną
jak w wizyjnym opiumdymu języka ukryte
szydzą, plwają do herbaty na w ekranach
po żołnierskiej zaprawie ogłupiałych żon
padają i wstają dziarscy jak dumni mężowie
zagrożone tarpany i konie Przewalskiego
rżą chociaż już wiszą
jak posolone na płotach połcie mięsa
ledwo skrawki komunizmu wilcze
schnące w atomowych rozbłyskachmirażach
blaskach trzygłowa ostatnich
>>>
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Ale kulturalna aluwialna niecka
niby nie terrorystów
a tuż za płotem pałacu awangardy
sztuka zmiażdżona
basen pełen krwi
ale prorocza kulturalna mozaika
niby nie panteistów
a na posadzkach i w oknach salonów
w duszach galeriowidzów
płomyki piekielnych mocy
choć jest niedziela w każdym wymyślonym pojęciu,
gdy pelikany piątku przebijają piersi każdemu z nas
a kamień szlachetny na czole wodza snów
za życia skamieniałego
rzuca światło na drogi splątane
pomiędzy pylony, w arkady grobowców
na nosy narodowych mumii
ale którędy wyjść
z matni labiryntu mamony
zwanej współczesną kulturą,
gdy inscenizacje kompilacji nie są przekazem
a śmiercią idei,
gdy tandetne obrazy niweczą kolory prawdy,
gdy słowa nie zmieniaj się w gesty głów
ale plemiona rozbrajają śmiercionośne ładunki
i nożem milczenia miliardów
unicestwiają sztukmistrzów rody
>>>
Słowna eskapada strollowanych eunuchów
na przedpustyni, w postpuszczy
na quadach z garnkami na głowach
wystawiła ich na upalne prowokacje
a misterne przygotowania zakończyły
bachanalia postne
baznadziejny szach z emirem
kazali wlać nadzieję w baki,
której sami nie mieli pod dostatkiem
palić gumy na pustyni to więcej niż konieczność
to skutkowoprzyczynowa zasada
jak nagminność porzuceń
w wysokiej temperaturze
gdyby chociaż nie imam ani kalif
gdyby quady latały a nie jeździły
gdyby eunuchowie nie mieli bród
a tak to nie mają co liczyć na oazę
zczezną jak nic
ta ich bródka jest zbyt kozia
przypomina średniowieczne mefisto
będzie super kozioł ofiarny
z każdego trzebieńca
w drogę pod słońce
trolle słowne
gdybające
>>>
Ciągle walczę w tym korku ulicznym
z niewidzialnym i nieprzewidywalnym
by dotrzeć do ciebie
ciągle zaciskam zęby i czekam za kierownicą
utknąłem na dobre?
niee, twoja miłość pcha mój samochód do przodu
koła się nie obracają
a jednak jestem coraz bliżej
twojej zatłoczonej dzielnicy
bliżej białych firan w oknach twojego domu
w sercu skrzydła anioła
poruszają się jak skrzydła puchacza
bezszelestnie
głowa obraca się
oczy lustrują ulice i nabrzeże rzeki
oooo, jest już most!
czerwień odbija się w tafli wody
płomień miłości na wieżach kościołów
walczę moim samochodem
z tkanką molocha miasta,
co jak pleśń przerasta nasze przeznaczenie
i jak pajęczyna powstrzymuje myśli
jestem pająkiem zza wzgórza męczenników,
który we własną sieć się zaplątał
przetrwalnikowy kochanek stref, rond, skrótów i sygnalizatorów
teraz w serpentynach uczuć usidlony
i zatrzaśnięty w kokonach zakazów
spowolniony prawie lodowiec zawahań
porażony jadem miłosnej tęsknoty
klaustrofobicznie w myślach wciąż nawołuję –
machaj tymi skrzydłami aniele
machaj tymi chmurami człowieku
unoś się ponad ten ruch uliczny
pchaj ten asfalt jak lodołamacz
roztrącaj te taksówki i autobusy nabrzmiałe
już moja ukochana w oknie zapaliła światło jak gwiazdę
a na mojej drodze wciąż tysiące aut
i kroczące wojenne machiny strachu i pożądania
zakochany w mieście
zakochany w dziewczynie
zmrożony własnym egoizmem
i mocą własnej pychy skuty
zbyt wolny by opuścić most
zanim przęsła wpadną w wibracje
zanim rozhuśtają się nośne liny
zanim zadrży przestrzeń
i miasto pochłonie atomowa fala namiętności
czy pozostaniesz tylko ty – latarnia morska
w odległej dzielnicy niespełnienia
a ja rozbitek na dnie
w pułapce – samochodzie?
>>>
Tak jak zegar
tylko smutniej
we wnętrzu czasu odmierzanego
czuwa odwaga i bojaźń
one obie zapóźnione
tak jak zegar
tylko nędzniej
we wnętrzu czasu niepowstrzymanego
czuwa miłość i nienawiść
one obie zapóźnione
tak jak zegar
tylko prościej
umierasz
nie mogąc rozdzielić swojego ja
i czasu i uczuć
tak jak zegar
tylko szybciej
>>>
A tam za wzgórzem
twoje mustangi na prerii wysypiska
tutaj przed wzgórzem
ulic kin i teatrów
na afiszach złomowisk – huty
a tam rzucasz lasso,
gdzie wzrok już nie sięga
nawet wspomagany pełnią kapelusza
lasso ześlizguje się z karku dzikiego wierzchowca
wraca do ciebie
przez potoki płynnego metalu
jak lawa pomarańczowego
roziskrzonego jak neon
a tu lasso zaciska dramat
twojego miasta nieokiełznanego
jak ty
i wolność
przetopioną w spiżowy posąg
rycerza na koniu
>>>
DSCN1629b
Wiersz
zawieszony pomiędzy niebem a ziemią
jak balon kolorowy nad zieloną niwą
doliny ludzkiej pozłoconej
słowa podwieszone jak kosz obfitości
kołyszą się z lekka
słowa lotne
wcielone
pod warunkiem
że balon
doleci do nieba
>>>
DSCN0685f
Cegła – ale nie wysunięta
w padającym murze zawiści i konsumpcji
tylko cegła w dorzeczu cywilizacji
w nadbrzeżnym mule wysuszona
kostka – pierwsze uczucie
jeszcze nie namiętność
element początkowy
ustawiony po niwelacji
wmontowany w podstawę piramidy istnienia
oto cegła wszechżycia – myśl altruistyczna
oko wykol, zęby wybij
ale nie rań serca
serce jest cegłą
czerwone serce słońcem wypalone
– z błota jaźni wydobyte
człowiek w delcie sumienia dźwiga się sam
ból niweluje jego podstawę percepcji
jak woda rozlana przez kapłana
ból pośrodku piersi
ból architekta
z miłości zadanej, stworzonej, zdradzonej, odzyskanej
serce cegła – budulec
>>>
DSCN0541f
Kawalkada serc, dłoni, stóp, warg
rozmyślna akupunktura dyrygenta
on jest dzisiaj jeźdźcem w oratorium
słuchacze w operze płyną
na żaglowcach żyrandoli
wiszą uczepieni want spojrzeniami
z oczu wczorajszych
ręce drżą, stopy, wargi i serca
ich kawalkada dudniąca
rozbija kandelabr jeden po drugim
wraca do ciał jak tupot do butów
jętka w żarówce to świst batuty
jeden kręcący bączka wodny pająk
zamarł w kotle i basie
w kisielu waltorni topik wąsaty ożywa
błędny rycerz z harfą nadjeżdża stępa
pobija bębenek bileter
kawalkada pikadorów
i szarża byków przed matadorami
galop i skok, kłus, kłus, galop i skok
galop z cwału, cwał z galopu
trzęsie się oniryczny zestaw filharmoników
ktoś porzuca bombę atomową w jaskółce
by zagłębić się w programie
jakiś giermek pali cygaro
pod wiatrakiem w foyer
a żona jego w akcie cała
wszyscy wstrzymali oddech
gita gita gita gita uff guitarra
antrakt nadchodzi jak pierwszy Gupta
odliczając od jedynki do dziesiątki
odszczepieniec Sikh z rodziny Brahmy
na byku powraca ukwiecony
sam byk kryształowy jak arabska cyfra
pomiędzy ćwierćnuty wpada szerszeń brat
Mahabharata mruczy
z pomiędzy much świetlika wylatuje owocarka
pomarańczarka i koronkarka śledzą lot
a światło przygasa delikatnie
jak w kinie krnąbrnych reżyserów
jest przedpołudnie wieku kantaty
kończy się jedna z wojen w ósmej scenie
dzieci zabrały partytury i rzuciły w kałuże
dzieci na pięcioliniach warkoczy
ustawiły babki z piasku
na rynku jak na plaży
przyjechał pociąg niebieski z drewna cały
konduktor nosem podkreślił vibrato
by zniosło fraki nieco w lewo
i smyczki w prawo w skos
brygada pająków zawisła nad proscenium
zamiast arek, zamiast lamp i żarówek
pajęcze jaja
batuta spada pierwsza
jenerał karczmarz do dygającej
– śmiało bezbłędna pani
dokończ młotem wariację, scherzo,
staccato-memento
oto jedność dźwięku w oazie całunu
oto jedność nacji klarnecistów i primadonn
w powtórzeniu melodii
by w finale wybrzmieć mogły
same ściany filharmonii
skażone marzeniami fiakrów i odźwiernych
w uprzężach pajęczych na zawsze
i byków umierających w orkiestronach
nocą
>>>
DSCN0041f
Nie ma takiego czasu,
który zwie się wolnością od płaczu
i raczej nie ma takiego czegoś
jak szansa na stworzenie rozkoszy ciągłej
jeśli już, to razem z pozaziemskością łez
z nie martwych westchnień
i oaz życia spazmów
Nie ma takiego czasu,
który zwie się wolnością od płaczu
ani nad rzekami gór
ani pod szczytami fal
ani na wysokości pełzających chmur
ani ich odbić w wodzie lewitujących
z nurkami i alpinistami euforii
z gdakającym jak kury murem stanu
rozsypującym się w propagandę rumowiska
zbudowanym z ulepek pychy i radości nacji
z tortury i czyjegoś prowizorycznego bólu
Nie ma takiego czasu,
który zwie się wolnością od płaczu
nie ma upływu czasu w kostkach przestrzeni zmurszałych
co zwą się wolnością od krągłych łez
jak fale i lotne sny
zebrani uniesieni ptasi
przywódcy
dają się powiązać i zaprząc do czasu
ale padają w wyrwach ozonu
nie sięgają orbity rozkoszy
nawet, gdy robią to dobrowolnie
dla gwiezdnych, psich i ludzkich przesłań
nawet ładunków wolności
a jeżeli sięgają już zenitu
to razem z pozaziemskością łez
>>>
Widziałem ją
widziałem gwiazdę morza
nad pustynią widziałem
czy to możliwe?
– możliwe!
widziałem ją oczami duszy
oczami duszy swojej
ale przecież ludzie mówią
na mojej ulicy
ludzie i ludziska
błędni rycerze mojej dzielnicy
ludziki z powieści szkolnych
i hobbity z magistratu
niziołki z seriali filmowych
żołnierzyki z kieszonkowych serii książkowych
o bitwach elfów
jednakowo emocjonalnych
ministranci z dróg do kościółka niedzielnego
i procarze z alejki prowadzącej do szkółki sobotniej
krasnale spod grzybków w ogrodzie piwnym
– mówią
ale przecież powtarzają
odkąd przestałem słuchać tłumów
ale przecież ludzie prości mówią
ale przecież ludzie klas średnich mówią
ale przecież ludzie władzy i pieniędzy mówią:
on nie ma duszy i oczu
– więc, czy to możliwe,
że ja
niewidzący
widziałem gwiazdę morza nad pustynią
ale przecież nie iluminat albo romantyk
ale przecież nie całkiem ludzki
zdecydowanie antybajkowy byt
– byt jak ona
>>>
Jestem tutaj gdzie twoje serce
być powinno
ale go tutaj nie ma
jest za to wierzba płacząca
z poobcinanymi konarami
jestem tu sam a woda w rzece płynie tak samo
jak wtedy,
gdy wierzbowe witki listkami czesały jej fale
jednakowo serca nasze biły,
gdy ręce jakby składając się do modlitwy
dotknęły innych czułych dłoni
wtedy podpłynął złocisty karp
wprost do naszych stóp
zanurzonych w wieczornym ruczaju olśnienia
zbierało się nam na płacz obojgu
lecz nie tej wierzbie teraz okaleczonej
jej Golgota bez krzyży
jak zaklęta trwa w ciszy
nad brzegiem przy pręgierzu zakochanych
dzisiaj jest pochmurny dzień
kat ściął mieczem słońce
rzucił mi jego truchło do stóp
kat bezlitosny – rzymski beznamiętny wykonawca prawa
łaski! – nie zdążyło zakrzyknąć
gdy spojrzał na mnie ostatni mój dzień
byłem bez serca
i bez tej dłoni
zabrałaś mi ją na drugi brzeg
>>>
Jest reakcja
na krańcowe niedożywienie
ustępującego prezydenta
jego muskuły były pełne aminokwasów
stresu i podpowiedzi
podkrzemianów depresji i kapitulanctwa
sczezł w pochrząkiwaniu
przechadzając się w korytarzach dworców
z wódką przytwierdzoną do pleców
a potem pochowano go w łodzi
jak Warega w związku z wargą obco zwisającą
a dokładniej nie był to pochówek
tylko takie tam kolebanie
w płomieniach z zamkniętymi oczami
Jego reakcja na sczernienie
była żadna tak jak i jego konia
ale kobiety wyły jak wadery
a dokładniej – nie wyły tylko zawodziły
do księżyca, który
na jego nieszczęście spełnił się
częściej niż raz
co było kompletnym zaskoczeniem
dla mediów i mas
I to była reakcja na zgrzybienie
niedożywionego narodu, którym rządził,
któremu przewodził prawie jak murarz rekordzista
i to nie widząc go twarzą w twarz
jako bądź, co bądź człowiek podziemia
Ostatecznie reakcja na prezydenta
jest pełna i nie chorobliwie przekwaszona
jak słowo „cóż”
przetłumaczone na komiacki,
kipczacki lub mongolski –
talaar
>>>
Chciałeś powiedzieć – to nic
za wszelką cenę
błędy w kokpicie, gdy byłeś nad Dziwnowem
zdecydowały
a potem opadanie z sił w Lubiewie
chciałeś powiedzieć jej – to nic,
gdy ona oplotła cię swoim spojrzeniem
i zdjęła swój niebieski kostium kąpielowy
ale wpadłeś w korkociąg
wtedy wyskoczyłeś na spadochronie
– nad Lubiewem
chciałeś, aby ona powiedziała – to nic
i objęła cię opalonym ramieniem,
gdy wracałeś z nią piaszczystą drogą
z dyskoteki przy plaży
do centrum Międzyzdrojów
ale ona rzekła – przestań okrywać się
tym spadochronem jak jakimś tropikiem namiotu
i nie ważne, co jeszcze zechcesz powiedzieć
wszystkim o nas
chciałeś powiedzieć – to nic
ale, za jaką cenę?
ona odleciała rano twoim gyrokopterem muzycznym
do Trzęsacza
na Wschód
zawróciłeś i doszedłeś do końca plaży
do końca Polski
do końca miłości
już sam
na Zachodzie
w jakimś bezsensownym Enerdee
tylko po to
by powiedzieć w końcu – to już nic
>>>
To już czas nadęty
i z grubsza jak balony ludzie
małe odstępy pomiędzy nimi
tam wciska się namiętność kaźni
a miłość?
jej nie ma – pożarta
po pysze, po zdradzie, po wieczornym
nieumiarkowaniu
i zadęciu jaźni
splunęli liczni w stronę
nielicznych
jakby zajętych bulimią
aż się odstępy spłoszyły
falowaniem światła spłoniły
wyleciały nietoperze walki
a miłość?
jej nie ma – pożarta
jest opuchlizną po zatruciu
słychać jakby tarabany
a to nasi znowu biją
nielicznych już
i wykluczonych
balony nie ludzie
>>>
Ten dzień bez jakiejkolwiek nocy
ta noc bez chmur
jeden nietoperz o zmierzchu
jak jeden księżyc w perigeum
ten wóz pełen siana
to dziecko spadające z niego
ta przestrzeń rozcięta
przez nisko przelatującego bociana
jedno małe istnienie w czasie lotu
dzień bez nocy – dziecko w zapachu lata
usłużny ptak pochwycił dziecko
nietoperz nie zdążył
chociaż skręcił gwałtownie
upolował za to gwiazdę śmierci
samolot pikujący w kopę siana
wyglądającą jak Wielki Wóz
dzień bez nocy – dziecko już w pocałunkach
ci rodzice w perigeum
>>>
Miałem dźwigać trud
po Ziemi Twojej kres, Panie
a Ty wziąłeś mój ból i znój
bym mógł dalej siebie nazywać
człowiekiem
uskrzydliłeś swą krwią ten trud,
gdy to zrozumiałem
wreszcie
od wczoraj stopami ledwo dotykam ziemi
tablice niosąc kamienne
>>>
Jest ciemno jak w deszczu traw
nad wschodnią rzeką pomruków
nadciągających wezbranych fal, stad, hord,
gdy słońce już myszkuje po dachach twierdz
deszcz zastraszony pada wciąż pod okapami
biedne myszy jak biedni grajkowie mostów
w letargu medytacji oddają nawet życie
to niezwykłe jak szumi deszcz
w szyszakach sennych
w uszach odpadłych już od głów
ściętych przez azjatów z różnych kontynentów
napływa jedna odnoga ordy
potem druga i trzecia
stepem obok monastyrów
jarami przedmieść spichrzowych
rzeką pomiędzy przęsłami
szumią jodły na szczytach zajętych przez zamki one
samce zamki obronne
uciszone
nic nie piśnie pod burzą
nic nie piśnie cienko jak jęk powietrza
i jest tętent jak deszcz i deszcz jak tętent
ani to szmer nośników zaborców
ani łoskot pojazdów najeźdźców
głodni ciągną z komarami tundr
po jasyr krwi
rozpalone głowy łupieżców, morderców, ciemiężycieli
deszcz pod okapem dwunastej Europy
złowieszczy – ósmego lipca o szóstej
nie dosięgnie ich?
>>>
Bydlęce wagony, mróz, stukot żelaznych kół
w oczach pasażerów pociągu przyjaźni łzy
a nad głową tęcza z bibułek
Chrystus Zbawiciel pochylony i odwrócony tyłem
do palmy stojącej przy torach
biegnących z Lechistanu aż do Kazachstanu
nad parowozem sapiącym jak perszeron
kołuje bielik wpatrujący się w małe rączki
z metalowymi kubkami i talerzykami
przez kraty z kolczastego drutu
wystawione z okienek wagonów
pociąg zatrzymuje się na chwilę
przed giełdą papierów wartościowych
by przepuścić pijanych policyjnych prowokatorów
paradę gejów oraz grupę lojalnych aktorów
wracających z pierwszomajowej manifestacji
potem rusza dalej
prymas Polski stoi na odnowionej praskiej cerkwi
na jej szczycie jest jak król z krzyżem i szablą
w kierunku bydlęcych wagonów
macha czerwonym goździkiem
proboszcz z bazyliki mariackiej
w przebraniu maga
gra na trąbce „Czarną Madonnę”
zaczyna padać śnieg
ten sam co w stanie wojennym
bibuła propagandy rozmaka
farba spływa powoli jak łzy
dzieci odrzuconych na zawsze
przez Posłanki Polki
>>>
Jutro już naprawdę
i to, co koń wyskoczy
przybiegnie stunoga zmiana
kopytno podobnych, lecz nie kopytnych
będzie ogrzewać się i cię
będzie w słońcu liczyć wydmy,
pod którymi płyną rzeki –
twoje serca
już inne serce wierzga jak rumak
na podwórzu
oczy rozbiegane na stepie
teraz skupiają się wraz
z nadciągającą pustynną burzą
pseudokopytny zwiastun burzy –
życiodajnej
zaraz wyłoni się z chmur,
które są listopadowymi wierszami,
które pobłądziły w stratosferze,
które litosferze przyniosą odmianę –
po latach
jednogarbny twój wierzchowiec
dźwiga ciebie i twoje garby
pędzicie, co koń wyskoczy za tym
co ma dopaść ciebie
ledwo dzień nastanie, brzask zapali świece –
na wydmie
i wybuchnie płaczem miłości
w śladach zakwitną różdżki i laski
a krzew będzie płonął
do czasu twojej śmierci,
która nigdzie nie przebiegnie bez echa,
która nie łapiąc piorunów uciszy gromy,
która sama jedna odbije się echem
w kolebkach golgot –
przedświatów
w zigguratach poronionych słów
w Termopilach obrzezanych mów
na siedmiowzgórzach siedmioskrzydłych kanonów –
miłości obojnaczej
jak lawa nadbiegnie wierzchowiec
z całym twoim rzędem
jak beret przykryje twoje myśli
korona rozedrgana
podniesiesz berło wśród piramid
sfinks powstanie z kolan
Żydzi przejdą przez Morze Czerwone
ty spłyniesz do delty
po gliniane tabliczki z kraju Goszen
wyrwiesz je z pylonów i obelisków niewoli
z ptakami poślesz do Błędowa
sam pogalopujesz leśnym traktem
drogą prostą, dębową – po wolność
z Sącza do Krakowa
>>>
Jest taki kraj jak cierpienie
kwintesencja bólu,
gdy zakwita konwalia na czerwono
a maciejka zakwita z poranną rosą
by zapachnieć burzą do śniadania
Jest tortura jednego komara
dźwigającego kajdany krwi
choć lecącego nad stawem czarnym
z białymi rozbłyskami trumien
Jest dźwigająca wszystko góra
powstańcza
z nigdy nieodkrytą jaskinią radości
w jej wnętrzu
z nigdy niepostawionym na jej szczycie krzyżem
na cześć wyzwolicieli
w kraju, co jak pokuta
ciąży kulą u nogi
ubogim
wznieść się na górę męczenników trzeba
by spojrzeć ku grobom ojców założycieli
ukutym w puszczach sumień
bez krzyży
bez błędów, powtórzeń, zapomnień
ospałości, otrzeźwień i skrótów
bez żołędzi martwych w dziobach
zapobiegliwych sójek
bez plastikowych wypluwek puszczyków
zadufania
bez jastrzębi pikujących w kierunku jaskółki,
co wywijać się musi lotem odpowiedzi
jak samobójca
Jest taki kraj,
gdzie ojcowie ptaków
za cenę śmiertelnych ran
nie pozwalają naruszyć gniazda
byle błyskawicy, byle porywowi huraganu,
byle zadufaniu, byle sile potwora
Jest taki kraj,
gdzie lucerna rozkwita siedmioma kolorami
a koniczyna czterema
lucerna dla koni husarzy białopiórych
pędzących galopem
przez podwórza muzeów
z fałszywymi monetami królów i książąt
zaśniedziałymi tak, że ledwo
zdradziecka czerwień prześwituje
przez zielony obcy nalot
>>> 
Już nie jest taki straszny
nie jest dziwolągiem
nie jest smokiem miasta dziewic
jego oczy to wciąż latarnie morskie
ale gdzieś na Svalbardzie
albo gdzieś na szkierowych wyspach
gockich przesmyków i zatok
a nie przy wejściach do karolińskich portów
już nie majaczy we mgle
jak jakiś Latający Holender
nie pije i nie fika koziołków pod pokładem
nie wie gdzie leżą Wyspy Zakazane,
na których spędził młodość
jest przecież synem cieśli okrętowego
a do tego zawołanym żeglarzem
dziś już bez rogów i magnetycznej ryby na rzemieniu
spokojnie sobie dryfuje na balach Kon-Tiki
gdzie dryfuje, sam nie wie
jak góra lodowa z wodnego do wolnego świata
podśpiewuje – bora, bora, boreasz
i łapie ryby latające
leżąc na wznak na balsie
już nie jest straszny
w swoich bojowych zawołaniach,
gdy schodzi na ląd
jego szanty wzbudzają salwy – śmiechu
wybija szklanki, wybija rytm
wybija zęby muchom lenistwa
i wyrywa do pająków sieciowych
jego wielkie flotylle sterowców to przyszłość
oczy wciąż są jak księżyce
oczy jak przypływy zwodniczych syren
i zakochanych skrzypłoczy
wchodzi do portów
tylko po to, by sprzedać
spreparowane latające ryby szaleństwa
z lat sześćdziesiątych
by zastukać na molo drewnianym kikutem
ale nikt nie boi się kuternogi
nikt tu nie słyszał, co to Jolly Roger
on działa wytoczył i porzucił
on w jaskiniach podwodnych zagubił skarb
magnetyczny, słoneczny uśmiech
nie boi się nawet samego siebie
nawet, gdy się nie uśmiecha
o losie, o losie, o Laosie
– śpiewa z uklejami z Ukajali
wraca na Bora Bora
leżąc na brzuchu
wieloryba płynącego na wznak
(jakby nie żółw już)
jego pora puka, puka w lodowy blok,
w którym zastygł płomień z jego ust
>>>
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Stan ducha
– jest taki stan nacji
dowiemy się gdzie i kiedy?
gdy demokracja w fajerwerk się zmieni?
a serce – tak, serce
nie wie gdzie jest niebo
stan ducha więc nic nie jest wart?
to rezerwowy strzał rezerwowego strzelca?
rakietnica – zwą ją też władz szubienicą,
gdy głębokim jarem podjechała konnica
– a ktoś powiedział – tam na blankach błyska
kobieca pierś
– dajmy spokój – wracajmy rzekł inny
ona była wolnością
– sztandar zwinięto
wystrzelono flarę, rakietnicę odrzucono hen
– wpadła do jeziora
teraz jest Ekskaliburem i Świętym Graalem
demokratów
jeźdźcy odwracają głowy
by patrzeć na gwiazdy fajerwerków
w biały dzień
wieszają królów zanim zrobią to
z rewolucjonistami
to stan ducha – jaki stan? jaki duch?
w gracji, w uśmiechu, w dyganiu
umiera demokracja tak jak kiedyś monarchia absolutna
boskie słowa – popędzanie koni
szarpanie za lejce, wodze i uzdy
mierzwa poprawności pozostaje z sądu i zamku królewskiego
przed tąpnięciami puszcz, tronów i parlamentów
które zapadły się w sierść turów wymarłych
a małe bruzdy – to grody, wały i palisady
dzikie oczerety szuwary ostrowów chłopskich
a blanki? a mury?
taki stan Wisły nie rokuje urodzajnego wylewu
a śmierć w Wąwozie Somosierry
jeźdźcy wracają – nie będzie szarży na szczęście
stan ducha jest jak festyn?
ot szczęście, zwykłe szczęście
dzisiaj nikt nie będzie ginął za burzycieli kościołów
nie rozbłyśnie ta pierś jeszcze raz
umarła wolność w ciała bezwstydzie
a stan ducha?
>>>
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
*Hydropraca
Pracuj wciąż nad tą rzeką języka
jak Luwijczyk pralingwista
nad przedeuropejską Odrą (Drawą Wkrą i Obrą),
co płynie jak Odrava, Oder, Dore, Eder i Adur
uderz w c-dur smagając wodę wierzbową witką
szarp struny strug
zanurzaj czas, ręce i twarz
w scytyjskim Dunajcu (Dniestrze),
co płynie jak Dun, Dunaj i Don
pracuj bez podśpiewywania
nad gockim Bugiem, co płynie jak Boh
bez kajdan, pasiaków, oskardów i młotów
i tego wszystkiego co oznacza klęskę
jak jeden dzień życia słowem
jak jedno słońce z Mgławicy Żeglarza
jak jeden skulony w kuczkach polarnik
z dziennikiem obserwatora
wpatrzony w zorzę zmienną gasnącą
jak w pracę codzienną
nad dosadnym zniewoleniem oczu
przez brak kolorów materii, ziemi, serc i praw
pracuj nad tą rzeką gwałtownych wirów idei
wyprzęgając i pojąc konie
w celtyckim Sanie (Sannie),
co płynie jak Shannon, Saona i Seine
opatrując galijski wóz z kołem anatolijskim,
gdy księżyc neolityczny w jej toni nie tonie
jak ciężar zawieszony na łańcuchu
potężnego dźwigu cywilizacji
księżyc się przegląda w lustrze tafli czarnej
a ty chcesz go zagarnąć
motyczką budowniczego zigguratu
księżyc się pławi w wolności plemion
pluska jak ryba po zachodzie słońca
a ty zniecierpliwiony jego milczeniem
zarzucasz lasso chybione
zrzucasz cudzą winę do rzeki
podnosisz swoją wolę do wymiaru wód pod sklepieniem
wolę posiadania wolności wszystkich języków i słów
pracuj nad tą rzeką przeznaczenia i wygnania
słowiańską Wisłą (Wisłoką i Wisłokiem),
co płynie jak ślozy pierwszych i ostatnich ludzi
nawet bez lutni pracuj rękami dwiema
na klawiaturze serc,
gdy rozum pragnie omamów przeszłości
i wszystkiego co ulotne i nie ulotne,
co śliskie i pławne a niejadalne,
co spada jak noc czerwoną chustą w Cezarei
zakrywając amfiteatr i akwedukt
kanały irygacyjne, poldery
i wiszące ogrody w Babilonie,
by uprawy i zwierzęta mogły zdążyć
na ucztę życia,
gdzie śmierć jest posiadaniem pełnej władzy
nad pożywieniem
pracuj nad tym, co nie jest jej zdobywaniem
i płacz nad rzeką, płacz, tak lepiej
wszystko płynie owymi rzekami pamięci
właśnie jak łzy pramatek, praojców
wsłuchaj się w ich głos w Wiśle
może ty pierwszy wejdziesz do tej samej dwa razy
ludzie przemijają, tylko słowa pozostają i rzeki
koła-prasłowa na niespokojnej powierzchni
– jeden, dwa, trzy, dziesięć
>>>
DSCN0500f
*Jak sen wróżbity*
Stare źródło pulsuje nowością
jak sen wróżbity
ta moja Polska
jak Chlodwiga Rem w Reims
jak Ren Świętej Kolonii w Tours
jak sen wróżbity
ta moja Polska
jak biały ren z północy
nad Odrą we Wrocławiu
jak esoes aloesu w Ezgotarium w Sosnowcu
dziwny t-Ren, dziwny d-Ren, dziwny P-sen
ratunku – ratunku – ratunku
Polacy już nie tacy jak dawniej
nie służą Karolingom
tylko ludziom ze Wschodu do zmierzchu
nowe źródło polityki pulsuje jak woda
w turbinach jeszcze gomułkowskich elektrowni wodnych
źródło pulsuje, gdy serce okazuje się
niezbywalnym dodatkiem do diademu myśli
a wciąż nad odtwarzaniem
góruje zamek klatki – ranny raniuszek
jak sen wróżbity
ta moja Polska
a drzewiej bywał Niziołek Podolski
Piastun Wisza na gadającym drzewie
drzewa wychodziły ze wschodnich lasów
kroczyły przez mokradła
przekraczały Bug jak Don a potem Ren jak Bug
niepokoiły legiony pogromców bestii,
w które stapiali się rzymscy bogowie
w Austrazji i Neustrii
żadnej zapory nie było
żadnej turbiny na Renie
i była faza błogiego snu
jak Pepina Rawenna cichego
silniki pracujące było słychać w autobusach
jadących z Wrocławia do Saarbrucken
każdy pasażer wiózł ze sobą mech w trzewiach
i źródło, jakie miał, jakie zabrał
a źródło pulsowało
lodem, ogniem, światłem, echem
jednakowe drogi, jednakowe łany
z glacjalnych zboczy ześlizgiwał się mamut
w sylogizm odrębnych prawd
w przepastne ludzkie usto-jassskinie
woda zabierała nasiona dębika ośmiopłatkowego
i niosła Renem do Reims
a w Dunajcu, a w Wiśle, a w Brynicy
ukrył się Niziołek nadrzewny
gdy sen nie nadchodził wyjął korki ze stawów
zwał się Kacprem podziemia słów
zmienił się w robaczka świętojańskiego
gdy na brzegu obsechł
stracił światło chemiczne
zaczął pulsować ideą własną
w karolińskiej winnicy-duszy rannej
jak sen domarada z Brennej
ta moja Polska
>>>
DSCN1345a
Jadą przez świat
jedwabiście nieistniejące parowozy snów
gdyby jeszcze mówił malamut do husky
ależ skarbie – toną – one toną
one niedźwiedzie białe, nasi bracia
to przez bar, stront i freon
jadą przez świat
jedwabiście nieistniejące wagony snów
słychać gdakanie paru a potem wielu
kur w klatkach z cegieł pukanie – puk puk
barbakan-kurnik odpowie – buch buch
i po kurach świecących
to mosiądz, aluminium i pieniądz winien
jadą przez świat
jedwabiście nieistniejące parowozy snów
gdyby jeszcze władca mówił do maluczkich
one ludzkie istoty toną w mgle kolorowej
bracie cyklotronie, parowozie, transformersie
to przez sny radioaktywne giniemy
>>>
DSCN3610f
Pewien zadufany drwal
powycinał w pień malwy zdrewniałe
malwy wysokie – polskości semafory
pozostały zranione łodygi
kikuty drogowskazów rozstajnych
i kolosalne rośliny zwalone wśród róż
drwal upadł na kolana wśród pól
nasiona rozsypał wiatr
krew wypłynęła z płatków
drwal przyjął srebrniki od grud
wziął sznur – przepasał się
i owinął słomą by udawać chochoła niewiniątko
ale malwy martwe znasionwstały
pewnej pomrocznej wawelskiej wiosny
odpolonizowały zrusyfikowany krajobraz
Wernyhora z dworem jeszcze wypiskuje proroctwa
głosem sikorki bogatki wyklutej w inkubatorze
wykarmionej sztucznie na lekcjach w technikum leśnym,
że jedyny prawdziwy jest wschodni horyzont narodowy,
że reszta jest pomalowanym ćwierkaniem sztucznym,
kląskaniem, popiskiwaniem klepaków
ścianą wulgarnej galerii w malwy malowaną
zaśpiewem i głuchym rąbaniem farb w pędzel
dudnieniem kolorów w płótno zmurszałe
kolorów zaczerpniętych ze świata podziemi
a lirnik z Tęgoborza wzywa pod sztandary
drwali kwiatów prawdziwych
nikt nie wspomina wolnych Drewlan
zmasakrowanych jak płatki letnie
przez fałszywych świętych świecących jak topory,
którzy nie ożyją jak malwy
wśród chat Wiślan i Polan
łagodnych ale twardych poranków wieczności
>>>
Ile razy tej tyranii
musimy odpowiedzieć – walka?
walka na ulicach
jak procesja
walka na stadionach
jak litania
walka na ekranach
jak różaniec
walka na mszach
jak uległość
tyranii własnego ja
w teatrach każdego dnia
jak wiele razy?
>>>
Usuń się – rzecze Zaratustra
nie jesteś tu niezbędny
w kraju cumulonimbusów
cirrus jest jak zadra
otworzysz nie zamkniesz
ogłosisz nie odwołasz
przemodlisz nie przeklniesz
co z tobą zrobić?
nie przyznajesz się do winy
w naszym świecie
tylko bieda z tobą
usuń się na swojego Zaratana
wiem, nie ma was tam wielu
tu takich jak ty też
wyznawców ubiczowanych dobrych myśli
oto my święcimy tryumfy
a nawet bezkarność tryumfów
powiedz coś, tylko bez pytań
powiedz żegnam, no powiedz to
milczysz, a my się tak staramy
by sczezło wszystko marne
co nie jest nami
co stoi nam na drodze
co nie podziela i nie pomnaża
nas, nam, naszego
tako rzecze Zara-tow
prymus pomiędzy premierami
i priorytetowymi dziennikarzami
prezydent wszechunii jedności
zawsze w ciemnych okularach
rzecznik osławiony nurtu przemian
wśród oryli
pobłogosławiony pychem jak pastorałem
zastraszeń i tortur
wybierz sobie jedną z nich
albo odejdź
nie zadaj pytania
nie zadaj zadania
nie zadaj myśli
nie zadaj obroku pegazowi
usuń się nawet dokąd chcesz
jesteś wolnym europejczykiem
tako rzecze epikurejczyk Zaratowski
centralny pałkarz i lekarz zaraczonych
usuń się, usuń –
tylko człowieku
>>>
*Patos*
Siedząc nad zatoką
wysoko na wapiennej skale
umykającej pod stopami
gdzieś w kierunku rejowych żaglowców
zakotwiczonych przy brzegu
czekających na więźniów
wydaje ci się przez chwilę,
że patrzysz ostatni raz
na swoją smutną okolicę,
która chce się ciebie pozbyć
na kraj rodzinny, którego rząd
chce cię odesłać do karnej kolonii
byś fedrował rudę metali ziem rzadkich
zdzierając do krwi skórę
na rękach i kolanach
tylko dlatego, że ktoś oskarżył cię
o kradzież kilograma mąki
patrzysz i myślisz rozpaczliwie o tym,
co stanie się z żoną i dzieckiem?
jak przeżyją bez ciebie? kto ich tu obroni?
kto wychowa? kto wyżywi?
kto pobłogosławi wszystkich?
tak siedząc na tym przepastnym klifie
nagle wybudzony z drzemki zaśpiewem kosa
dostrzegasz nogi machające bezpiecznie
nad zwykłym, kamiennym urwiskiem w Polańczyku
gdzie tylko jachty, kajaki i rowery wodne
jak mewy i sny
kołyszą się w wiosennym słońcu
czekając w dole na wystrzał armatni
rozpoczynający kolejny sezon wodniacki
w sumie bez zbytniego patosu
ostatni raz patrzysz na Zielone Wzgórza nad Soliną
przed nieuchronnym wylotem do Irlandii
za chlebem
>>>
Każdy by chciał tak majtać
tymi nogami
za oknem
na grani
w oknie samolotu
na skrzydle spadochronu
w sercu swoim, cudzym
w studiu telewizyjnym
w karecie, lektyce
jedni drugim buty noście – rzec
niech bosi mają szansę
ostentacyjni niech idą przodem
zdolni do majtania jedną stopą
niech niosą huśtawki
zdrowi myślą, że zaskoczą mimiką łokcia
nie zawsze tak bywa
czasem nie zaskakują piętą
a czasem zaskakują czołem
każdy chce bujać
na linie jak na kiełbasie
na strunie fortepianu jak na wysokim Ce
na włosku smyczka z koziego ogona
wołaniem wskrzeszać przepaście dna
majtaniem, nieokrzesaniem, parskaniem
wywoływać zaganiaczy z szałasów
ale przecież nie każda chmura
jest bezdeszczowa
i nie każdy wiatr liczy drzewa
są liście i są ziarenka
w oczach wolnych i spiętych
skupionych do bólu zaciśniętych ust
są zęby dzwoniące strachem na czarne msze
są myśli wykute w czeluściach wieżowców
i czeluście serca owdowiałe
jak chatynki leśne w nieludzkich borach
bez pieśni i ech, odgłosów z porąb
bez czasu
nie każdy może bez lęku
majtać nogami nad krawędzią
szklanego kanionu słów
nie każdy
a ty?
w głuszy?
>>>
Jest taka wiosna,
która jest jesienią
oto ona
król gramoli się na ołtarz
niezdarnie, bo
ołtarz jest już mównicą
a amboną policyjna pałka i gaz
konfesjonał – zaklinaniem kłamstwa
wiosna jest jesienią
oto król
udziela reprymendy i rozgrzeszenia
król prawie ludzki, lecz nie judzki
a jesień w środku maja złotopolska
wiosna niebiesko-zamszowa stłamszona
tańczy bosa na potłuczonym szkle
krach na giełdzie snów wasali
wora dla króla
i Kanossy
za nie nasze
ekswiosny
>>>
DSCN3331f
Prodiż wypiekł ciasto
dzieci się zbiegły
małe brzdące – jak zwał, tak zwał
kicające wszędzie
teraz już z plackiem pudełkiem kwadratem
rozbiegane oczy w pokoju
pokój za duży na małe stopy
na placek ani tyle
na drzwi pochlapane lukrem
dla niepoznaki w sam raz
prąd w cieście już za nimi
i korytarz i schody
biegną dzieci łąką
zapadają się ze smakiem
rozsiewają okruchy jak pyłki wyczyniec
ptaki zbierają okruchy w śladach
miękka ziemia powstaje
unosząc maślanki jaskrów niezapomnianych
dom w napięciu czeka jeszcze
a dzieci za wzgórzem
pies czeka z łapą
za późno na kość
wieczór już
ślady całe powstały i poszły
okruchy wydziobane odleciały
księżyc samotny doczłapał
do budy i do wejściowych drzwi
wszedł do domu
zapytał – gdzie macie kuchnię?
cisza, tylko przewód zaiskrzył główny
pusty prodiż zdradził ciasto
z prądem
zapłonęła noc bez dzieci
one z rozkoszą rozbiegły się
po wszystkich okolicznych kontynentach
księżyc stary ratownik
wyłączył pusty prodiż
i za chmurą zgasł
>>>
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Len to woda i przemoc
potem rany na ciele
od płócien
potem płótna odwzorowujące rany
len to moda i przemoc
woda ciecze od blach
i dzbanów – kranów
od do i od po
niebieski kwiatek niezabudki, jako deseń
mały gwóźdź puchnący w ciele
koszatki wokół kwiatów
w klombach
w sednach klombów – dni dnach
będąc małym kwiatkiem
nie stworzysz pułapki
potrzebny jest kwiat nocy
lepki sen mrocznych kilku stajań
piekła w ruchu
płonącym zarzewiem
nawet nie myśl o łanie
biała pościel może być, co najwyżej
kartką papieru,
gdy ona wchodzi do alkowy
i zabiera peniuar
potem unosi poszwę, wygładza prześcieradło
i międli do rana
len modry na rany
poduszki
>>>
DSCN0493f
Patronem dzisiejszego dnia
jest słońce
w jego obłędnych, zamkniętych oddziałach
można się leczyć, relaksować i trzeźwieć
bądźcie wszyscy pod słońcem
dzisiaj o dwunastej
ja przyjadę też jakimś wehikułem
z kredy, jaspisu, brązu i tytanu
jeżeli słońce zadzwoni
wtedy my zaśpiewamy zgodnie
nie chórem, lecz po kolei
jak leci ten refren? jak leci światło?
tak – otwórzcie się oczy, otwórzcie
taa taa taa
otwórzcie się kielichy kajdan
na naprzemianległych rurkowatych szponach
ciemnej masy nietoperzy
tej morowej nocy podbiegunowej
w owej cytadeli wojen zaświatów
z żyjącymi
bezbłędnie utrafione
zwykłe wypływanie krwi
ze skroni otwartej jeszcze promieniem słonecznym
wczoraj
>>>
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Stochastyczne melodie przedmieść
są jak preludia wielkich miast
na obrazach
zarumienione estetyką
samą w sobie
nierozwiązywalnością przestrzeni
zasiedlanej przez nieumiejących
liczyć, pisać i słuchać tęcz
zewnętrzne obrazy nie śpiewają
ludzie nie śpiewają w ciszy przedmieść,
które gniją
ale o krok dalej rozkwitają
panaceum na dobro
jest składnikiem muzyki
trzeba go wydobyć
wysublimować z przypadkowych przekleństw
to cisza właśnie
zgubna – nie, nie zgubna
cisza ponad świtem po pijanej nocy
dźwięki zórz, dźwięki wiatrów słonecznych
uderzenia pioruna w dzwony rurowe
uderzenia w gongi sopli spadających z dachu
szmery w śmietnikach
tniutnia z dziurawych ścian
algorytm burz rodzinnych
prawdopodobieństwo uderzenia pioruna
w dorożkę
w zaczarowany samolot
w zaczarowany czołg – na cokole w parku
miasta wyciągają kominy i drapacze, które nie są rękami
ale skrobaczkami blaszanymi
raniącym szkłem
szorstkim trwaniem w miejscach gładkich
przez jakiś czas
dostępnych i otwartych jak tramwaje
a ludzie, a myśli, a znaki?
w kuluarach ponagleń
woźniców – tramwajarzy
przewoźników – bileterów
motorniczych – wsiadających
stukot, dzwonienie, przestrach
przed świtem
strach, blady strach jak piorun,
który sięgnął głównej ulicy miasta –
niespodziewanie
suma kosmicznych przyciągań
światła i dźwięku
bez uczuć na promenadzie
wyliczone koła, kwadraty i trójkąty
linie, stochastyczne łamańce ucieczek
człowiek wysiada z rikszy i łapie piorun
wygina go w elegancki wykrzyknik
podsumowuje nim przerażającą samotność liczb
na ostatnich przystankach
na pętlach podzwonnych
sumy wyrwanych z miasta serc
>>>
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Wielki nastał wiatr
porywisty i dziejowo pokrętny
zderzył się z miastem i tłumem
lecz z głów kapelusze i kaptury
zerwał jeszcze bocian agnostyk
lecący od okrągłych Gór Stołowych
już wczoraj przybyły z Nirwany
wcielony inaczej – radiowo telewizyjny
wiatr nastał wielki
ci z różańcami i rozwianymi chustami
wytrzeszczyli oczy zdumieni
jak to odwieczne owieczki
ci z pistoletami w rękawach
wkładając papierosy do ust
odsłonili spróchniałe zęby
jak to poganiacze stad
świece uniwersyteckie pogasły
jak dusze zakłamywaczy
ogniska co odżyły bezczelnie
na szczytach Gór Apostackich
wiatr pogasił wielki od przełęczy
na skalnym Ateiściu
zapiszczała kurcząca się tradycyjna bieda
zakumkała żaba niedoodczarowania
ostatni raz
w ciemnościach szelest drzew
poprowadził regimenty regli strażniczych
ku dolinom uśpionych krzyżowców
zaklętych w płótnach barokowych malarzy
w ołtarzach głównych
wiatr po raz pierwszy
od wielu lat naprawdę święty
dotarł do wszystkich miast
przy traktach królewskich
stłamsił błędne ognie przedmieść emocji
nad bagnem w śródmieściu prawdy
rozwiał tuman zapiekły
zajaśniały wreszcie odkryte uniesione głowy
>>>
DSCN1667f
Zabić te partie polityczne,
co to nie wiadomo gdzie dom ich
i gdzie są rodzice?
a w sercu lisie zamiary
Świtezianki są po to
by je na moczary zwabić
i zabić
ale nie pokazują się jeszcze
są marą wodną, więc tylko one
mogą rozprawić się z czymś
co jest antyromantycznym
i do końca zdradzieckim
partie polityczne jak topielice
jak Zielenice, jak Świtezianki
nikt z bliska nie widział
ich dobra wspólnego
na wiecach
ich sprawiedliwości dla bezbronnych
na zjazdach
nikt nigdy nie widział ich troski
o granice głodu i honoru bezdomnych
na konwencjach
tylko ognie świętego Elma
wskazują ich obecność
w narodowym bycie,
co złem burzy się i wzdyma
Świtezianki zabierzcie te partie
pod powierzchnię Ducha
pęcherzyki powietrza i ocieplenia bagien
to będą oznaki wiosny
na ziemiach polskich
a potem jaskier papieski
pierwszy znowu ożyje
>>>
DSCN1316b
Nie ma we mnie wątpliwości
nie ma cienia rozpaczy
nie ma zahamowań dziennych,
gdy patrzę na ludzi w metrze
nie ma we mnie nocnej nostalgii
jeśli jestem nawet na stacji sam
nie ma smutku jak grań
w wagoniku linowej kolejki
nie ma trawiących społeczności pragnień
nie ma tożsamych z nimi
wielkości ułud
nie ma we mnie jakiejkolwiek tyranii
ani, ani, ani ciut
jest raczej cichy baranek uratowany z pożogi,
który leży na peronie dworca Roma Termini
jest jastrząb samotnik metroskrzydły
przyczajony na dachu windy wieży Eiffla
patrzący okiem proroczym
na ofiary swojej miłości,
gdy porywam baranka jak jastrząb
niosę go na skarpę wiślaną
do ogrodu zoologicznego w Płocku
na spotkanie z dziećmi
a nie na ofiarę całopalną
na swoją cześć
>>>
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Nie jesteś sam
nad tapczanem, na którym leżysz
zawisł twój anioł
anioł to czy skowronek?
skąd ten srebrzysty tryl?
nie, nie jesteś sam
nie, niemożliwe, żeby to był skowronek
jest późne popołudnie przecież
nad tapczanem pochylił się
model samolotu
nosem w twoim kierunku
kabiną pilota w dół
pochylił się tak, że możesz
dostrzec wnętrze tekturowej kabiny
nie, nie jesteś sam
w kabinie jest pilot
właśnie zdejmuje kombinezon
odłącza maskę tlenową
rozpina klamry hełmu i zdejmuje go
potrząsając głową rozpuszcza włosy
długie ciemnoblond loki
zamiatają zgarbione plecy
uśmiecha się do ciebie
już bez maski
samolot na żyłce pikuje w kierunku tapczanu
zmierzch, kurtyna, cisza…
acha!
i jeszcze ledwo słyszalny szept zza niej –
nie, nie jesteś sam…
>>>
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Joanno – sztandar łopoce
Sebastianie – fruwają strzały
Aniołowie – lecą ptaki
sztandary – łapcie wydmy z wiatrem
podniebne ikony – pędźcie stójcie trwajcie twórzcie
nie zgnębieni
nie okaleczeni
nie zamordowani bestialsko
zawsze pieśni pełni
skrzydlaci męczennicy powietrza
czystości przezroczystości motyle
Młodziankowie ptasi
– zatrzymana ostatnia burza piaskowa
przed wzgórzem w Megiddo
>>>
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Mątwa w słoiku w dziecinnym pokoju
w greckiej laserowej epickiej otoczce
na białym regale przed różową tapetą
achajscy bogowie schodzą z górnych półek
prawosławny kościółek na zdjęciu
jest celem ich wędrówki
przez oschłe zdawkowe odpowiedzi
na dziecięce pytania
dostają się do wnętrza
za ikonostasem pytań półbogowie spotykają bogów
bizantyjskich przedefeskich przejściowych
skrzypłocz wychodzi ze słoika zamiast mątwy
koniki czekają z rydwanami
na skrzypłocze bitewne
dzieci zadąsane w pokoiku dziecinnym
fototapeta przedstawia Akropol
i hoplitę rodziny
z wyciągniętą włócznią
słychać skrzypienie skrzypłoczy
słoik przewrócił się pod sufitem
potoczył po desce i runął
do Morza Egejskiego, którym był niebieski dywan
pod wodą czekał mężczyzna w białych kalesonach
z wyciągniętą do przodu nogą
skinął paradygmatem trójdzielnym
dziecko zmieniło się w stułbię
Grecja i Europa – polip i meduza
dziecko rozpościera ramiona we wszystkie strony
jak wielokrotne sznury dzwonu
jednego dzwonu
>>>
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Niwy zielone
na porządku dziennym
jak biurka z kartkami papieru
jak szklana menażeria w promieniach
wieszcz zatęskni – nacjonalista nie
a pielgrzym gdzie jest?
Polak – wędrowiec, gdzie?
pies i dziewczynka z nim?
niwy i wiatraki
bolesne rany i mity
chłop-skrobek otwiera gumno i wyjeżdża
do miasta traktorem
polityk-skorek otwiera gazetę z programem
program – raczej pogrom
nienacjonalnie, nieracjonalnie – szklany
po rannej rosie biegnie na niwy
gęsiarka
a mój dron – wiatrolot
powiększył się nad nią
kamera – bezruch – błystek
słońce wzeszło nad niwą
jak niedziela, złota niedziela
w Polsce
dron spadł wśród białych gąsek
na zieloną niwę
pies warczy, gęsiarka się tuli
a ja – Koszałek z piórem
w samej koszuli
>>>
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Tymczasem nie
znaczy tak
zwykle bywa tak,
że nie zastanawia się nad tak
a potem mówi nie
myśl się waha jak wola
zatrzymuje się, wybiera,
żałuje
a może, a może, a może
nie wiem,
kiedy
jest zbyt późno
pada tak
wola podnosi tak
otrzepuje porzucone z kurzu
wola to nie wolność
że tak mówi nie –
to już wiemy
ale,
że wolność mówi tak
woli –
to ci dopiero
wola mówi tak nie
i wyzwala się z
nie
go
>>>
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Serce nad Krakowem
to samo serce,
które trzepocze ponad biegunem
lecz nie to samo,
które trzepocze na Evereście
jak brahministyczna
to znaczy
hinduistyczno-buddyjsko-lamaistyczno-szintoistyczna
z dala widziana dewa Weda
Brahma Świata Śrimolungma
są jednak pewne różnice w mangach
Wisła to nie powyginany wieloręki
Siwa w wężach cały
Wilga to nie Kriszna z sitar
Prądnik to nie Iśwara po przejściach w rozkroku
Rudawa to nie demoniczno-smocza Kali
a Kraków, choć poskręcany w sobie
jak szkielet mamuta walczącego z niedźwiedziem
to taki skupiony,
że aż wzbudza w trzewiach dźwięk
patrzeniem na serce
zatrzymany w marcowym świetle
mumifikuje się i kostnieje w arkadach
jazzowym septymowaniem
wątpiących w wykrzywione twarze
ale wierzących w uśmiechnięte dusze
Trębacze ustawiają wciąż te maszty
i wciągają na nie serca
te same, co w latach sześćdziesiątych
wszystkich wieków
i strzały lecące w ich kierunku
dobrze, że tego popołudnia
tylko strzały tulipanów
tak samo z wysoka
>>>
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Marzenie
– zespół poirytowań
niezrozumiałych
dla opatrzności
wielowiekowej
nieustannie gwałconej potrzebami
modlących się
małej wiary
w absolut
niebędący żadnym snem
>>>
DSCN0129f
W każdym – ja jestem
jest ziarno prawdy o sobie
w galopującym koniu jest
zawsze horyzont stepu
w twoich prośbach o rozgrzeszenie
jest galopujący koń
w samych rozgrzeszeniach zaledwie bezkres
ja jestem tym słońcem wstającym
jak atomowy grzyb nad stadniną
tego się bój
takich poranków jeźdźca
jedna galopująca myśl
jedna gwiazda
zwana słońcem nuklearnym
w ciszy twojego sumienia
radioaktywny pluton egzekucyjny
dla ciszy twojego snu
jedna noc inicjująca eksplozję
termojądrową
protuberancję
trinity
by tabun koni nadaktywnych
pognał ku rozbłyskowi przemiany
własnego jak ja –
żałuję – wybacz
>>>
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
W tej niszy zamknąć rycerzy po przemarszach
od morza do morza
jak Krzyżowców
jednak nieudających się nad Bosfor
stworzyć im warunki obozowania
by mogli zdjąć zbroje
ale nie takie warunki by skamienieli
jak pylony
sfinksów i umarłych nikt się nie boi
nisza niech będzie jak dolina rzeki
nie jakaś cieśnina lub Styks
pomiędzy światem żywych
a żywych bez duszy
i jak dolina Arkadii
kolebka myśli szlachetnej
niech rycerze zdejmą zbroje
po tygodniach wędrówki
marszu jak muzyczne tremola
na pięcioliniach krwawiących stóp
spoconych koni
zakurzonych taborów
rycerze ulepieni z wulkanicznych pyłów
i tufu zlepionego bryzą mórz północnych
zawróceni
biegunem magnetycznym, który
się odwrócił od nich
od Europy ku centrum Ziemi
w niszy zagubionych zwierząt
służących człowiekowi
niech rycerze jak koty przeciągną się
przy ogniskach
rycerze jak Krzyżowcy wezwani ideą
duchem Bogiem samym
Jerychońskimi trąbami,
którzy poszli na wyprawę
po runo wolności
pociągani i odpychani radościami, cierpieniami
namiętnościami i przemyśleniami
niech w dolinie odpoczną przez tysiąc lat
i zaleczą rany po buntach
i rzeziach
w miastach centralnej Europy
>>>
Obraz (134)f
Temat nieba i niedzieli
jest plażowaniem na słonecznym wybrzeżu Italii
wśród lazurowych zatoczek
zwielokrotnionych portami wojennymi wszechnacji basenu
wśród etruskich wilczyc wyjących dziko
w czasie karmienia nocą
wśród sabińskich dziewic
obejmujących jeźdźców
porywających ich z rodzinnych domów
wśród półbogów męskich
zsiadających z rzymskich rydwanów
zdejmujących nagolenniki z opalonych łydek
wśród warkoczowłosych longobardzkich
i brodowłosych ostrogodzkich nieokrzesańców
wdzierających się z nagimi torsami
do kobiecych przybytków
wśród pisków i okrzyków
wyrywających się z nieosłoniętych piersi
wśród normandzkich i napoleońskich najazdów
tak pobożnych jak gwałty na ziemiach świętych
wśród kołyszących się w zatoczce Sorrento
łodzi i okrętów wszystkich ludzi morza
spragnionych nowych podbojów
jak kupcy i korsarze
wśród gór i dolin pod niebem Kampanii
zasadzonych i zaoranych
spragnionych słońca i wypoczynku
jak nieba niedziela
>>>
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
W obliczu nadciągającej wielkości
rzek, lądów i chmur
musisz przyznać rację słowom
ich naturalność oznajmiająca
przyczyniła się ożywczo
do zrozumienia aktualności
powiązań kolorów w kształtach
niezbadanie różnych
jak różnorodne są dowiesz się,
gdy poznasz ostateczne
oceany, lasy tropikalne i burze
w pierwszych podbiałach
w obliczu
niespotykanej swojej zimowej małości
tej nadchodzącej wiosny
>>>
Bezchmurnie w salonie
czas deszczu w sypialni
smętek w smutek w smutę
przy kominku bezchmurnie
znaczy bez zwierząt
w myślach
sny w przedpokoju jak oni
a oni odeszli, bo im kazałem
powiedziałem – nie możecie pójść tam gdzie ja idę
jak wondering Jezus
zwiędły kwiaty na firankach
słońce zaszło za okap kominka
nie ma grymasów biedronek
w rogu futryny
uśmiechów pajęczych
w szapocznikowej bańce żarówki
są krety zadomowione w człowieku
w efekcie na sercu
powstają kopce jak smu smu
smugi ziemi z wnętrza
do mózgu protopowietrza
już rozbłyskującego
beze mnie – człowieka, który odszedł
w ogrodzie od zmysłów
zanim zasnął przy kominku
>>>
Skąd te znane kolokwialne
buraki?
tutaj?
to tylko rynek stołecznego miasta
ale zamiast drobnego handlu – uprawa
zamiast bruku – ugorek
Skąd te znane kolokwialne
lodziarnie?
tutaj?
to tylko główny deptak stołecznego miasta
ale zamiast Polski – handel
pod bannerami: „Niech się święci”
– Ojczyzna sprzedawana
jak burak cukrowy
pazernemu cukiernikowi,
który na cukier go przerabia
i spławia tenże w górę rzeki
do lodziarni w Cisnej
Skąd ta trywialna tęcza nad kolokwialnym
placem ziemniaczanym?
tutaj?
kartoflisko obok narodowego panteonu?
Skąd te wyuzdane
tańce?
tutaj?
skrwawione tysiąclecie wolności
jak swawola w jeden dzień
słodkości?
>>>
DSCN1660f
Pożar –
znad lasu wygrawerowanego
na kopule pokrytej złotymi płytami
wieńczącej Panteon niesławy
wznosi się dym
pożar –
płonie Panteon?
nieopodal rzeki na skałce wapiennej
a może to złudzenie optyczne
bo innych złudzeń tu nie ma
nad scenami z Biblii
wygrawerowanymi w złocie – misternie
można powiedzieć wręcz – anielsko
a niesławni powiedzą – renesansowo
ogniste języczki pojawiają się
to tu –
to tam
sceny z Biblii są wyobrażone w obrazach
niesławni powiedzą – w obraźliwych nawet
bo przecież nie ma Boga
bo kopuła jest odwzorowaniem czaszki
a nie sklepienia niebieskiego
bo modre niebo to czysta fikcja
jeszcze złudzenie optyczne maminsynka
lub wcześniejszego ulubieńca chłopców
pożar –
las głów wygrawerowany płonie
jubilerskie gałązki drzewa Jessego
rozświetlane są przez całkiem spore płomienie
oto już –
oto szum –
oto trzask
jak gdyby szyszek pękających w ognisku
jednak płomienie jak ogniki świętego Elma
nie topią złota
nie czernią drewna
nie rozgrzewają kamienia
niesławni zadziwieni
niesławni dostrzegają sensualne idee
w ornamentyce protoreligii
w sercach lęk niewytłumaczalny
pożar –
Panteon w ogniu
złoto w ogniu
świadomości –
nie, mądrości
niesławni oświeceni
jest bosko –
jak bosko?
>>>
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Sygnał karetki w głowie
w oku
w uchu
oo..
wyjechała karetka
sygnał wyleciał.. z głowy
przeciągły był
przeciągnął się
jak kot w marcu przy garncu maku
ale już znika
to znaczy milknie
pomiędzy sanktuarium a ohydną elewacją
komendy miejskiej policji
karetka powróciła do szpitala
skąd wyjechała
przywiozła jedną zrozpaczoną myśl,
która udawała ranną w wypadku
i całkowicie zniszczony aparat
do wzbudzania strachu, drżenia i paniki
obaw przed władzą siekierowych
dyrektoriatem (centaurów) cmentarza
zwany syreną zdrowych pni mózgowych
stojących przy skrzyżowaniach
z poręby percepcji i analizy
niepotrzebujących pomocy
>>>
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
 Stara się zmienić prawo kości
w prawo szczegółów sierści
lecz jest człowiekiem a nie mamutem
jego zęby to nie są zęby smoka z Elamu
zwane też zębami boga wylewu
lecz zęby bezpieczniackiego
janczara tajgi mameluka tundry uralskiego znajdy
dlatego nie śpiewają o nim
homeryckich pieśni Dawidowi (Dylanowi) podobni
a jedynie stare baby porykują w kuckach
do wtóru harmoszek rozciąganych nad głową
toż on zaledwie ludzi zjada jak matrioszka
a nie wulkany, skały i kolumny
to przecież nie jakiś Mitra lub Perseusz
tylko Samojed – a to zobowiązuje
i Wojów jeszcze nie ma
wokół niego są tylko łowcy
on nie buduje ołtarzy na poczekaniu
samotnie na pustkowiu,
gdy zobaczy baranka zaplątanego w ciernie
tylko piargi z czaszek braci
zatrzymuje je i podsuwa nogą,
gdy się toczą w dół satrapii
na jedno skinienie wiejadła-motowidła En
to może upaść boski lud przed bogiem
na jedno skinienie młota-sierpa
pada na twarz plemię szamanów
z długimi do ziemi oszronionymi brwiami
zamiast powiek przesłaniającymi oczy
klan szamanów klęski odwiecznej jak niewola
mamuta przebudzonego w człowieku
>>>
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Pęk kluczy? Nie – pęk snów
pęczek świeżych nadinterpretowań
wrażeń sennych w południowym nadfiolecie
pobrzękiwań, niedopowiedzeń (niedokończonych podpowiedzi)
sumienia na głównym placu miasta (trzecim ważnym rynku miasta)
gdzie wiadra tulipanów
rozlewają wonie i jaskrawe kolory wiosny
co zwie się modlitwą poety
u stóp bazyliki z kopułami tęczy
Pączkujące kasztanowce (a w nich jeszcze pękające przypalane kasztany)
z gałęziami bezlistnymi, za to każda
z ławeczką lekko oślinioną
odświeżającym podmuchem słonecznych promieni
zmartwychwstałych nagle wśród szeptów
ani to malarzy ani literatów (z jednego domu)
ani profesorów stróżów ani kotków aaa
dzikich, miejskich staroświecko kulawych
starożytnie? – nie, staropolsko
Pęk kluczy do serca? Nie – do ekspansji uczuć raczej
ledwo popiaskowanych ledwo zsokowanych
ledwo istniejących pod słońce
miażdżonych wypiekaniem w brytfannie parku
lotnisku zapachów marcowych
to starter, to pedał gazu, to klomb
przylądek dla rakiet wyrzucanych ręcznie
z katapult oczu
przez długowiecznych, zdziecinniałych
odwiecznych studentów
w czapkach z daszkami książek zakazanych
nagich na cokołach miasta
nagich jak konwalie
biednych jak gołębie na ubitej ziemi
wokół nóg bezdomnego, (co zszedł z cokołu by się podpalić
przy studni jak każdej wiosny i znów znieruchomieć)
cokolwiek zapachnie
będzie eksplozją, nalotem i bombardowaniem
cokolwiek rozbłyśnie
stanie się odwiecznym cieniem samego słońca
zza rzeki
Ponad największym bezlistnym drzewem
na wzgórzu górującym nad miastem
pojawi się zamek
w kłującej żółci widziany z kościelnej wieży
do zamku potrzebny jest król,
który tuli w ramionach młodą królową
w otwartym oknie dobroci
zapatrzoną w jego czarną brodę
na pokaz dla bezdomnych z budek telefonicznych
do zamka potrzebny jest pęk
nagich białych konwalii
i wiecheć leśnej kokoryczki
jak obcy sen..
pękających kulek zapachowych
eterycznej wiosny
>>>
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Niech ta klaka się skończy
towarowe nowiny
w gęstej mgle skupione
rezerwowe siły
za parkanem lasu i bagnem
zapasy w skórzanych czarnych worach
niech ta klaka się skończy
weźmie nogi za pas
póki demokracja trwa
póki słowa prawdy stoją jak ministranci
w równych szeregach,
gdy oko swędzi podrażnione
kobietami z polityki
niech nie dziwią się matki
niech odetchną senne.. same mgły
i opadną w westchnieniach łosi
odetchną na mchach
a każdy eremita zakuty w zbroję
odrzuci pikę i tarczę
niech to zniknie pod wodą
jak happening na jeziorze w Poznaniu
niech klaka się skończy po spektaklu
niech piki i szczudła
zapisane w telewizji kampanijnej
nie wypłyną nawet,
gdy prawda przegra
na półwyspie pozostanie ryba
>>>
DSCN1862f
Z krańca Wszechświata jak Voyager
wołam do ciebie
patrząc na znikające słońce
z huśtawki za domem
już wyczerpałem energię
zbytnio się rozbujałem, oddaliłem
i.. przygasiłem miłość
to ostatni przekaz moich snów
kruchy rozejm asteroid i komet
pozwolił na krótką drzemkę
wtedy cię prześniłem
wtedy czule wycałowałem
już znikającą za bramą galaktyki,
która jest naszym Wszechświatem
ty otwierasz kopertę
nad swoim radarem jak nad świeczką
i wołasz wiatrem słonecznym
jeszcze raz
jeszcze raz ostatni
a ja spadam z huśtawki
i uderzam twarzą (kruchym przekaźnikiem)
o gotujący się lód
planety obcej
rozciąganej wewnętrznym rozkapryszeniem
na twarz upadam
nosem w dół
czołem w dół
ustami w dół
w niematerialny, plazmowy, stadialny
solipsyzm
naszego wspólnego ostatniego kosmosu
w ogrodzie za domem
>>>
DSCN3498f
Zryw – pasja
zryw – jakieś nadzieje
zryw  – pensja
zryw – ugryzione jabłko
smak,
gdy grzmot – uderza piorun
jesteś w akcie drugim
mięso i kwiat
jak słowo – zarzut,
gdy klękasz piorun – przed tobą
– słychać grzmot z daleka
pasja jak jeździec
kolumna pod wielotonowym blokiem skalnym
ociosanym kiedyś – jak
blok skalny na pochylni – tak
mózg pochylnią gwiazd
kolumna – wymarsz – gniazdo
w świątyni zwięczenia pierze – i
akurat korona
jak słowo – wyrzut
pasja na kolanach
miękki – słodki – kolorowy
a do tego pachnący
jednooki jednorożec jednoręki
flotylla – słowo – piasek plaży
podryw – słowo – zrzut
na gniazda olimpijskie Inuitów
na Gotlandię Gotów
na kasyno Czejenów
na język Czuwaszów
zryw – w kierunku – w kierunku
poćwiartowany człowiek rozsyła
siebie samego – taka historia
zryw – kosmos – wyrwa
– jak brak głowy
a do tego – jabłko ugryzione
piorun – jakieś nadzieje
>>>
DSCN1399g
Moje skały dla wraków
moje skarby
a to gdzie?
moje wielokrotne nadzieje rozbitków
rzekłbyś?
ale ciebie tu nie ma
nigdy nie wyjdziesz z cienia
kotwic wielkich jak porty
by odsłonić się w portowych kawiarenkach
kasynach mafii choćby tylko
dla starego kapitana
latarnika zaczytanego w księgach locji
przegranego na lądzie bez nieba i wiatru
moje skarby są wszędzie
a to gdzie?
konkretnie na niebie kretów
nawet nie odgadniesz
jak? gdzie? skąd tutaj?
nawet nie próbuj
zmelodramatyzowane popędy kretów
utrwalone trędowatym jakby niebyło
ryciem w gwiezdnych pojawieniach
są światłem dla gospodyń
zakochanych w facetach
przeskakujących kałuże
z kapeluszami, postawionymi kołnierzami
z karabinami maszynowymi pod prochowcami
a ułudą jest dusz kiwanie się w krecich kanałach
zjawisk, stanowisk, opinii
o pieniądzach
moje skarby moje beckettowskie
dzyń dzyń dzyń
w ciszy
i w burzy na morzu
wystarcza na tą jedną sylabę
samogłoskę, odchrząknięcie jakiekolwiek
przestałem czas unoszenia kretowisk na morzach
poczęstowałem mafię czekoladą
przyleciał ptak z hollywoodzkiej stajni policyjnej
a skądże?
z gniazda na wu
i zbeształ gospodynie przed ekranami
ja zmartwiałem
i jak gwiazda wskazałem siebie
– agenta bez przeszłości
z wciąż postawionym kołnierzem
bez przeszłości gangstera
bez przeszłości kreta plaży i portu
latarnią odkopałem skarb ukryty
szkwału
w deszczu
>>>
 
KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA
Ten dzień nazwę dniem skali,
gdy jej oczy nie były oceanami
lecz wtedy leśnymi stawami
w takiej skali numer jeden
jest porywem spojrzenia co nagina dąb
a te dwa dni z nią rozmyły postrzeganie
wygasiły patrzenia w sedna
pradawnych puszcz i ciemnych wód
Ten dzień nazwę dniem skali,
gdy jej piękno nie było ciężkie
w gorącym uścisku serca
jak scherzo i capriccio ważki
leśny chwiejny jego krok
przez rzadki mech i rzęsę ze złota
oczeretu kawalkada pędziła przed nami
a za nią jak puch
skala numer dwa
meandry mnogich pouczeń promieni
niezrozumiałych dla trzcin
Ten dzień nazwę dniem skali
w takiej skali numer jeden
jest stawem, który odbił się
od lilii i uwodzenia na zawsze
słonecznego piękna wśród drzew
odbił się w gorącym uścisku serca
>>>
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
To już nie przystań
dla latającego spodka
pośród łanu litewskiej gryki
nie dziewanna i dziurawiec na wyrzutniach
nie kotły donbaskie ani śnieżne
lecz wierne jak stare psy samoloty
zbliżające nas do końca czasu
gwiazdoloty w potrójnych katastrofach
w wypalonych kręgach
w wypalonej do cna ziemi
w spopielałych kościach
(luminofory epilepsyjnych elipsoidalnych twarzy-dusz)
w której stronie świata są słowa i dzwony
je rozgłaszające jak obrazy
w sanktuariach
ikony komputerowych mistycznych winiet
i pałające serca na randkach
zawsze od neolitu (neolitu od zawsze)
pałające choćby i zakute w stali
nie ołtarz nie pas startowy
znienacka wyłaniający się we mgle
przed pilotem powracającym z misji
do granic cywilizacji
gdzie profanuje się ludzkie ciała
nie przepaście kolejne sąsiedzkiej wojny
zaledwie miedza zaledwie płot zaledwie okraina
zżęty łan pszenicy rzędy kop
na siedem kop osiem wież kontrolnych
miliony strzelniczych baszt i barbakanów
mur wirtualny mur z pieniędzy, interesów
i niemożności
wielkie ptaki krążące nad miażdżoną planetą
planetą jezior krwi
małe króliki miłe jak kaczuszki
siedzą na pancerzach czołgów
gryka więdnie w ustach uczonych
mumie wysiadają z przyziemionych gwiazdolotów
zmutowani jedni drugich popędzają
żywi z przepaskami na oczach
mgła opada nad deltą Nilu
litewskie bociany dostrzegają Cypr
chłopskie dłonie nie trzymają dwojaków
ani dwunastoksięgów
nie wodzą palcami po tabletach
patrzą w niebo dzierżąc zwykłe deski zamiast grabi
to deski ratunku z zadziorami i drzazgami
a nad głowami rakiety bez ludzi
gęgające ideologicznym rajem
spadające z ogniem na polskie pozostałości
>>>
KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERAOdwrócony orzeł
odwrócony stołek
przewrócony stołek
po kiblowych procesach
ostatnie rzezie kończą krwawy dzień
minister ociera spocone czoło
teraz już w kraju nastanie spokój
wreszcie ich nie będzie
to ostatnia lista zdrajców
to punkt zwrotny
a jednak
to punkt martwy
w dziejach Polski
orzeł nie patrzy
na sądowe mordy
komunistycznych dygnitarzy
wzrok utkwił
w podziemiu
>>>
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
To już tyle lat solidarności
a słowo – nie ma
ciągle nie traci na wartości
straci kiedyś? być może?!
czaszka odnaleziona po latach
jakich? czyja?
ma właściciela?
wieczne odpoczywanie
głowie
myśli to nie nagrobek dla niej
ale popatrz, żyją wciąż!
na pomnikach i tablicach
wyklętych zakatowanych
ale czy są dla ich sprofanowanych ciał
miejsca na cmentarzach?
>>>
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Tak jak w twoim przesłaniu
słońca zdeptane przez słonie
– przez kogo prowadzone?
kto mógł to zrobić? – przecież nie
Aleksander? Pyrrus? Hannibal?
czas sprawdzić to w zenicie
Tak jak w ekwadorskiej wiosce
na antenie Pałacu Kultury
– Komunistycznej Katowni
zmniejszone głowy
na pamiątkę wydarzeń przesławnych
w oceanie żywych
prądy martwych
dzieci skrajnych łodzi
dzieci skrajnych postękiwań
dzieci polujące z kormoranami
na palach
na wioślarzy
w głównym nurcie
śródmiejskie płetwale w twoim przesłaniu
są ciągle żywymi walczącymi osobnikami
przemierzającymi place defilad wszelkiej fauny
mitologicznej, ludzkiej, zwierzęcej
stukot ich kul i łańcuchów słyszalny
z Pałacu Nauki
– Naiwnie Niewinnej
Starożytne Słonie już wyszły z Krakowa
płetwale wypłynęły z Zawichostu
kto je prowadzi?
Goworek? Gierek? Grabarczyk?
>>>
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
W germańsko-słowiańskim
zagłębiu zdrewniałych chmur
nad Czomolungmą czół
jak jak jak..
w Himalajach głu.. głupoty
długowłosy, zziębnięty i tak
bezbożny lama
w kołysce lodowców pomiędzy brwiami
zamarzła myśl antyczna
kandelabr Nepalu z napalmem świecącym
spada jak żuraw
na ciemny klasztor Szaolin
nie mogąc się wznieść
powyżej grzywki myślenia
zeszłej nocy drewno skamieniało
ptak się poderwał znowu jak adept karate
bił skrzydłami
złapał wiatru podmuch
religii z grot nieodległego ateizmu
krewki krzyk krewkiego chana z gliny
za pół darmo przebiegł drogę filmową
międzykontynentalną jak gdyby
międzyplanetarną z uwagi na
nieherbacianą cywilizację z prochu i jedwabiu
poza morzem piasku i chmur
gdzie góry nie są czerwone
po wyzwoleniu Afganistanu
grzywka spada na bok
głowa opada na bok
ucho dotyka ramienia
ucho Azji w karolińskim pokoiku
metr na metr pod wieżą Eiffla
myślenie obrażonego mnicha
przepływa nad Himalajami
nie.. nienawiści
gasną zbawienne śniegi Arktyki
wyłączają światła w samolotach
lecących z oka do oka
nos staje się mniejszy
usta sinieją
kaskada snu
zamiast żalu spada na policzki cienia
w lesie zębów zaciśniętych
rozcinanych piłą tarczową informacji
dla dławienia strachem kolejnej nacji ulotnej
żurawie nad Himalajami
zwyciężają zwątpienie Europy
bijącej skrzydłami bez piór
>>>
KWyruszam ze strachem ale i nadzieją
wiszącą kładką
na drugą stronę kanionu
zwanego z góralska
Przełomem Dunajca
na ramieniu niosę pisklę jaskółki
– cały drżę
smok jak orzeł przelatuje nad głową
chce wyrwać mi laskę i latarnię
chce porwać bukłak z winem
chce zabić jaskółczą dziecinę
gwiazda świtu spadająca
z wymarzonego miejsca na firmamencie
pęka na niebie jak bańka mydlana
jej fragmenty jak iskry spadają na głowę smoka
przepalają jego błoniaste skrzydła
i bestia wali się na Sokolicę
to nie jest gwiazda
to zepsuta posowiecka stacja kosmiczna
ze zmumifikowanymi ciałami zauralskich kosmonautów
Tatarzy atakują w tym czasie pieniński zamek
używając strzał i chińskiego prochu
chiński proch dobija chińskiego smoka
królewskie wdowy i białe zakonnice
wzlatują wolne ponad wapienne szczyty jak gołębice
niosę jaskółki córkę do Czerwonego Klasztoru
dziś jest tu muzeum czechosłowackiego komunizmu
zamienione w sanktuarium wolnoflisactwa
i nikt za chińskiego boga nie wie dlaczego
przechodzę ponad spiętymi czółnami
i kajakami z plastyku
płynącymi w mętnym nurcie
dziejów niesfornej rzeki
wszystko kołyszę się pod stopami
i powietrze i deski i poręcze
wszystko, co znam
wszystko, co widzę
wszystko, co czuję
i oryginalne serce kołysze się
śmiertelnie niezmierzoną przestrzenią zagrożone
gdy patrzę w przód
gdy patrzę w bok widzę, że
dziecię uśmiecha się do mnie
już nie jest jaskółką i mówi mi, że
zna historię chińskiego boga
i polskiego opata latającego na smoczych skrzydłach
nad nefrytową górą
bo jest potomkiem pierwszego człowieka,
który zawrócił z Ameryki
w Chinach nazwany Potomakiem Indusem,
co znalazł drogę północną
zanim wody się podniosły
odcinając odwrót
przejdźmy jeszcze raz na drugi brzeg – rzecze
zanim wody się podniosą w Dunajcu
o osiem metrów
zanim pęknie tama w Niedzicy
zanim spłonie od błyskawic ta niepewna kładka
przejdźmy nad Przełomem ostatni raz
i tak wraca on z wygnania do Chin w Europie
a ja wracam do Słowian i Szwabów
do arki rasy niesmoczej
do domu ludzkiego
refugialnego
>>>
 
 
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Zewsząd narzekania
stracisz to i tamto
będziesz pił i jadł
nadaremnie
stracisz cokół i rakietę
w perspektywie teleskopu Hubble`a
jest taki dzień, gdy
traci się wzrok
jest też dzień, gdy
zyskuje się szkła polerowane i kontaktowe
nie narzekaj więc za wcześnie niecierpliwie
jak czerwony olbrzym na białe karły
jak galaktyka na gwiazdozbiory niejawne
jak jasno oświeceni w kinach
na ciasnotę umysłową szerokich warstw społecznych
tylko skup się w lądowniku modułu
przy okularze wziernika
iluminator z luminoforem nie kłamie
obrazy w bulaju ziemskim nie kłamią
jesteś wybrańcem tłumów
zobaczyłeś to pierwszy
bogowie mediów są sceptyczni
ale co to za bogowie wyciosani z technologii
bez imperiów pozaziemskich zaledwie stratosferyczni
zawieszeni na jakichś chmurkach
ponad szczytami gór ledwo ośnieżonych
na jednej łajbie orbitalnej kołysani mniemaniami
weszli w ruch obrotowy z orbiterami
krążą wokół czegoś czego sami nie stworzyli
patrz, jak się wzorcowo traci prędkość i wysokość
A ty powiedz –
nie będą indyjskie słonie
patrzeć nam w oczy podczas ablucji
nie będzie baktryjski lew
łypał na nas jak na Roksanę
nie będą dekańskie krowy
zastępować karolińskich świętych
my narzekając na osy i psy
rozczulimy roboty rustykalne
lecz myślące od czasu, gdy
bogowie chmurni przestali myśleć
a nawet istnieć
A ty wiedz –
gdy Sokrates umierał
cykuta stała w dzbanie
na centralnym miejscu Agory
jak wino w Kanie
przynieśli ją tutaj jednak niewolnicy
A ty zrozum –
człowiek zrodził się z przestrzegania innych
przed groźnymi przedmiotami w przestrzeni
jak prawdziwy Duch
i z narzekania nie na brak jadła
ani świętego spokoju
ale brak prawdziwego Boga
w politycznej perspektywie Hubble`a
>>>
dscn0785f
Na temat tej afery
 
wypowiedziała się dziewczyna na fejsie
na temat tej dziewczyny
wybuchła afera na fejsie
na temat samego fejsu
nikt nie może się wypowiedzieć
bo nie istnieje taki twór ani słowo w żadnym języku
ani to byt realny w wirtualnym świecie
ani vice versa
wygłaszane, zapisywane, zaklepywane w necie
jak słowo tron w Polsce – afera
– aczkolwiek byt niewirtualny
Na temat moich dłoni
mogę się wypowiedzieć twarzą w twarz
z nimi
mogę opowiedzieć historię niezłą
o nich, o ich czynach, o tych dziewczętach
co ich dotykały czule
o owych-onych gestach-skinieniach
nie wiem, dlaczego mogę je utrwalić
na murze, desce, papierze, w węglu i stali
w jakiś sposób
dłonie gesty-miny – moje manifesty?
tak, to one oto!
ale po co mi one po śmierci
w pamięci sieci niezmierzonej Nieogarnionego
nie baczę na słit focie na fejsie
z ręki i lustra
Nie ma takich słów na klawiaturach i w zecerniach
w słownikach, na przyciskach, w prompterach
na pewno nie ma takich słów jak i wielu innych
bezgrzebalny bezpalny pościsk selfociak
ale afera jest i to wieloznacznym
fepaństwem, ukrytym niepaństwem
abezpieczniackim, proprzestępczym, atwarzowym
trybem machiny – w Polsce
w zegarku jakiegoś dociskacza foć do twarzy
wysyłka, pakiet, studio pod, bez i nadwyborcze
nie jest aferą okraść ludzi z pieniędzy i godności
w prasie, necie, w pracy i na wyborczym cmentarzu
na umarłej ziemi marzeń nadziei prawdy
nie jest przestępstwem uśmiechać się
do okradzionych przez siebie za życia
w kinie, necie, w pracy i w katakumbach mediów
za życia całego lub jego części
nie jest, bo nie ma takich słów
jak profejs, afejs, podczas i nadczas
Na temat tej afery wypowiedział się
opiekun stały blogerek paniątek lajkerek
a one płakały by ująć tym stalkerów
płakały z całą grupą ulubieńców władzy, płakały, płakały
a oni się wypowiedzieli krótko: precz
one płakały, bo użyto słów, które nie istnieją
w ich języku
oprócz nacisków słownych są dla nich drony falliste
gadające, obłapiające i kolorowe jak etui
etui afery jest zawsze kolorowe i słodkie
nikt nie widział ożywionej prawdy
w pigułkach, kulkach i klockach postów
są jak twarzowosztuczne organizmy blag
twarzoksiążkowe myśli blagerek i aferałów,
w których nie ma słów tylko samfałsz
chociaż takie słowo jak fejs nie istnieje w Biblii i Mein Kampf
chociaż jest drogą do Megiddo zakłamania pojęć ostatecznych
nieunikniony jest los martwych memów słodziaków fejsa
a fe!
stalkerzy – wizjonerzy świata bez fejsa:
owak i pustak
>>>
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Więc jednak
to nie tak
więc to nie tak
jak w książkach
jakie było pierwsze i ostatnie słowo na Księżycu?
więc to nie tak jak na uratowanych taśmach
więc to nie te nagrania
jakie będą pierwsze słowa na Marsie?
więc jednak to nie tak
jak w Księdze Rodzaju
pierwsze słowo było dotykiem?
szept był tylko tchnieniem?
zanim przebiegł swoją drogę
z Ziemi do Księżyca
z Księżyca do Marsa
z Marsa do Bazyliki
wiary w słowo
przedwieczne
więc jednak słowo?
więc jak?
>>>
Smoleńsk, Uchta, Pieczenga
Smolnik, Uherce, Polańczyk
ludzie osmaleni węglowym pyłem
ludzie uchwyceni w locie śmierci
ludzie pieczeni w ogniskach
ludzie polewani gorącą smołą
ludzie wbici na pale
ludzie zjedzeni przez współbraci więźniów
ludzie nabici na sztachety na płotach
ludzie zamrożeni w ziemiankach
ludzie zasypani w podziemnych leśnych bazach
ludzie rozerwani przez konie
ludzie jak smolne szczapy – płonący długo
ludzie jak umorusane małpoludy – charczący
ludzie jak pieczone kartofle – czerniejący
ludzie zlikwidowani na zawsze
ludzie rozczłonkowani na zawsze
ludzie rozdzieleni na zawsze
ludzie wyrwani na zawsze – z ciał
nienawiścią – grzechem
ostateczną daniną dla ducha Północy
przybywającym w powiewie cywilizacji SUP
wszędzie superior
wszędzie interior
śmierć wszędzie
w imperium
– ja
 
>>>
DSCN5594f
Głogi jak czołgi na przedpolach
naszego miasta zamarłego ze strachu
przed mroźnym powiewem zimy
rozpalają silniki
gotują pociski burzące spokój
twoja twarz jak owoc róży
twoje ręce jak pędy tarniny
zastygłe w gestach z przeszłości
twoja sylwetka kołysze się lekko w oknie
właśnie sójka odleciała
unosząc w dziobie czerwony pocałunek jesieni
jej krzyk zabrzmiał jak larum
ręce się poruszają, usta rozchylają
gestem przyzywasz mnie
mój czołg sunie powoli na gąsienicach chłodu
ośnieżony skręca w twoim kierunku
jest coraz bliżej
kolczaste zasieki z książek i serc
nie zdają się na nic
koncentracyjnych przedmieść wczorajsze bastiony
padają pierwsze
głogi i róże splątane bitewnym wichrem
nurzają się w białej zamieci rozszalałych pretensji
by po chwili stać się jednym płomieniem
jednoczą się w koalicję przeciw zimie
miasto miłości znów triumfuje
w cierniowej koronie
na pewno przetrwa do wiosny
>>>

Nazywam się Konrad Kordialny z Dzięcielina
 
zawsze miałem chrapkę
na wzloty, z reguły gdy dzień się nachylał
w przeciwieństwie do sąsiadki
nieregularnej obrończyni mniejszości
w encyklopedii odnalazłem
definicję słowa – „chrapka”
– moje jej oczekiwanie
zdziwieniem znalazło i sąsiadkę
zbudzony tuż nad ranem
z legalną już chrapką na byle nagrodę
dla świętego spokoju kucnąłem
za firanką i zasłoną niepokojąco modernistyczną
za szafą w salonie z wieloklawiszową fisharmonią
za mną było pierwsze okno siódmego piętra
zjadłem coś niejadalnego tej pięknej nocy
zakończonej właśnie
można było powiedzieć – nocy
aczkolwiek okno miało wygląd
kibica – patrioty,
co woła – jutro pod zegarem
notabene w słowniku języka polskiego
słowo – „noc” – znaczeń miało wiele
znaczeń i synonimów
a wywodziły się one głównie
z określeń chęcińskich łupek marmurowych
spojonych zaklęciem kiedyś
i zaklętych w świętych kolumnach narodowych
a obecnie
więzienno-jarmarcznych wciąż sowieckiego pokroju
z czasów dla mnie nie kordialnych całkiem
chociaż żyłem w nich jak Konrad Królewiecki ze Świerzopina
nie znając batożenia panien
nie znając ulistnienia w ogrojcach chłopców
nadwątlonych wól w sercach żaków
jak na Kraków w rezerwacie
tak na ziemię miałem chrapkę
na własną ziemię
nie na kopiec
nie na jamę
nie na ziemiankę
nie na wyspę, łachę
a poletko raczej
nie pruski a ruski już był miesiąc,
gdy ona wzbudziła pragnienie
bezkonne, bezowocne jak huta
topiąca Marzannę z Brennej w Sanie
zamiast żelaza z Troków
Konrad pozostał w moim imieniu
a wolność wzleciała i zaległa na Litwie
na zawsze
>>>
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
W przebaczeniu ułudy
szukasz zagubionego pyłku
jak trzmiel
wielokondygnacyjne kwiaty
wystarczają ci na teraz
brzęczysz i mruczysz
tak bez słów
sabotujesz każdą noc, w którą
kwiaty pachną równie bogato, co w dzień
i bardziej kwieciście srebrzyście
pachną z wykrzyknikiem pełni księżyca
ułuda słów wypowiedzianych
prawie znika jak cień o północy
jesteś owadem zespolonym
z własnym oczekiwaniem
nocnym trzmielem zgułą
i robotnikiem pańskim trzeciej zmiany
z miłości mamroczącym
na betonowym murku w wypalonej donicy
w glazurowanym ogrodzie
plastikowego oczka wodnego
gdzie księżyc pozjadał
twoje karpie złociste
niemoty
słów ułudy
>>>
DSCN1678f
Wzburzone wody płodowe zerwały pępowinę
zatopiły i odcięły od Stwórcy
wewnętrzny świat
chcę być jak arka patriarchalna
dla jednego chociaż wylęknionego
małego smutnego ptaka
zwiastuna przetrwania
lub zmartwychwstania rasy umarłej
i domu ludzkiego
Europy obrońców
każdej spragnionej życia
cząstki
aminokwasu
tchnienia
uczucia
myśli
nadziei
wznoszący się
książę wśród lilii
po potopie śmierci
>>>
DSCN5584 (3)f
W głębinie tęsknoty
ryba głębinowa
z lampką na głowie
z zębami jak szable
kolczasta nadęta
jak ja
czeka na podwodną erupcję
wulkanu
(siebie w zaginieniu)
Atlantyda jakaś
(Atlantis platonis samotnis idealis)
sto lat tęsknoty
starożytności legendy
Zmieniam się w rybę
na powierzchni
łykam piach powietrze i ludzi
zdychając w sercu miasta
śnięty z braku wody
twojej miłości
zdycham z braku ciśnienia twoich oczu
i nadmiaru światła wewnętrznego
(jeżeli eksplodowanie można nazwać zdychaniem)
wokół trzęsienie ziemi świeckich
łysi premierzy potrząsają
miastem państwem metrem sklepem
jak grzywką
rozedrgana cała Atlantyda
nowożytna latoś
nie moja nie
zato ostatnie moje chwile
na rynku starówce deptaku
przy fontannie na klombie
nie przychodzisz
nie zbliżasz się
pękam powoli pijany powietrzem zakazanym
tęsknota rozdziera powoli wnętrze
ból wychodzi przez usta
a w nich szable
słów niewypowiedzianych
>>>
 
Martwa droga ludzkości
w korytarzach wyżłobionych w nienawiści
(stalowo-śnieżnej planowej śmierci)
morderczo wytapiana poprzez białe pustkowia
powolną rzeką żeliwnej surówki
wypływającą ze zmarzliny jak krew więźniów
(planowych spustów z martenów Magnitogorska)
tu na krańcach człowieczeństwa
perfidne kłamstwa spuszcza się do formy – czaszki
potem koronuje się złotem odlew zimny
kompletnie nienadający się do ukoronowania –
cierniem
odlew skupiony w atomach –
metalu
(tak jak zapisano w planach pozyskania – spokoju)
Martwa droga ludzkości – na północ
dla pozyskania wszystkiego kosztem ludzi, zwierząt i roślin
ale nie kosztem atomów
bo te są niezależne od siebie i nikogo
i nigdy nie będą martwe
tak jak ludzkie myśli
Martwa droga ludzkości – na wschód
myśli wyżłobiły ją z Semipałatyńska do Norylska
dla życia we własnym ja bez horyzontu
(zaplanowanym do końca
a więc martwym od samego początku)
>>>
DSCN5585 (3)f
Jutro już zabrzmi głos śniegu
będzie wielkim wołaniem
i chórem w hymnach lub odach
nadejdzie jak płomień białego nieba
bez spektrum lub halo
głos śniegu spokojny
jak moralne prawo w każdej szarotce i limbie
jedne drugich brzemiona poniosą płatki
okiełznają na wyżynach pogardę
bogów Północy, którzy są strachem strachów
odwieczną błyskawicą zniewolenia
nie ludzi radosnych w dolinach
jak wicher budzący śmiechy
rozsypią po świecie śnieżki
jak kule stalowe i miedziane szyszki
pieśni wieków i dudnienia płetwali
księżyc zgaśnie jak grzech ostatni
zmysły zgasną jak płonące lasy
chorągwie namiętności potargane świerki
postrzępione historią czasu
na drzewcach kości zmienionych w lód
zamieć ożywi myśl
załopocą bogatych królów sumienia
ich giermkowie, ich wojowie, ich dwory
pojawią się w przepychu
w granicach zapomnianych wiosek
trolli i elfów, hobbitów i śpiących rycerzy,
w które zmieniły się udawane kiedyś postaci
kosmiczny wymiar upadku świata
w baśniowość egzystencjalną
niezastygłej wciąż w konfliktach planety
będzie miało kolejne
zlodowacenie Europy
lecz nad zatrzymanym wodospadem materii
będą wirować stale śnieżynki uczuć
szepty nadziei
>>>
DSCN1532f
Już nadeszły czasy ducha
czasy łez z najczulszych hamaków
pajęczych
sercowej tkanki
gdzie wykluwa się uczucie jak pisklę
kosmiczne, niebotyczne, energetyczne
widziałem dzisiaj swoje odbicie
w lustrze, które przemawiało do mnie
słowami ze szkła
lecz szkła kolorowego
płynącego w marzeniach świetliście
zupełnie innego niż wczoraj
te ścielące się po atomach dźwięki
same się naznaczały
wiarą i wiatrem
widzeniem i wkradaniem się materię,
która jest jednocześnie ideą
jak gdyby duch wychynął z serca
jak gdyby serce wypuściło gwiazdę
zrodzoną w kokonie delikatności
a skrzydła dla myśli i działań były ogromne
bez przegród bez ogrodzeń
bez dźwiękoszczelnych gumowych barier
zasłon kwadratowych uszczelnień
zorza była motylem
albo motyl wydał się tak ogromny
ściszyłem krzykliwe zdziwienia
zobaczyłem miłość na drugim planie
miłość słodkich nastolatek
w kształtach gitar i harf
ani to aniołowie
ani to zwierzęta
jak gdyby ludzie tyranozaury deszczu
w chmurach z samych tęcz
(w dmuchawcach, w okowach)
dzisiaj znowu zasłabłem przed lustrem
na trzecim planie padał deszcz gwiazd
rozpadały się światy
ukute przez słońc wirowanie
a ja nie mogłem dosięgnąć swojej ręki
w lustrze nawet
a ta trzymała koło ratunkowe
biały kwiat, który był gęsim piórem
rozwinąłem księgę chcąc dokończyć
myśli proroków
lecz tylko kwiatem mogłem postawić znaki
duch się zniecierpliwił
duch się uniósł
duch uniósł mnie
poza wszelkie ramy
westchnąłem głęboko
zerwałem delikatne tkaniny serca
wszystko, co kołysało się na niebieskich hamakach
runęło w dół i rozsypało się u stóp
mojego kamiennego pomnika
ze spiżowymi oczami
>>>
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Światy, światy, ile światów?
wielkoformatowe, równoległe
ciągle banalne i tak
na przekór stwórcy
pomimo rozlicznych talentów
energii zapisanej
w historii, ontologii, mitologii
ciągle banalne jak ruch i gest
mylące strony i czasy
światy, światy, światy
niesamodzielne
>>>
??????????????????????
Ja już dawno oniemiałem
i nawet wrażeń mi odmówiono
by stworzyć ją na piedestale
zakupiłem podium i tron
lecz to nie zadziałało
potem nabyłem baldachim i feretron
w Lasku Wolskim jak Bulońskim
puściłem latawce z jej podobizną
w zachwycie nad tęczą nad kopcem
nikt nie zniżył się do lotu mojego latawca
onieśmielony dziwadłem jak chmurą chimerą
jej włosami
chciałem w pochodzie ponieść fotografię
mojej królowej
jak przygłupawy aktor i sportowiec
ponieść jej marzannę przez celtycki Kraków
i krzyczeć – na Wawel na Wawel,
chodźcie z nami, chodźcie z nam –
ale było za wcześnie
wraży przywódcy stali na trybunie pierwszomajowej
a wrażliwi robotnicy jeszcze byli na mszach z rodzinami
tylko Pan Bóg wychyliwszy się z chmurnego krzaka
pytał – jaka to dziewczyna? jaka?
wtedy pokazałem portret i oczy
własne oczy
sam Bóg poradził grzmotem
– wyrwij serce, do Wisły wrzuć –
co uczyniwszy odetchnąłem
pod wrażeniem
domknięciem ust
>>>
Nazino – dantejskie piekło wierzbowej wyspy
stworzone na krańcach cywilizacji
dla ciałożerców przez duszożerców dwudziestowiecznych
odczłowieczone bytowanie szkieletów figuratywnych
w ramach specjalnego planu zaludnienia Syberii
Martwa droga nad kołem polarnym
– szlak wyrąbany zardzewiałymi oskardami
w ułudzie racjonalizmu z centrum komunizmu
do… nikąd
poprzez głód, chłód, knuty i białą śmierć
skoncentrowaną w obozach 501 i 503
kolejowy szlak znaczony dziś już tylko zmurszałym żelastwem
w subpolarnym bezludnym bezkresie bezmyśli
znikająca nagle w porostach tundry kolejowa trasa
jak śnieg w czasie odwilży nad Obem
jak ludzkie istnienia – pękające pęcherzyki piany
na powierzchni napiętnowanych sądów
nierealna inwestycja jak człowieczeństwo planistów Moskwy
Nazino i Martwa droga – dzieła sztandarowe
Stalina fałszywego proroka i zbawcy Lucyferii
– mitycznej wręcz krainy bezbożnej myśli
czerwoni ludzie zmieniali w niej ludzi wszystkich ras
na wszystkich poziomach śmiertelnej bieli
w czarne fantomy – posągi wykute w lodzie
jak słupy soli Sodomy – świadczące, pilnujące
niedojedzonych ludzkich ciał i nienieckich reniferów
legend o dobrych chęciach wodzów pseudonaukowej rewolucji
dające świadectwo ostatniej walce duchów Północy i kanibali
Nazino i Martwa droga – kręgi, pentagramy, symbole
pieczęcie faryzejskie na grobie Bolszewii
>>>
„Gdy w górze niebo
nie zostąło nazwane
poniżej ziemia
nie miała swego imienia
zaprawdę stworzę istotę
człowiekiem ona będzie
trud bogów będzie dźwigać
by odpocząć mogli”
 

Gwiazda poranna wzejdzie w waszych sercach – Alek Skarga — Wiersze z 2020 roku autora, którego twórczość nazwana została kiedyś „poezją rozdarcia posierpniowego”. Zestawiana była z twórczością Barańczaka i Kornhausera jako rozwinięcie oraz dopełnienie Nowej Fali. Dzisiaj również jak kiedyś dotyka ona aktualnych problemów, opisuje rzeczywistość wokół nas i społeczne nastroje. Nie stroni od psychologizmu i uniwersalizmu.

Źródło: Gwiazda poranna wzejdzie w waszych sercach

2020

Posted: 10/20/2019 in Wiersze

* Pobudka *
W dwóch kącikach ust szept mojej duszy trwa
uciszony rózgą nauczyciela ulicy mrużę oczy
kraty rzęs uchylają się
wpuszczają do świadomości dziecko
ten mały indiański dzieciak to ja o świcie
step wolności daleki to mój Manitou
spojrzenie oczu
moje poczęcie tam
mój koniec świata tu
wychodzę z dzieciństwa by odejść na zawsze
z epoki i kontynentu
by spędzić życie na szukaniu
chwil bez hipokryzji całunów
w gniazdo szerszeni wbity sosnowy kij
dzwon, w którym się odbija echo burzy
w ustach język mocniej naciska na podniebienie
drgają wargi
falują policzki
rozchylają się szczęki
usta otwierają się szeroko jak brama obwarowanego miasta
z zadrutowanego gardła
z cywilizacji głów snów słów
wysuwa się głowa koguta z czerwonym grzebieniem
wolność czy szaleństwo?
pobudka dla świata? dla mnie tylko?

* Istota ludzka może *
Istota ludzka może i potrafi
nie bać się niczego i nikogo zanim..
udowodnione to zostało już nie raz,
że istota ludzka może zapanować nad
wpływami kosmosu,
może wszystkie znaki zodiaku
wpisać w swoje życie rylcem lub skalpelem
istota ludzka może też usiąść
na kamieniu przy drodze i czekać bez końca
a jeżeli ktoś będzie chciał ją przepędzić
jest w stanie w każdej chwili popełnić samobójstwo
istota ludzka może podzielić wszystkie ryby na nieskończoną ilość części
może je też liczyć w nieskończoności oceanów i sklepień
a może to robić całą gwieździstą noc pod Krzyżem Południa z otwartymi ustami
istota ludzka może kochać w przedziwny sposób
obrażona w uczuciach może posłużyć się gazem pieprzowym
albo cyklonem B wobec innych
może przeistoczyć się bardzo łagodne zwierzę
lub w bezwzględnego drapieżnika z Komodo
istota ludzka może chcieć coś ponad wszystko
i może za to dać się zniszczyć,
gdy zacznie jej coś chodzić po głowie
może stać się godnym litości nadąsanym dzieciakiem
istota ludzka nie zawaha się wypić trucizny życia,
jeżeli tylko jej serce skonfudowane będzie na to przygotowane
w deszczu słowach może utonąć na zawsze milcząc
może też do końca walczyć o swój byt naostrzoną piką idei
może szukać w sobie galaktyk matematyki lub małży
ale istota ludzka rzadko jest w stanie poniżyć siebie przed samą sobą
dlatego tylko niekiedy pozostaje wolna przed nieba bramą

*Pouczenia bez marzeń prawdziwych*
Ze skromnych jednobarwnych, niesamowitych
w usłużnościach, pouczeń księgowego marzeń zastanych
wychynęli jak pokora z manifestu księcia rewolucjonistów
wciąż czekających na dogodny moment
do podniesienia pirackiej flagi wcale nieoznaczającej dobra ludu
tylko zwykłą grabież zeznośności przewidywanego bytu
przedrewolucyjnie nieoznajmianego landlordom,
królom i nawet jegomościom w koronkach złotych na zębach
zwykłym kryminalistom ideologii złośliwych
czasu skazanego na zagładę u węgła świata
zmyślonego bez marzeń prawdziwych

*Po prąd*
Skruchą napełnion płynie pod prąd
jakby łodzią a nie łodzią
zasromany sromotny Skuba Skubiszewski
ten, co był przeciął pępowinę Protokraka,
co ze smoka wyrasta ła
zgiełk go ogłuszył, więc wyruszył
łe, z jamy za miast z miasta
pod prąd, co kiedyś był bystry
a onegdaj będzie jak zawrót głowy świetlisty
sennie kołysze się na rzece jego galar
hejnał grają, podnieś się już Skubo
hejnał dla chińskiego smoka to
komary gryzą, oni wędkują, one wtórują
cudowne bolenie wrzucają do zwykłej łodzi
zapełnili ją po burty i prawie toną
on na dziobie – rozpostarł ręce
i chwyta wiatr historii
nie ogania się ogonem złotym (jedyny)
dzielnie puchnie, stoi z grzywą rozwianą, płową
splątaną, jak koń
on, stajenny, plaże mija skruchy zaznaje
nurt prądu wyławia go z sedna miejskiego oddalenia
prąd nurtu szepcze: zewsząd przyszli by napoić stepowe konie
gdy Nike na kopcu wzniosła jakiś znak republikański
zawrócił wściekły i został królem
na wzgórzu wśród błot
nie Karol Młot
lecz Skuba znany smokolota jeździec
znów dziś w łodzi a nie łodzi jakby
pod prąd jednak wciąż

*Zorza spodziewanego bólu*
Okazjonalny strach tylko
wewnątrz butelki, która
odlana została z diamentu ciekłego
w stanie półkosmicznym półatomowym
dla hardych dusz niby
Napełniam ją sobą czasem jak Dżinn
zdecydowanie zbyt szybko
jak na fizykalne właściwości osobowej materii
będącej lepką mieszaniną serca i mózgu
a nawet tylko ich emanacją
wciąż przerażanych determinizmem
choćby złudnym jak zorza spodziewanego bólu

*W pamfletach na oczach*
W pamfletach na oczach myszkuję po wielkim domu
Ojcze! – wznoszę modły – oj, co dalej?
doszukuję się, wyszukuję, oszukuję się, wolnością oną
hen, po zapomnianej kuchni biegam, zrywam niezapominajki
wyczołguję się spod publicznej wersalki
w krwią nabiegłych zdaniach staję prosto,
jak cel, jak tarcza dla Kupidyna
chcę barw czystych narodowych dla siebie
i sklarowanego barszczyku po północy dla niej
chcę podróżować w solówkach jak deszcze
i refrenach dzielnic jak łąki
palce w kształcie chmury wiszą nade mną jak miecz
jakby krzyczały – stój! stój! – ból oswój
staję więc na baczność, czuwam przez chwilę
w szortach na chocholej głowie
i okularach białych na uszach misia
z Ziemi skażonej wyłuskuje mnie cisza,
gdy wyschnę, wypalę się, wydam owoc stukrotny
antidotum dla miast produkt skruchy
wąski język jeziora tam, wąskie pasemko śliny tu
otwieram wydawnictwo, otwieram oczy
patrzę w lustro, znowu widzę politykę w tle
oczy moje widzące, oczy mylące, ech wy
z oczu kpię jak z Kupidyna, który wciąż chybia
nierozważnie, oj, nie rozważnie, oj, pochopnie
pamflety zmieniają optykę domu zniewolenia

*Krzyk (Munch)*
Idziesz przez molo w Sopocie, niesiesz smalec ciszy
wskazującym palcem sprawdzasz plastyczną konsystencję tłuszczu
w ten lipcowy przydługi bezludny dzień
schodzisz na pustyni plażę
stopą mierzysz poziom Morza Bałtyckiego
wciąż czerwonego słodko-kwaśnego
skarlony w swoim rozgrzanym organizmie
w letnie południe jak szpiczasty szczyt zbyt wąski dla dwojga
odlatujesz nagle stąd na skrzydłach metalowych
przyczepionych do pleców bez tatuażu
lecisz nad Helem i Zatoką Pucką
lekko lądujesz na wyspie pełnej fok
palcami stopy prawej gładzisz sierść odwróconego samca foki
ten się budzi, prycha i przewala poirytowany
patrzysz zdziwiony, a to długowłosy Karnowski przecież
nie foka, nie zwierz, nie bies
obok coś jak wielki głaz, który jak mors ciężko sapie
kopiesz to coś, a to rzeczywiście żywy morski słoń
lecz raptem okazuje się, że to Lenin
Lenni i to bez kaszkietu
Lenin wściekły jak na wiecu
krzyczy – Niesiołowskiego z Poronina wołajcie mi tu
a ty już jesteś treserem, cyrkowym pogromcą
zakładasz cylinder na głowę, bierzesz bicz, uderzasz nim
wszystkie ssaki morskie posłusznie unoszą się
na przednich płetwach i podrzucają piłki plażowe tęczokolorowe
zakręcają nimi na swych owąsionych nosach
uderzasz biczem – porzucają wszystko
i jednocześnie wskakują do szarej wody
z fal, które je zakrywają
wyłania się Afrodyta jak łódź podwodna utracona kiedyś
przez imperium zmysłów w ruinie
zakładasz chustkę do nosa na rozgrzaną głowę
uderzasz biczem w piach wydając dziki krzyk
zmieniasz się w żurawia z półpłynnego wosku
i tak z wolna zastygasz
z uniesionymi skrzydłami na wychłostanym brzegu
zalewanym czerwienią, co rusz

*Rodacy krokodyle*
Co za rodak z ciebie Julianie, co za krokodail?
See you later.. Amigo, amigater
westchnął Ibis Andrzej i wskoczył do…
jedni twierdzą, że na, a inni, że do …
potem Soros go wyjął ostrożnie z Huang Ho
płuca miał chore, znaczy Soros (SARS)
szukał leku, znalazł długowieczność
nie w rodzie, nie w narodzie, (nie w nie na)
ale poniżej, tak poniżej wiary
gdzie kruchy mandat palestyński (Palestyny)
za sojusz gwardii hipopotamów nilowych z czołgami T-55
a na pustyni Negew a a Asuan a i Tamy Przełomów Trzech
no więc, Soros wydobył ptaka z grobu,
co się potem działo nie wiem
nikt nie wie, nie, ktoś wie, ech ten wiew
ludzkość się myli, jak trzeźwy raper tylko raz
co w zamian za rodaka dostaniesz? wiesz?
pieśń pleśń pieśni pleśni
są dni w katakumbach pomidorów i noce w piramidach szparag spędzone
twoje – śliczny ziomalu hybrydowy światowy
obelisk z Teb
dla motocyklistów homoseksualistów surrealistów wieź
zaszłość to niezła, mielenie mgły w podczerwieni
ani to nie my ani oni a my toniemy
w grobach obcych (Nilach rzekach Babilonu,
Renów pełnych aligatorów)
– see you.. w rozkwicie Florido Fauno
rodzie Robaka otwórz się sam..
nie za bardzo

*Rodzaj oniryzmu*
Jest taki mało popularny i niepoprawny rodzaj oniryzmu
gdzie subtelne żołnierki i strażniczki obozów koncentracyjnych
na fotografiach przypadkowych pożółkłych
nie tylko wąchają czerwone maki przytulone do nosa i warg
a nawet uśmiechają się ukradkowo
do mężczyzn znajdujących się po drugiej stronie
Ja jestem psem, który zawisa lotnie nad bankiem tortur i świeci jak księżyc
brutalność mierzy do mnie z ukraińskiej wioski a ja z tego nic sobie nie robię,
gdy konstruktor katapult rzymskich myśli w taką noc o zdobyciu Troi,
która już została zdobyta i zburzona przez Achajów
lub obaleniu murów Konstantynopola, które osmańska nawała dopiero unicestwi
Ja pies Czomolungmy gram na skrzypcach śnieżnych z KPCh
szczekam z bardzo wysoka błyskając gwiazdami – ślepiami nocy na
żołnierki w biustonoszach khaki i strażniczki purpurowe od stóp do głów
strzelające strzelające strzelające prawdziwie z łuku
do mnie – subtelnego Sebastiana śmiejącego się śmierci w twarz

*Dżuma 2020*
Wewnątrz zwykłego domowego światła wieczornego
wewnątrz poematu Słowackiego
zagubionego w pustyni jak Samarytanin i Hiob
przykucasz na dywanie w namiocie swoim
w otwartych drzwiach balkonowych czyniąc Dawidową Bramę wieczności
manną napełniasz usta i hyzopem skrapiasz pokój nomady
sprawiedliwość i pobożność na względzie mając
czekasz na Księżyc wieczorny pierwszej kwadry
słuchając Teleexpresu czytanego w kuchni składasz ręce
jest czerwcowy długi dzień, ale nie ma śladu Księżyca
tylko gwiazdy, gwiazdy, dziwne gwiazdy korundowe
myślisz o Słowackim i Egipcie pełzającej śmierci
a w twoim namiocie pojawia się nieznana obca ptaszyna
nie mniej wylękniona od ciebie myśl
– dżuma 2020

*W otulinie*
Otulony podróżą orientalną na koniu rączym skrzydlatym
on w uprzęży strojnej, a ja Rudger w lśniącej zbroi
nad dachami zmierzam w kierunku Pomnika Kościuszki
na końcu Piotrkowskiej
tam jacyś Murzyni sprayem malują na nim sierpy i młoty
a wózki z bawełną gnijącą mocują do barierek
odrzucam podróż fantasy jak kołdrę
przywdziewam na zbroję miast manifest buntu
flagą Bradamanty rozpędzam much stada nad padliną rozumu
baraszkujące
biorę do ręki Pomnik Kościuszki i odkładam na dach Atlas Areny
stawiam na jego miejsce
Indianina w otoczeniu dzieci Donbasu
zamawiam taksówkę pod opuszczonym kościołem Zesłania Ducha Świętego
i mówię: wieź mnie Ozzy do Wojewódzkiego Komitetu Peeselu
ozdrowieńcu, jeśliś swój
a tu taksówka zamiast zatoczyć koło unosi się w powietrze
jak Starman Muska przelatuje
nad zwalonym kominem woli, nad zrujnowaną przędzalnią snów,
nad kolorowym posągiem sztywnego Tuwima, Memoriałem Dekalogu,
nad tajemniczym kufrem, na którym siedzi Reymont niewidomy
zatacza koło i wpada na jakieś podwórko,
wprost pod siedzibę TVP Oddział Łódź
i cóż tu jest już?
jest wszystko od Statui Wolności po Lenina
a nawet spiżowy odnowiciel Zorobabel i pogrążyciel Soros
znajduję pod śmietnikiem Zdanowskiej urbanowy koc
otulam się sam i bezdomnego psa
jestem znów w otulinie Iranu i Indii
– ja, rzeczony, jeszcze nie spiżowy dziś
– trzy, treis, tin
odnajduję wspólnotę: siebie ciebie ich

*Zaciśnięte zęby marzeń*
Sokratejskie niwelacje społecznych wyniesień w słowach
wewnętrznie rozjaskinione skulone jedynie w stalaktytach,
gdy oni mają patenty na życia wszelakie proste,
a ty i ona nie możecie wyżyć z marzeń tłamszonych
sokratejsko-kalifornijskie owoce rozpędów dojrzałych
w durnych rusyfikacjach otaczających naiwnych oczu
ostrzeżenia mafii niespiesznych
grabiących pomoc oczekiwań jak Zaratan przestrzenie
ty jesteś sobą a sobą bywa każdy
gdzie twa cykuta odważny Achilleju?
na Agorze? na stołach Miro?
twój pancerz haftowany dzienny ze starej kuchennej makatki,
z której opadły słowa
makatka z kwadracików tęczowych Kleeego
a słowa z greckich liter tylko
odszukanych w chińskich jodełkach spreparowanych
dla utraty filozofii Akropolu nawet w katolickich niszach
na spławowych wyspach serc podniebnych
zaciśnięte zęby marzeń nieudolnie podrobionych

*W batyskafie*
Zgłębiasz jej ciszę batyskafem, podwodnym pojazdem
serconośnym w ciemnościach rozszeptanym
do penetracji podmorskich rowów sposobnym
udajesz chłodnego naukowca, ale jesteś zbyt rozemocjonowany celem
twoja machina eksplorująca schodzi powoli w odmęty jakieś
otchłanie niezbadane, jakby ostępy Ziemi samej
w zakamarki płaszcza, w lawy rękawy, w kieszenie wewnętrznych snów
w kominy trujących wyziewów przeżytych traum, trywialności rozweselających gazów
nic nie robi sobie z tąpnięć podmorskich jak echa
wulkanicznych uniesień, tsunami płycizn zbędnych szlochań
zasypia w twoich objęciach nieprzenikniona
w końcu to ty płaczesz a ona się uśmiecha
wciąż z oddali jak Gioconda

*Bez ducha*
Jednonoga zięba w dwu kalibrowym ogródku wtórno cyfrowym
ten absolutny czas na pojedyncze myśli o niej w eremie
przyroda kulawa a piedestał – jaszczurka bez ogona
ucieka, wystrzał z pistoletu, a nie, nie
to tylko coś z albumu
Electric Ladyland Jimiego
bez jednej z dwóch płyt
tak, absolutnie wystrzałowych, tak, ale błagam o ciszę (choć przez chwilę, tu)
skupić się muszę na gnieździe
Polaków, na katafalku im bliskich narodów
jedna ślepa gwiazda, wrona jedna (wredna)
cóż to, to też zjawa była
górski kozioł z jednym rogiem (tylko)
skaczący na tarcze i herby
eksplodujący zjawiskowo prom kosmiczny
z pierwszą Żydówka na pokładzie
bez Talmudu
wygnany ostatni Słowiniec, wygnany przez ormowców
z kraju, na robotach (dobrowolnych) w Niemczech
a skąd tu dzisiaj to wszystko, z Zachodu Raju
z Chin bez certyfikatu
a skąd ty i ty bez serca
dla słabych i bezbronnych, z Rosji Seraju
w … tym kraju,
bez ducha

*Chimera Polska*
W koronach drzew tysiącletnich okrutnych i oczywistych
jak, co wyrazistsze obrazy Beksińskiego
zakutane w czas nocy
obłędnie zwisa w konarach osmalonych zemstą
gniazdo ogromne przez wiatr skruszone
gniazdo bestii niezwierzęcej, nieludzkiej
ni to nietoperz, ni bazyliszek z błoniastym skrzydłem
ni maszkaron, ni na kogucie horrendalnym Twardowski
pomiata ich księżycem moralna burza
w koronach drzew stuletnich
Jej chmurna mina politycznego tchórza
jak błyskawica rozbłyska
to gotowe zabić, zniszczyć hymny, znienawidzić ciszę
po skroniach, po łuskach, po strupach toczy
splugawione łzy i sprośną ślinę
ta bestia nie ludzka – bestia polityczna
Na drzewa wierzchołku jak na baszcie w Kazimierzu
w tysiącletniej ruinie nad asfaltową Wisłą nocną
zagnieździła się jak niemoralna rządza
pokłócona z losem ludzkim absolutnie
okaleczona władzą, której zdobyć nie może
bezsilna, zazdrością rozdęta, pychą wniebowzięta
płaz i gad w jednym, chociaż głównie przypomina ptaka
Chimera Polska symboliczna
ducha czystego opozycja
płacząca naiwności deszczem z kosmosu pustki
odwieczna nadrzewna księżniczka Targowic
i spektakularnych spustów surówki
czasem krwi surowic

*Ku zagładzie skostnienia*
Rozkopany w starożytnym zakopanym Wrocławiu
choć rozkochany w jego rozkwitach
rozbrojony w rezerwacie jego wczesno wiosennej aury
roznamiętniony rzeką i ptakami nad i pod mostami
przechadzam się uliczkami Ostrowa Tumskiego
widzę jak młodzi klerycy dowcipkując
zamiatają sutannami rozgrzany nowymi nadziejami bruk,
gdy jeden z nich potyka się przy pomniku św. Jana Nepomucena
– odwracam wzrok
Z Ogrodu Arcybiskupiego widzę jak na drugim brzegu rzeki
na Bulwarze Dunikowskiego nietrzeźwy artysta z kumplami
oddaje mocz po ludzku na jeden z mniej znanych
pomników wrocławskich: „Zalanym artystom”,
mający w pamięci pomnikową powódź w tym mieście
– odwracam wzrok
Na środku Odry pierwsza para kajakarzy kręci piruety niecierpliwe
(czyżby przylecieli dopiero z ciepłych krajów jak bociany?)
wymachując wiosłami, oddalają się od siebie i zbliżają,
gdy stykają się wreszcie burtami, chcą się pocałować
wtedy on przechylony zbytnio wpada pod wodę,
ale przekręca się pod nią, by wynurzyć się z drugiej strony
– odwracam wzrok
Inna para młodych stażem małżonków przechodzi właśnie
mostem strzeżonym przez św. Jadwigę i św. Jana Chrzciciela
choć jest on zamykany kłódkami serc, to nigdy
nie został zamknięty dla miłości
ich pies, ciągnięty na smyczy, podnosi właśnie nogę
i obsikuje przęsło a uryna leci
na płynące pod mostem dwa romantyczne łabędzie
– odwracam wzrok
Z ławeczki filmowców krótkometrażowo-reklamowych patrzę na dziecko,
które zjeżdża na linowej zjeżdżalni na Wyspie Bielarskiej
dziecko zbliża się i zmienia nagle w „Sweet Little Sixteen”
jakąś latkę zwisającą na drążku, tak wyciągniętą na rękach,
że dżinsowa spódniczka podsuwa się aż na biodra
odsłaniając szczupłe nagie uda i bieliznę
żeby nie wpaść pułapkę Chucka i nie skończyć w więzieniu, ja
– odwracam wzrok
Pod posągiem Sokratesa przymierzam moją obutą stopę
do bosej wielkopalcej stopy filozofa
mój but taki mały jak budynek Uniwersytetu
za rzeką prześwitujący przez gałęzie pączkujących drzew
małość logiki obutych i niezależności myślenia odzianych
widoczna gołym okiem nie tylko tu
podczas, gdy Leszek Czarnecki, nie do pomylenia
z Leszkiem Czarnym z Piastowiczów,
tych, co zakładali wrocławski gród,
prowadzi wykład w Auli Leopoldina, ja
– odwracam wzrok
Widzę pod drzewami na Wyspie Słodowej
grupkę młodzieży z gitarą, winem i jeszcze czymś,
co emituje zapach i dym
grają i śpiewają Hey Joe i Smoke on the Water rozanieleni
tonący nie w Odrze, ale w kadzidłach z zielska
nie śląskiego, ale tropikalnego już pochodzenia,
gdy podchodzi do nich Straż Miejska, ja
– odwracam wzrok
Z bramy Uniwersytetu wychodzi śliczna dziewczyna
kometa gęstych jasnych loków omiata jej plecy
w dżinsach i niebieskiej skórzanej kurtce,
z przewiązaną pod szyją czerwona bandaną,
(choć zupełnie nie country ani moto-girl)
szybko bieży do mnie jak Hagia Sophia – Mądrość Odwieczna
z pobliskiego Ossolineum chyba lwowskiego jeszcze wychynęła ona
wchodzi na most, rozpoznaje mnie z daleka
otoczonego wianuszkiem mew siedzących
na Powodziance i na poręczach wokół
uśmiecha się i macha ręką do mnie
wszystkie mewy jak na komendę – odwracają głowy
i patrzą na środek rzeki, gdzie ostatnia samotna biała kra
spływa Odrą wprost na pierwszą kataraktę,
za którą jest Memfis miasto spotkania, zjednoczenia i Ptaha
(boga stwórcy, który stworzył człowieka z mocy serca i mowy)
czarna łyska na białej krze
jak dowódca USS Nimitz zawraca jednym skrzydła gestem
ten lotniskowiec pod prąd pędzący na oślep
ku wiośnie – zagładzie skostnienia i zażenowania
kra wpływa w odnogę Odry po to tylko, by roztopić się w czułości

*Południe o północy*
Zdecydowaliśmy się jechać na Południe
cały czas pod słońce socjalizmu
ona drżała na myśl o mnie
ja drżałem na myśl o niej
Polska drżała na myśl o nas
my drżeliśmy na myśl o Polsce
nie minęliśmy ani jednego kaktusa ani jednego kanionu
przez całą drogę z Międzyzdrojów
jeszcze w Kamieniu po koncercie organowym brazylijskiej artystki
pocałowałem ją na ławce nad Zalewem
Polska wzniosła pochodnię wysoko widząc to
i machnęła nią jak chorągiewką na znak odjazdu z Pomorza
płynęliśmy, kołysali, toczyliśmy się, wędrowali – cały czas na torach
omijając Pałuki, omijając Lubusz, omijając Krzyż, omijając Częstochowę
omijając jeden po drugim rezerwaty narodowe
a może nie, a może wręcz przeciwnie
dotarliśmy w końcu do jakiegoś śląskiego miasteczka
ona już barokowa w Krzeszowie, a ja jak Paczków wciąż
niedostępny, prawie gotycki, trochę skruszony acz obwarowany
słońce zachodziło nad dolnym PRL-em
a my uśmiechaliśmy się do siebie szczerze
pod jego fałszywym promieniem
rozkochani w sobie pod nosem strażników Stasi
tak dotarliśmy na Południe o północy
księżycową historią naznaczeni jak obozowym piętnem
lecz przez wczoraj nie pochwyceni,
bo słońce Moskwy już utonęło w Wełtawie

*Frezja i dzban*
Tych niewidzialnych okruchów przecież
nie da się pozbierać?
akuratny dzban na jedyną frezję niezwykłego dnia
dzban kryształowy polski jak wiara w miłość
zbity o północy
rozbłysnął w tak wielu promieniach kolejnego poranka
kto pozbiera obraz frezji pokruszony?
kto sklei z cząstek dzban obdarowania
– wszystko przepadło?
w czasie można odnaleźć okruchy (duchy)
w czasie można odnaleźć symbole (idole)
w czasie można odnaleźć przyczyny i skutki
utraconej czułości spowitej w kir
ja podejmuję się przywrócić strukturę kryształu,
gdyż widzę przed i po
widzę skąd i dokąd
chociaż w okruchach widzę ją i siebie
wciąż widzę naszą czerwoną frezję na niebie
i jak mit dzban na dnie jasnego morza zauroczenia,
które jest jego jutrem dopełnieniem,
co przetrwa do nocy pojutrza?

*Porzecz*
Kamienny z nazwy posąg z uczucia pustki
jestem w nim, mieszkam w nim
jestem Gavrochem ludu Paryża
krwiożerczym jak Jan Chrzciciel Karier
i na nic wędrówki duchów rewolucyjnych we mnie
po rzeziach się nawracam
porzucam Kult Istoty Najwyższej
bo we mnie krwawym jest wciąż koń trojański papieski nadziei
kamienne bywa światło, ja je
uspokajam nieschowanym bytem w posągu Natury,
który jest formą porzeczy
porzecz i przedpłaca to to samo
światło zamiera, gdy zabijam nadczucie
ale latarnia morska trwa nadal
będę rozbitkiem przed skalnym wybrzeżem
zanim zakotwiczę
płynę z Agamemnonem tęsknoty
do latarni, która jest na wybrzeżu
uparłem się jak rewolucjonista racjonalista
jak Kolos z Faros z pochodnią na Rodos
jak Pergamon w Bibliotece zwinięty
koń skacze po falach
koń wypełniony hoplitami wiedzy
dwudziestowiecznej teatralnej
symboliczny jak nie przymierzając Homer z Kretesem

*Pandemia*
Taka kostka do gry
kremowa z czarnymi kropkami
taka niby nie okrągła, a jak się toczy, jak los
Pan Bóg rzuca kostką losem
kostka świat marny – przypadek
rzuca kostką raz drugi trzeci
Galaktyka, Pangea, Abraham
Pan Bóg się uśmiecha
kostka toczy się na powrót wprost do ręki Boga
a on ją zatrzymuje i zaciska w dłoni
porusza nią i znowu rzuca
Pornografia, Holocaust, Pandemia
zaczesuje do tyłu siwe włosy palcami
poprawia jak grzebieniem rozwichrzoną czuprynę
drugą rękę wyciąga przed siebie daleko,
by dosięgnąć jeszcze raz palca Adama Zrozpaczonego
wskazującym palcem Wszechwiedzącego

*Jak w Zatoce Perskiej*
Zmierzch nad Soliną jak w Zatoce Perskiej
czerń rozlewa się po falach jak ropa i asfalt
ale zalew nie chce znieruchomieć pod hidżabem
statki płyną i płyną, jakby
wiozły niewolników na targ
statki żeglugi, krótko mówiąc krótkodystansowej,
a jednak drgające w odbiciach wśród chmur
jak nieszkockie potwory morskie MAERSK
pełne kontenerów, w których ukrywają się uchodźcy
Bieszczadnicy z Warszawy w szkle zaklętą
czerń ową wysyłają
zrzucając z zapory na karpie
zakorkowane butelki po winie
w każdej miniaturka samolotu transportowego Hercules Lockheed
krzyczą przy tym, rozpychają się jak kangury
chcąc się dopchać z platform do balustrad
czerń, zmierzch, niewolnictwo, grubiaństwo
to wszystko ląduje na falach fosforu terroru
i nawet od koloru toni
wzgórza okoliczne nazwane zostały Czarnymi
Teleśnica tylko Sanna sama kumka zielona
w ześrodku głębi jak przed dżihadem klaczkiwskim
rybitwami niewolników imperializmu z gladiatorami socjalizmu

*Moja wina*
Moja wina generuje potrzebę
ciągłego rozpościerania gigantycznych kopuł
modrych nad zielonymi pozłacanymi dolinami
budowania konstrukcji w kształcie planetarium
wielkości Hagia Sophia albo Błękitnego Meczetu
spod hełmów galaktyk chce wystawiać
zatopione w nierdzewnej stali
gigantyczne niebieskie cyfry czasu minionego
bezowocnie w mrowisku ludzkim

* Trzecie ucho *
Ze studni wiary jak z głębin morskich
wydobywam ucho ludzkie
przykładam je do czoła
przyrasta
wychodzę na ulicę o świcie
idę brudnym chodnikiem
przystaję nad kratą kanału
nasłuchuję tym trzecim uchem szeptów grzechu
goni mnie moja poranna modlitwa
pędząc ze świstem jak poranny ptak
przez zadżumione puste ulice i place
już mnie dopadła, właśnie teraz:
„oczyścić się, oczyścić, oczyść się”
ucho zmienia się w muszlę małży
wiatr dmąc w muszlę
wydobywa z niej woli ryk jerychońskich trąb
łzy spływają nagle po policzkach
ciepło serca roztapia twarz i oczy
Belfegora
Asmodeusza
Ozyrysa
widniejące pod taflą mojego kwitnącego miasta
tak wiem, teraz mam troje uszu
tym dodatkowym z otchłani ducha
słucham trwogi piekieł
przed Rezurekcją

*Z deszczu pod Ryn*
Z deszczu pod Ryn
z Rynu do Mikołajek
płynęliśmy Omegami z rozwianym długim włosem znakiem
zamiast wiatrowskazów na wantach
popijając wodą zza burt rozuroczenia nasze
i dojadając czekoladą Ewedel obiad ziemniaczany
a gdy wiatr prawdy po burzy odszedł na wieczną wartę
my bosonodzy na pomostach wciąż staliśmy na baczność
przed kolejnym generałem losu szkwałem
zmutowanym grzechem serc bitew echem
z „Bałtykiem” w ręce na Mazurach
przemoknięci do krwi ostatniej
mający wojny za nic
i Ryn za plecami

*Skrzywienie wiosenne*
Będzie się działo na powierzchni miast
w snów osnowie jak w tłumów otulinie
niby niechcianych cielesnych smakołyków zrobionych
z wszystkiego, co słodkie na planecie Warszawa
a czemu to one mają służyć?
a temu, że wiosna nie zawsze wybucha
w samym sercu tylko
my wiemy o tym, ale czy wszyscy młodzi?
wiosna wybucha w głowach łaknieniem ludzi
najpierw w dużych aglomeracjach, stolicach
puchnie z nimi na uczelniach, dworcach,
stacjach i w dyskotekach, pubach, pizzeriach
potem rozrasta się wraz z dachami, ścianami po kres impresji
i sama przyroda już nic nie może uczynić, by to powstrzymać
przyjmuje wszystkie cukiernie z bzami i lodziarnie z bukietami
i miliony na językach mają tylko bogobojne słońca jak marcepan
wtedy do każdego człowieka przylatuje papierowy bocian
albo selfieprzylaszczka na YT, FB lub skowronek na Instagramie
wszystko łka ze wzruszenia zamiast śpiewać cienko
chociaż może to tylko tak wygląda elektronicznie
chociaż niby przyrodniczo się rozlewa, rozbawia seksem,
plutokracją rozległych ciepłych chmur,
prokreacją i emocją burzy piaskowej babki
to zapewne tylko pola magnetycznie empiryczne
nachylonej Ziemi skrzywionej dla draki

*Fale*
Fale radiowe uderzają o brzeg
miejskiego urwiska zespolonych słów
hiphopowcy podrygują, raperzy kicają
nad beczką, w której płonie marihuany snop
oni dwudziestoletni zabójcy kwiatów
one lilie zżęte mieczami buntów
radio mlaska i siorbie, radio chlipie i łyka
zdania domniemanych sprawców tych rzezi

Fale marszczą się na krawędziach krawężników
zalewają autonielojalności snobów
zakamuflowani robotnicy udają nierobotników
wieżowce wąchają dym miejskich kadzideł skłaniając się ku
marnościom świata z klocków lego
zmierzch hałaśliwy unosi się nawet nad drapaczami nieba
po ścianami studenci udający docentów
piszą poezje nieszczęsne nieczęste
nieprofesorowie udają profesorów tu
melorecytacje pociągów metra i autobusów
melo recytacje pęczniejącej swoim rytmem nocy
melo recytacje melo melo melo metro
w zakamarkach niezapomnianej
choć nigdy nie wybrzmiałej do końca miłości z urwiska

*W Teleskopie Hubble`a*
To nieprawdopodobne, a jednak –
to skurcze mojej Galaktyki
uchwycone w Teleskopie Hubble`a
na własne oczy widziane – gęś kontra romb na zielonym tle
jarzysz? a Mars, a Jowisz, a Pluton?
(Saturnin do Waleriana: jarzysz jądro?)
wśród skurczów wyłonił się płód
noworodek pokurcz, jaki piękny, jak jednorożec mit
to tabletowy baletowy byt odległy
dziwoląg w projekcie, a jakże jest wizjonerski dizajnerski opcjonalny
byt nowej miary, człek
– chciałoby się rzec pierwotny, lecz to nie tylko człek
na miarę zmalowany, wystrugany, wyklepany miarowym rytmem serca
mierzy już Syriusza zmysłem, jaki wielki jego owal
skłębione chmury buty buntu zasłaniają go
i ją i go i je, skurcze kurczę wciąż
skończyłem akurat podziwiać i onieśmielać ją,
gdy odebrałem ten poród Galaktyki
ja sfotografowany kiedyś przez próbniki w lądownikach Voyagera
dziś niezależny próbnik i lądownik takoż
jest dobrze, ona i ja to już jedno na wyżynach
mamy się czym cieszyć
pangalaktyczne zjednoczenie nasze wydało owoc
i jęła się zachwycać jak to dziecko i tym mnie ujęła
Galaktyka jak pomarańcza ma ona w Mgławicach
gęś kontra romb teraz na czerwonym tle
i to tu przeszło przez wizjer ludzkości i pozostanie na zawsze
sam smak miłości w zmyśle
zobaczyłem jak zrodziła kiedyś ze mną mnie pomyślałem
– nareszcie

*W Teleskopie Hubble`a*
To nieprawdopodobne, a jednak –
to skurcze mojej Galaktyki
uchwycone w Teleskopie Hubble`a
na własne oczy widziane – gęś kontra romb na zielonym tle
jarzysz? a Mars, a Jowisz, a Pluton?
(Saturnin do Waleriana: jarzysz jądro?)
wśród skurczów wyłonił się płód
noworodek pokurcz, jaki piękny, jak jednorożec mit
to tabletowy baletowy byt
dziwoląg w projekcie odległy,
a jakże jest wizjonerski dizajnerski opcjonalny
byt nowej miary, człek
– chciałoby się rzec pierwotny,
lecz to nie tylko człek
na miarę zmalowany, wystrugany, wyklepany miarowym rytmem improwizującego serca
mierzy już Syriusza zmysłem, jaki wielki jego owal
skłębione chmury buty buntu zasłaniają go
i ją i go i je, skurcze kurczę wciąż
skończyłem akurat podziwiać i onieśmielać ją,
gdy odebrałem ten poród Galaktyki
ja sfotografowany kiedyś już
przez próbniki w lądownikach Voyagera
dziś sam niezależny próbnik i lądownik takoż tu
jest dobrze, ona i ja to już jedno na wyżynach stworzenia
mamy się czym cieszyć
pangalaktyczne zjednoczenie nasze wydało owoc
i jęła się zachwycać jak to dziecko i tym mnie ujęła
Galaktyka jak pomarańcza ma – ona w Mgławicach
gęś kontra romb teraz na czerwonym tle
i to tu przeszło przez wizjer ludzkości i pozostanie na zawsze
sam smak miłości w zmyśle
zobaczyłem jak zrodziła kiedyś ze mną mnie pomyślałem – nareszcie, ale…

*Tylko mi nie mów*
Tylko mi nie mów, że
tylko mi nie mów, bo
tylko mi nie mów aczkolwiek, no wiesz
– choć nie jesteś jeszcze dla mnie ciężarem
zrzucam cię z siebie, ale
wiem, co to księżyc na plecach
wiem, co to gwiazdy na głowie
wiem, co to ciężar słonecznego wiatru
wewnątrz tego lekkiego ucisku na skronie
jest miłości siła ciążenia w swej istocie
wiesz, że kochałem nie tylko ciebie
więc nie mów tego proszę
popatrz na wagę, na wskazówkę,
na skalę czasoprzestrzeni
zrzucasz mnie z siebie jak nicość
gdzieś wewnątrz, gdy się kochamy
nad ranem mówisz – bo bardzo cię cenię
odchodzę

*Balony peany*
Znaki czasu sportretowane
w obiektywie zielonej koniczynki putinki
to te konie pożogi cwałujące na stadionach życia
skręty gwałtowne i Marycha z Rumiankiem
za Narodowym jedynym
zadość uczyniono Stalinowi pałacem
a Wiejska w środku Warszawy
stała się znowu ulicą Bydgoszczu
znaki wymyślone przez Żubry i Tarpany
z czerwonymi zadami jak pawiany
na balkonie onego PKiN
siedzi Kwaśniewski z Tuskiem
na palcach liczą gołębie i wrony
gołębie kubizmu i wrony surrealizmu
znaki czasu peany kolorowe balony
Niepodległości trującym gazem wypełnione
na zakończenie emisji serialu o Lechu Wu,
co się kulom kłaniał bez mała z tysiąc razy
poza TVP jak Han
wypuszczone z klatek Legii Gwardii Polonii
sport czasu sport rety

*Beneath the Remains*
Piorąc pieluchy w łazience słucham Sepultury
dawne obsesje torturują mnie znowu
mimo, iż jest już maj dziewięćdziesiątego pierwszego roku
wciąż czuję na sobie wzrok czerwonego Al Capone
chyba w znakach zodiaku ukrył się sierp i młot
dziś rano chór kwiczołów przypomniał mi Chór Aleksandrowa
zwiesiłem nos na kwintę nad pieluch grobem
cóż, nie muszę się czuć zawsze tak żywy jak Lenin
mały księżyc zgasł zasłaniając uszy przed riffami Cavalery
róże czerwone swoje korzenie wyrwały
i odeszły na śmierć do Moskwy
jak zgrabna tancerka Degasa
jak tancerka hiszpańska Trakla ognista
Polska jeszcze tańcząca z kogutem w zębach
w brzuchu agnostyckiej maszyny
hałaśliwie wyzwala się ze zła kosmosu układów magicznych

*Dzieciństwa klucz*
Dotknęła mojego uda swoim biodrem
oparła głowę na moim ramieniu
zaczęła czytać książkę w pociągu
cel zniknął, tak jej jak i mój
pomyślałem, że to ona raczej zniszczyła cel a nie ja
sens samotności widoczny, przeżywany co dzień przepoczwarzył się
Przylgnęła ufnie taka delikatna, ciepła do szorstkiego kamienia
w jaki zmieniała mnie ta podróż młodzieńcza
tonąc powoli w niej oddalałem się od bogiń przeszłości,
które nie mogąc dosięgnąć biczem moich pleców
wpatrywały się bezradnie w płynącą po nich wczorajszą krew
Teraz ona otworzyła mój sen przed innym sinym tygrysem
ona, która kiedyś Chrystusowi zostawiła swój adres,
wypaczająca jego Golgotę myślami o tym, że czeka go tylko ciągłe umieranie
nie przypuszczała, że On odda go mnie na zmartwychwstanie
teraz zastanawiam się jak posiąść jej szkolne marzenia
i jak nie przestać jej kochać w paszczy tygrysa
Teraz przytulona do mnie, obejmująca mnie czule
tak kochana jeszcze a może na jutro obojętna
nazywam ją już – dzieciństwa kluczem na niebie

*Arie*
Zespół koloraturowy przenośni
naznaczony zespołem uczuciowych nieznośności
akcja akupunkturalna na przemian
w sercu, nodze, plecach, w harfie kręgów szyjnych
a atonalność ust, języka, warg
zniesienie bólu poprzez klocki lego palców
w lesie norweskim, gdy ciepło doskwiera
płynie śpiew zakochanych nieosiągalnością

Ponętna niech zdobędzie się na
poprawienie wezgłowia w łożyskach
wierszy pod głową poety
atonalność słów jak nagle zerwane struny harfy praw
bez podłości w skroniach
ciągle małostkowości pożądania jej nóg
zabrane pończochy i ona jest bez nich
na karuzeli pomalowanych paznokci
w sukience się kręci
bez bielizny nad trumną i kołyską wiersza

Poeta z zadartą głową gwiżdże arie
prąd wyłączyli, zatrzymała się przed nim
wyciągnęła rękę
poduszka wypadła mu z pod głowy
na zmartwychwstanie wiersza
na wyklucie do końca i ozdrowienie bez łez
z zamachem stanu na śmierć
na cudowność jej stanu
w dłoniach jego

*Wieczorem wybaczamy wraz*
Mieszkam z tobą tam
gdzie gwałtem wzięta piekarnia wzywa chlebem brzask
wyłaniające się z niebytu opłotki metropolii,
jej wciąż kurne biurowce i malwy na wszystkich skrzyżowaniach
odkąd śnieg spadł na rzęsy twojej nocy
w naszym czuwaniu pojawiła się odrobina ciepła
co wieczór słyszymy marsz dzielnych zwycięskich legionów,
jeszcze rytm i pieśń ich jak dym snuje się po świt
wąsy bojowników, piersi matek polskich, koronki sztandarów
w ten zimowy wieczór podziwiamy wspólnie na niebie
od żywych gwiazd oddalają nas rzęsy i śnieg
biały niedźwiedź robi sobie zdjęcie z wąsatym przywódcą
potem defiluje naturalnie zgarbiony w kierunku alei
gehenny ciemnej obozy zniknęły już w jaskini historii
a po chwili wyleciały gołębie, a gdy zagdakały kury giełd
żaden Polak nie zaparł się siebie
my razem zapieramy się siebie, co dzień
po to tylko, by wieczorem wybaczać wraz
ech, te ugody gorące, serdeczne, drobniutkie
mrówki śmieszki na ścianach salonu w naszym pokoju błogim
nietoperze, byki, półksiężyce na witrażach pracowitych dni
jakże dawno odeszli stąd ci, co poszli walczyć pod Pszczynę
ginąć za Ukrainę, krwawić za Londyn – brak ich okrutny, cóż
dzisiaj nasze spadochrony i hełmy czekają w kącie a my idziemy do łóżka
popijamy Wysowiankę, wyłączamy silniki tankietek z biur
piekarnia dymi, chrzęści, dzwoni, mruga
jak krążownik cumujący powoli na redzie naszej młodej wolności
ledwie tuląc się do siebie dostrzegamy jak podpala park
kolejny pijany piekarz

*Wiosna 1980*
Ptaki obce przesuwają się po niebie
nocne klucze jak sputniki z numerami od 988 do 1088
przelatują nad naszym domem skostniałym
dziś nastaje picassowska wiosna
od rana tylko Narcyza władzy słychać w radio
zespawani wąsaci starcy w spódnicach z cokołów
kupują mleko w proszku i odżywki dla niemowląt świata za łuski
dostałem przez umyślnego zaprzańca wezwanie na wojskowe ćwiczenia
będę musiał wykuwać okopy w znanych lodach Syberii
patrzeć pod nogi liczne jak przebiśniegi
zaszczuty, zapędzony do tunelu duszy bez wyjścia
muszę zrezygnować z myślenia o Kantorze i Wielopolu w Delcie Missisipi
muszę zrezygnować z myślenia o kobietach Baudelaire`a w Paryżu
muszę zrezygnować z myślenia o obsesjach Dostojewskiego w Petersburgu
muszę zrezygnować z myślenia o ogniach Hendrixa na Wyspie White
muszę zrezygnować z myślenia o koniecznych zezwoleniach Wojewody Krakowskiego na wszystko
przynajmniej na jakiś dadaczas do lata,
ale nigdy nie wyrzeknę się zapatrzeń
i długich nocy spadających gwiazd,
które nadejdą w sierpniu nieodwołalnie

*Meteoryt uderzył w Paryż*
Nienaruszone gzymsy, portale, chimery i rzygacze
a przecież meteoryt uderzył w Paryż
w socjalnej jego otoczce spadła na miasto epidemia klisz
królują w dyskotekach ewidentni a w galeriach nieoznaczeni
meteoryt wbił się ostatecznie w ścianę Centrum Pompidou
wichura rewolucji się zerwała, rozerwała sztandar Joanny
niechodzący dźwigacze nitów jeżdżący bolidami jeszcze podtrzymują go
epidemia manifestów pod triumfalnymi łukami póz i kolumnami mód
oto ja, Gavroche z Polski stoję na La Roche, patrzę w niebo
mam otwarte usta, trzymam w nich odłamek meteorytu
w postrzępionej kamizelce wyglądam jak Chimera Apollinaire`a

*Pierwsza para*
Jeden prosty gest wykonać
objąć ją za szyję, przyciągnąć do siebie
zatopić swoje wargi w jej słodko-słonych wargach
rozgnieść je jak owoce morza koralowego
posmakować jak papaję pitaję mango
jeden prosty gest
i ziemia, na której stoimy nagle
zmieni się w niebo albo piekło, kto wie?
objąć ją za szyję, przyciągnąć do siebie
przytulić policzek do policzka
i trwać tak do końca świata
nie będąc mężem i żoną
a wyłącznie Adamem i Ewą
ludzkości pierwszą parą świętą
jeden prosty gest
objąć ją za szyję, przyciągnąć do siebie
jej zapach za uchem w siebie zagarnąć zmysłami
i wyszeptać – razem na wieczność
tej przemijającej chwili,
w której przychodzi miłość

*Dramat namiętności*
Ileż to razy usta moje całowały
śliczne kolana krągłe rozedrgane ubóstwieniem moim
ile?
byłem szczęśliwy, nieszczęśliwy, szczęśliwy
Ileż to razy palce moje dotykały
delikatnie szorstkiej albo satynowej łydki
i zagłębiały się ciepło w pulchności jej
przesuwając z emocjami międzyplanetarnymi
swoje kubki smakowe muśnięć w dół i w górę
ile?
byłem szczęśliwy, nieszczęśliwy, szczęśliwy
Ileż to razy moje policzki rozgrzane
otulały uda roztkliwiającą stroną wewnętrzną
marsjańską nieskończonością delikatności
ile?
byłem szczęśliwy, nieszczęśliwy, szczęśliwy
Ileż to razy moje ręce obejmowały gładkie pośladki
jak rozległe horyzonty kobiecej niepowściągliwości
wewnętrznie zapadające, ustępujące pod palcami,
co jak języki lawy wytapiały pożądanie
zastygłe wcześniej w kobiecości jak idol dla zapatrzonego
ile?
byłem szczęśliwy, nieszczęśliwy, szczęśliwy
A teraz patrzę na swoją Batszebę
przysiadającą się do mnie w króciutkiej sukience,
gdy zakłada nogę na nogę
i wiem, że to najpiękniejsze nogi na świecie
przynajmniej w tej chwili nietuzinkowej emocji
w oczach moich, niemo ich, moich
najpiękniejsze, długie nogi świata widzialnego
najdłuższe piękności człowieczego świtu
najświętszy przekaz długich promieni świetlnych
odbitych od nich ich od nich
najświatlejszy nawrót piękna do nich
w mojej duszy
jestem nieszczęśliwy, szczęśliwy, nieszczęśliwy
tak, nieszczęśliwy w moich okowach wartości
duchu mój ulatuj z kamienia żelaza ciała
ulatuj póki czas, odlatuj na Olimp bogiń nieskazitelnych w absolucie
i zostań tam daleko
od niebezpieczeństwa nóg pierwszych, rajskich, zakazanych
zostań chrześcijańskim aniołem Amorze w Aurorze czystości
niech piękno Hesperyd i mojej Afrodyty
wykuje go w skalnej grani jak napis:
TO JEST DRAMAT (NAMIĘTNOŚCI)

*Tautologia*
Bóg jest przyczyną mojego patrzenia
Bóg jest przyczyną mojego słuchania
Bóg jest przyczyną mojego myślenia
Bóg jest początkiem i końcem mojego świata
to truizm czy transcendentalia?
ja jestem początkiem i końcem mojego wiersza
to prawda czy truizm?

*Sznur*
Sznur korali w Stawie Dąbskim
jej kolano na moim kolanie
sznur żurawi nad lotniskiem wojskowym w Łasku
jej ręka na moim udzie
sznur pereł czarnych zamiast łańcucha
na szyi sędziego Juszczyszyna

jej ręka na moim pośladku
sznur politycznych widziadeł nad Mostem średnicowym
jej ręka na mojej piersi
sznur kolorowych żarówek
na choince w Ogrodzie Botanicznym na Ostrowie Tumskim
jej ręka na moim brzuchu
sznur samochodów w Gorzyczkach na Autostradzie Słońca
jej ręka na mojej dłoni
sznur katowski z ledowej taśmy tęczowej Biedronia
jej palec na moich ustach
a potem nieme wargi
sznur diamentów tuż przed moimi oczami
albo to jej roziskrzone oczy
spętane miłością gwiazdozbiory jeszcze bez nazwy

*Zauroczenia*
Nawet zamieciony pod zegar
kurz namiętności
zdradza tam swoje przywiązanie

do jej cudnego łokcia i dłoni
w zamierzchłych osłupieniach
w pączkujących nadziejach
rozpyla chwile jedności zauroczenia
wczoraj i dziś

*Eurydyka*
Ona wciąż idzie za mną
jak przynęta niesłysząca w ciszy
Eurydyka niezłomna porzucająca dawnych bliskich
boję się, więc szeptam – miła, co robisz, zatrzymaj się
idziemy ku przepaści naszych wczorajszości i swojej
ku katastrofie kosmicznej – eksplozji emocji supernowej
na razie wchłaniamy sympatię, czułość, delikatność
chłoniemy to wszystko, co nieme
nie chcąc się odwrócić, by to przerwać
i skłonić niebo w nas do refleksji nad śmiercią
ona idzie wciąż za mną tak cicho, potulnie
a ja popisuję się łabędzim śpiewem przed nią
śpiewem dni moich wciąż pędzących w nieznane
czym zakończy się ta nasza wędrówka
– gromem oczu, wypadkiem pędzącej lokomotywy
burzą śnieżną w środku lata, – kto wie?
idę dalej a ona to wie, że idę dla niej
jednak nie jest mojego Hadesu cieniem
raczej realnym dniem, ciała schlebieniem
z jedynym ciszy dotykiem

*Najmłodsza*
Kochaj mnie ty, która jesteś
wśród muz najmłodsza
stojąca w drzwiach z szeptem
na wargach zamarłym,
co wydaje mi się pocałunkiem powitania
wysłanym w powietrze
odwzajemnionym takoż przeze mnie
lecz na pożegnanie
kochaj mnie, pochylonego
nad klawiaturą albo wyświetlaczem
bo kogóż możesz kochać bardziej w tak dziwny sposób
i z większą wzajemnością najmłodsza
branko ust i jasyrze mój

*Szepty namiętności*
Gdy roztrącasz natchnienia łasząc się do jej płomienia
z obnażonego ramienia wybuchającego,
co jest zaledwie urzędniczym stemplem każdego dnia
smakujesz kruchości jej koniuszkiem oka
i ty i ona smakujecie siebie nawzajem
ona tak to lubi i o tym mówi
a ty sam nie wiesz, czy ból nieprzezwyciężalny
już jest częścią oka a może języka
ta kruchość, ta blaga, sen, zaświat gestów jak cud
więc roisz sobie sen o wolności w jej piersi,
w jej piersiach, u jej piersi, pomiędzy piersiami
aż strąca cię z siebie tą niepowtarzalną delikatnością boską,
co znów w szeptach szczupłej namiętności zamiera
dla twojego zbawienia

*Adoracja*
Adorujesz zachodzące słońce
tak jak Najświętszy Sakrament
(stworzenie Bogiem nie jest
ale ma go w sobie jak idę i zasadę, więc…)
to nie kult solarny
ale po pięciu tysiącach lat rozwijania teologii i filozofii
obraz apoteozy człowieczeństwa
(zrodzonego dzięki słońcu)
w myśli najszlachetniejszej z konieczności rozbłyska
widzisz ten opłatek bursztynowej gwiazdy
kruchy jak śnieżka prześwietlony
w monstrancji bezlistnych, styczniowych drzew koron
na ołtarzach złożonych, wzniesionych jak do modlitwy
dłoni domów i kominów
wśród teoforycznych procesji wysokich wietrznych chmur
w styczniowe popołudnie od emocji niecichnącego serca
serca jednoczącego i jednoczonego
w strzelistym akcie zrozumienia wszystkiego wzdychasz

*Do kroćset*
Jakąż skałą krwi jest ta kroć?
krwawię ciągle, bo wiem,
że ja sam i serce jedno jak słońce ran
krwawię, bo to już nie kroć jest jutra
ale dziś, księżycowe dziś
westchnienie płuc jak gór – gdybyś, chociaż ty raz
lawina myśli nie zastąpi wodospadu słów opisujących ciszę
a kysz świecie pusty i zły, a kysz
tylko ty ja tylko ja ty wreszcie
nawet – do kroćset
otwartych serc i nieb

*Noc sylwestrowa*
Serce męczy się pochylone
nad swym losem spętanym
gwiaździste niebo ledwo przynosi
rozluźnienie jego więzów
serce łka w sylwestrową noc
nic zmienić już nie może
nic nie zmieniło i chyba nie zmieni
nawet, jeśli samo zmieni się w cnotę lub grzech
w trój jedni zawieszone – siebie, jej i miłości
cierpi, cierpiało, wycierpieć musi
skutki zjednoczenia z galaktyką nieznaną
ot prawda, gwiazdy nie uwolnią od uczuć i marzeń
marzenia nie uwolnią z teraźniejszych kajdan
noc ostatnia to ich nieubłagany kat
gwiazdy, serce i żal

*Drąg fyzykalny*
Drąg fyzykalny i grówniane nożyce
dorzucone do pogrzebacza fynansowego
tak sobie to leży na złomu kupie
jak niegdyś pobitewne, popowstańcze aruże
ale dzisiaj już nikt nie powie
– to w Polsce, czyli nigdzie!
oto ja, który zakupiłem
maszt ogrodowy właśnie
na pudełku napis – produkt typu Germany
w Wuhan zdjełany
ustawiłem i zawiesiłem na nim
wimpel w barwach polskich
niech powiewa nad dziedziną Polaka
właściciela kupy złomu
post.., post.., post…, post…
oto ja, stoję pod nim z włosem sczochranem
Polak żywy i wciąż niemartwy
moja dziedzina oblewana jest Morzem
niezłowrogim i gościnnym
zapraszam do się orły, orłosępy, orliki
wszelkie wirtualne i nie
tylko nie czerwone

*Zżęte kłosy kolejnego roku*
Zżęte kłosy kolejnego roku
w mumie zmienione wczorajsze dni
nic żywego tu nie znajdziesz
w noc sylwestrową
kabaret ukraińsko-śląski wypowie ostatnie kwestie
w języku kaszubskim do górali w Kruszynianach
z piedestału Światowida komercji – i tyle
owce przewag i strat postrzyżone
w Ełku kot ogaca jeszcze zapomniany dach
kogut pieje w Lubaniu po organowych koncertach
Jaksa panicznie bije ostatniego denara północy
denar płacze jak żywy brakteat południa
niewczesny motocykl księżyca rozjeżdża ślimaka miłości
nienadążającego za gwiazdą przyszłości
– motocykl na gąsienicach
jest Lublin w Stoczku i na Wawelu Wawer
za późno na snopy
wymłócono wszystko w trakcie
– całorocznych żniw osobowych
jak świt powiecza teatr jest narodowy
na rynków prawdziwych scenach
aktorów światła brak

*Oczy i serca splątane*
W jej zachowaniu niecodziennym odczytałem kierunek
marszruty moich ocznych gałek
kiedyś były pełne wyrazu
plemiennego krajowego wielkopolskiego
jakieś takie były mrugające
czerwienią zielenią pulsujące
światłem zwykle dobrych, ale i przeciwnych zamiarów
ożywcze w swej lapidarności przekazu
dla komsomolskich maszkaronów kultury
teraz kurczowo uchwyciły się jej błękitu
moje gałki oczne nazwane przez nią:
„och, jaki ty jesteś dobry” z powodu napisu wewnątrz
za nią pomaszerowały w mundurach na kurhan,
wzgórze, jakiś wierzchołek Nebo samych górnolotności
chyba zmienią się już jutro w kosmiczne statki
od wtedy przecież szykują się startu jak gdyby
choć niebieski stał się dominujący
to nie pulsuje w nich zerkających
jest tylko rozbłyskiem jedynym ciągłym
a wzrok mój wszystek sam jest poza nimi
już jest cały w niej jak cel

i oto zaczęły się lekcje tanga Chagalla na niebie karminowym
oczy i serca splątane tańczą przytulone do siebie
obejmują się czule, wypełniają sobą, lewitują nad horyzontem omdlałym
to już ta jednia, to uniesienie do gwiazd wyczekiwane
skrzydlata pieczęć przełomu epok,
roku, dnia, godziny, sekundy … życia zrywu?
czy wielokolorowy fajerwerk nad nekropolią uczuć?

*Kamień filozoficzny nowej ery*
Skorzystaj z ciągłego odlotu samolotów
wszystkie jak na komendę odrywają się od ziemi
unoszą się w górę i lecą w jednym kierunku
jakby gnane popędem w istnienie wpisanym,
zewem wędrówki a przecież ludzką ręką kierowane zdalnie
skorzystaj z lotnych czasów
skorzystaj z tarasu widokowego nowej ery
skorzystaj z tych dziwów maszyn
kto konkretnie kieruje tym skoordynowanym odlotem?
a kto twoimi wizjami na wysokościach?
czyżby antyczarnoksiężnik z Florencji – Savonarola
Dominikanin rozpalony nadto nienawiścią do złota
albo ten, co zamieniał ptaki w samoloty – Leonardo
co zamienił twoje wszystkie wizje w obrazy
albo Michał
ten, co zmienia wciąż skały w dusze czyste i rzeźbi sumienia
patrz na odlatujące samoloty lat
i zmieniaj słów ołów w złoto jak puch jak oni
ołów, mosiądz, oto zachód słońca
a ty jesteś kontrolerem lotów
zbywcą słońc po zmierzchu
tych, z których wyłoniły się czyste złote dusze
rozpięte na sztalugach nieba dusze z renesansu przestworzy
sam jesteś dziś w nich kamieniem filozoficznym

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

2019

Posted: 12/25/2018 in Wiersze

*Jaguar i aligator*
Usłyszałem przeciągły ryk w górskich dolinach
rozlegający się, rozpełzający, rozbudzający, gromki
jak siedmiu Aniołów trąby
a potem nagle zobaczyłem jaguara
wspinającego się ciężko po ostrych skałach
prawie pionowej ściany dumnego Matterhorn
jaguar dźwigał w górę aligatora cielsko
w zaciśniętych jak imadło szczękach.
Wycie dzikiego kota wciąż rozbrzmiewało
gdzieś z daleka jak fanfar echo,
gdy jaguar powoli wdrapywał się na sam szczyt
wreszcie stanął na nim i upuścił aligatora
ze zmiażdżoną czaszką.
Nadrealistyczne kształty i kolory
wchłonęły mnie patrzącego
sprawiły, że stanąłem obok niego
i odetchnąłem z ulgą
bezpieczny w niewidzialnym słowie: kres, które trwało
zawieszone w zmrożonym powietrzu
jak niemilknący głos nieujarzmionej potęgi
niezwyciężonej siły natury.

*Pusty dom*
Samotny, pusty dom
firanki w oknach
ale światło w żadnym się nie pali
codziennie go widzę
codziennie go mijam
myślą, wzrokiem, pamięcią
nowoczesny, pusty dom
a z tyłu w ogródku jabłoń
rozrośnięta, zdziczała, równie samotna
z zamarzniętymi owocami na gałęziach
samotny, pusty dom
dom, w którym nikt nie mieszka od lat
dom pośrodku mojej piersi
dom, który tkwi w niej jak bagnet
zamiast ludzkiego serca ożywianego miłością
oścień, oszczep, pocisk
w mojej piersi zatopiony głęboko
choć właściwie odczuwam go
gdzieś pomiędzy sercem a głową
pomiędzy myślą a uczuciem
pomiędzy wspomnieniem a rzeczywistością
pomiędzy jawą a snem
pomiędzy życiem a śmiercią
dom, który zbudowałem tylko dla ciebie
samotny, pusty dom bez ciebie

*Podniesienie*
Termojądrowa reakcja
rozpadu i syntezy
przechodzę przez sam środek gwiazdy
staję się bratem neutronów
przenikam sobą bozon, kwark, atom
w czasie rzeczywistym
– podniesienia
czas otwieram i zamykam
i nie znikam

*W jej ramach*
Oprawiła mnie w swoje ramy
stoję w oknie zadumany w niej
jak model
obok w wielkich donicach rosną
kaktusy jej myślą przeniesione
z pustyni w Arizonie
na podwórko starego Lublina.
Ona ma smutne oczy
bardzo przeżyła ostatnią katastrofę stacji kosmicznej
ja posmutniały Stańczyk w katedrze wawelskiej
pod balaskami jak dworak
stary koń (zimnokrwisty) ja spętany niebem
mały konik (narowisty) marzenia –
obok okna pod parapetem.
Co robisz? – zapytała
kocham cię w twoich ramach – odrzekłem
i zmieniłem się (dla niej) w jednorożca z długą siwą grzywą
(bardziej Garbusek, taki gaduła konik zaczarowany)
przy pełni księżyca w środku nocy,
która spłynęła z żaluzji niespodziewanie,
by powtórzyć jej słowa:
och, ty mój zmysłowy symbolu, ty mój
mężczyzno idealny, choć i pocałuj.
Wyszedłem z obrazu
przekroczyłem te jej ramy (w końcu)
och, jakże rozpalone (w naszej pustyni słońcu)

*Pędząca lokomotywa bez maszynisty*
Pędząca lokomotywa chce się zmierzyć z tobą
ona nie jest ani czarna, ani czerwona, ani tęczowa
ona jest po prostu szara
grają surmy propagandy głośniej niż jej mechanizmy,
gdy toczy się z lejkiem komina i sukienką pługa z przodu
przez prerię duchowej poniewierki Wschodu
olbrzymia lokomotywa klekocząca
wjeżdżająca na stację w Bydgoszczy o północy
albo mniejsza jej krewniaczka
wyjeżdżająca bladym świtem z bieszczadzkiej Balnicy
prycha, grucha, podzwania,
by rano po rosie peronów kwietnych
dopaść skowronka wolności już wdeptanego w ślad kopyta
kopyta bodajże oswojonego zwierzęcia – systemowego kłamstwa
nobliści namawiają cię – opisz
lokomotywę tak jak Homer tarczę Achillesa
odtworzyłem więc na YT filmik z lokomotywą
uciekającą bez maszynisty
i gdy przypomniałem sobie pieśń Iana Scotta Andersona
zrozumiałem, że to moje polskie, zbuntowane serce
z Sandomierza, Gorlic

z Jarocina, Mielca
z Trzebiatowa, Lubania
z Babich Dołów, Szubina
moje serce uciekające przed atomową torpedą komunizmu
to galopujący mustang Zachodu
buchający parą z pyska

*Wizje w kwiatach dobra*
Zaniedbane populacje nowych aniołów
pojawiające się jak zaginione klany, szczepy, plemiona
w twoich monsunowych snach skażonych
nadlatują machając skrzydłami bez piór
lub szybując po cichu jakby na lotniach z woskowego papieru
wdzierają się w twoje sny,
gdzie już kochany jednorożec zmienia się
w znienawidzone zwierzę kryminału Wschodu
tantawy tautang tantany łantany ła
tam majaki to kwiaty zła
po cóż czytałeś Poego i Baudelaire`a?
w Księdze umarłych notowałeś formuły Trismegistosa
patrząc na rękę piszącą po ścianie karceru albo gazowej komory
lepiej bądź drewnianym domkiem jak fińska sauna
nad kryształowym fiordem lofotowym chłodnych myśli
przywitaj jak malstrom zastygłe anioły ich
te zwichrzone, sponiewierane i głodne lecz zdrowe i czyste
cywilizację aniołów przywróć wśród gęstych lasów ostatnich,
w których ukryłeś się przed nietoperzami pustynniejącej jawy
akant żywy zamiast rogu
gwiazdy prawdziwe zamiast głowy węża
dziecka sen zamiast starczych symboli
litość artysty zamiast przekory sztuki
lotne zwykłe wizerunki duchów zamiast błoniastych spadochroniarzy kosmosu
tam wizje w kwiatach dobra
tam ty

*Warkocz Bereniki*
Można wymienić liczne jej stroje
zawsze niesamowite
pobudzające wyobraźnię
można jak modlitwę powtarzać
– cudowna panienka
jest Ziemianką Niebiańską
cudowna panienko, Ziemianko cielesna
twoje stroje jak nazwy, imiona, znaki, ikony
niespotykanie czułe w kolorystyce serca,
w kolorystyce dobra
cudowna panienko, Ziemianko Gwiezdna
dotknij mnie choć raz swoimi gwiazdami oczu
swoimi mgławicami pełnymi galaktycznych łez
swoimi warkoczami komet opleć
Bereniko młodości mojej
nieba nocnego ciężko dojrzewającego nad ranem
można tak egzaltująco szlochać ze szczęścia
wypatrując w samo południe nadwyrężając wzrok
ale niesamowite wizje w duchu łaknienia
przeszywają niż światło mocniej
w ostoi, co jest jak spektrum płci nadanej
ostoi zwróconego człowieczeństwa
w wolności ogrodach

*W Kingi krużgankach*
Zaszłości pienińskie zatarte
wstydliwości panieńskie ostatnie
ni mrugnąć okiem
ni rzucić spojrzenie ukradkiem
nad przełomem Dunajca
w górę na zamek
znów w Kingi krużgankach
stąpasz jakbyś je widział
z Montelupich Czerwonego Klasztoru wyjęte żywcem
patrzysz znów jak Tatar na wszystko
a nie Klaryska
ogarnij się zanim wdrapiesz się na mury
i skoczysz z wieży
w wir spraw
leci już twój wczorajszy posąg na lotni
nad przełomem wezbranego mętnego Dunajca
leci i jakaś strzała współczesnego Pohańca
przerywasz hejnał strachliwie
czas znów po ratunek
udać się do Sącza

*Sięgnąć na stoły sztuk*
Najogólniejsze szczątkowe wernisaże
zamkowych przypadłości
kumulatywnie zsuniętych beznadziejności stoków
świadczących o wyniosłościach
halabardami strzeżonych umocowań
w świecie wasalnym i nieciągłym książęcym
ale wskazując niepodległości krajobrazów
w okruchach takich jak sanie
łuna igła świerk sowa blanka rów
zdeptane wklęsłościami aparycji
Świtezianek ubóstwa przywiezionych w to miejsce
wywrotką marki Stayer
popychanej spychaczem wielkości
tychże magnatów zasiadających
po prawicy zboża i mleka, gdyż
wina nie ma jeszcze na rynkach
a starożytności nieznane wciąż w komórkach
jakichś czynów podległych
na żniwne, szewskie, czyli plebejskie czasy
zapatrzonych jak skorupy na garnek
garnek to iście jak urna zachęty
w liściach ukryty laurowych
by upodleni wykluczeni niedomknięci
mogli wyjść pod tamą cielesności
i sięgnąć na stoły gdzie spiętrzono dobra
sztuk rozproszonych niegdyś

*Sztuki sierpem i młotem*
Jedź, czym prędzej
oddal się szybko wierzchem z Hesperyd sadu,
gdy już wszystkie jabłka spadną
będziesz musiał zostać dmuchawcem
na pustyni klubów jazzowych,
gdy wokół policzki Gillespiego rozdęte
płyń, czym prędzej
żółtą łodzią podwodną pod mostem w Frisco
wynurz się wewnątrz kuli zwanej koncertową muszlą
w połowie Beatles, w połowie Stones
zanim skrzydła poniosą cię w górę
ku sklepieniom ostatnich muzycznych fraz i potem
zamiast Ob-La-Di Ob-La-Da
zagrasz Sympathy For ..
leć, czym prędzej
rześki, jesienny jak żuraw origami nad Himalajami
w głębinie duszy Pan Samochodzik
a na zewnątrz ksiądz
ptak symbol tylko, nie anioł wieczności
jedź, czym prędzej

skróć pieszo drogę ostatnich dni przez Dolinę Śmierci
do Raju zniewolonych w Las Vegas
leć dalej, czym prędzej
nocą nad weselnymi kaktusami Meksyku
by zostać w połowie żelaznym motylem,
w połowie Trockiego ćmą
w Forkidę przekutą przez Fridę Khalo
sztuki sierpem i młotem

*Posłuj lżej*
Kulajże kulaj ulaj
ale cnoty nie udaj
pośle mniejszościowo zły
syzyfuj symoniuj syp
obłędnie naprawiony
robocie ciszy humanoidalnej
gęsi leśna gęśluj
mnogi dyrektorze w gaciach peerelu
powrósłami przepasany moskwy
na niby
gościuj gościu ści
mężny pięknobracie TV
ze sztalugami świata wartymi milion
i pędzlem z dzielnicy za dychę
wróżaj wróżni róż
gdyby nawet opadły mowy uwiędłe
w wygłupach clipów zdobędziesz piedestał zgrzytu
zgryzot nieprzyjaciela nie sięgniesz i tak
jednym haustem przyjaciela spijesz do dna
lepiej posłuj lżej nie wisłuj lże
nie wroguj dla wyraju aj waj

*Krew pada*
Gdyby wielokrotny
człowiek padał z nieba
ale by było, co nie?
a tu padają parasole, itp.
jak koty przysłowiowe
krew pada jak gdyby
do góry nogami
i wątpia zalewa
ale jest niesurrealistyczna
jak człowiek ścięty
głowy wyrastają z ziemi
po prostu jak kapusty
a tu śmierć
horyzontem jeno jest
nie zającem skaczącem

*Lęk przeinaczony*
Przeinaczony lęk karykaturalny
ucieka w roztropne czuwania nad jej twarzą
zadziwiony w oczach jej
smutek jak mój unicestwiany,
gdy konkrety horyzontów minionych
zamykają się jeszcze w ciszy
w słowach, które nie brzmią już tak samo
a lęk i taki jak przed spotkaniem z nieznanym
z pustką z dnia na dzień
z sobą u wezgłowia góry zbyt wielkiej
z nią przy duszy wodospadzie
natury miłości miłości natury
jej smutek, czy mój? – piedestał
w przededniu spotkania z rozstaniem
lęk przeinaczony
jak pogromca fałszywych przewag
stawiasz pomnik medialny
z ciał pomordowanych zwierząt
słów, które dały materiał na futerał dla serc umarłych
ty garbarz lęku wyprawiasz zabite chwile
a ona milknie jak
zwierzęta skazane od teraz
na byty w ludziach na zawsze

*Krasnale nierozpoznane*
Skorzystaj ze skostniałych naigrawań
losowo wybranych krasnali
z naszości i obcości w kumulatywnie
rosnących oczekiwaniach na niezdolności
do pokazywania elementów klimatycznie skrajnych
w naszości i obcości skrępuj duszne lata
olbrzymów niechcianych przez centra kinowe
wyrywające się przed sprzedaż hamburgerów
godząc w centra handlowo-gastronomiczne
zausznicy średniowygadanych pozorantów
pomnikowości rozpierzchną się
w ogóle nie patrząc na nic ani nie wzywając pomocy
od demiurgów cichnących w niszach Alei Piątej
o trzeciej trzydzieści po zmierzchu boga Sorosa
gdy kwiaty wezwą kogoś do pokutowania w losu chaosie
chyba niebieskie ptaki albo czerwone słonie wtedy naszość i obcość zmienią się w coś,
co przypomina olbrzymie krasnale dzisiaj
krasnale rozpoznane i nierozpoznane

*Solowy występ*
Zewnętrznie solowy występ wydawał się
całkiem dobry do czasu
jak na warunki panujące na scenie
i widowni oczywiście nobliwej
bomba spadła po chwili
uderzył w klawisze niezbyt płynnie
korciło go, naoglądał się koncertów Cecila w Ornecie
nasłuchał dodekafonii w Wiedniu
uderzył zbyt śmiało, złamał palec
bomba uświadomienia spadła
jak we włoskim filmie Droga
jak wiadomo powszechnie, kinie nowej realności
wewnątrz gotował się i ściskał jak pięść
chciał zawsze ją podnieść nad głowy
chciał podłym zgotować egzekucję dźwiękową
zgotował

potem żałował
choć sporadyczne oklaski
okazały się doceniać reżyserię i kurtynę
artysta zemdlał ściśnięty buntem nazbyt
po wykonaniu koncertu dziecka nocy Walpurgii
to uderzenie w klawisze nauczyło go pokory
wobec fizyki przyrody
zewnętrznie bladość wszelka wyglądała
na matni purpurę
i vice versa
takie to bywają mistyfikacje
artysta okazał się tęczą jedynie
tęczą przed burzą aczkolwiek
dobre i to, ktoś powiedział,
może Didi
skandal – z jaskółki zlatując,
odkrzyknął Gogo
klap klap klap – taki był finał
*W Kingi krużgankach*
Zaszłości pienińskie zatarte
wstydliwości panieńskie ostatnie
ni mrugnąć okiem
ni rzucić spojrzenie ukradkiem
nad przełomem Dunajca
w górę na zamek
znów w Kingi krużgankach
stąpasz jakbyś je widział
z Montelupich Czerwonego Klasztoru wyjęte żywcem
patrzysz znów jak Tatar na wszystko
a nie Klaryska
ogarnij się zanim wdrapiesz się na mury
i skoczysz z wieży
w wir spraw
leci już twój wczorajszy posąg na lotni
nad przełomem wezbranego mętnego Dunajca
leci i jakaś strzała współczesnego Pohańca
przerywasz hejnał strachliwie
czas znów po ratunek
udać się do Sącza*Solowy występ*
Zewnętrznie solowy występ wydawał się
całkiem dobry do czasu
jak na warunki panujące na scenie
i widowni oczywiście nobliwej
bomba spadła po chwili
uderzył w klawisze niezbyt płynnie
korciło go, naoglądał się koncertów Cecila w Ornecie
nasłuchał dodekafonii w Wiedniu
uderzył zbyt śmiało, złamał palec
bomba uświadomienia spadła
jak we włoskim filmie Droga
jak wiadomo powszechnie, kinie nowej realności
wewnątrz gotował się i ściskał jak pięść
chciał zawsze ją podnieść nad głowy
chciał podłym zgotować egzekucję dźwiękową
zgotował

potem żałował
choć sporadyczne oklaski
okazały się doceniać reżyserię i kurtynę
artysta zemdlał ściśnięty buntem nazbyt
po wykonaniu koncertu dziecka nocy Walpurgii
to uderzenie w klawisze nauczyło go pokory
wobec fizyki przyrody
zewnętrznie bladość wszelka wyglądała
na matni purpurę
i vice versa
takie to bywają mistyfikacje
artysta okazał się tęczą jedynie
tęczą przed burzą aczkolwiek
dobre i to, ktoś powiedział,
może Didi
skandal – z jaskółki zlatując,
odkrzyknął Gogo
klap klap klap – taki był finał

*Na Prudach i Łubiance*
Tak twierdzisz
– widok twojego księżyca jest piękny
a pamiętasz ile księżyca
było u Bułhakowa?
trudno cię zrozumieć w zachwycie
wczoraj skradłaś mi pocałunek w środku nocy
zdziwienie i poirytowanie, olśnienie i zapomnienie
ani ty Małgorzato nie znasz mnie w pełni
ani ja nie znam twojego księżyca w nowiu
nie jestem z tych najgorszych ciał niebieskich
ale unikaj lepiej światła zbyt intymnego
szczególnie wczesną wiosną,
byś nie musiała pisać pamiętników,
by je potem palić,
by ze złem paktować,
aby je znów odzyskać
nie całuj mnie nocą, gdy gwiazdy migocą
a psy szczekają na bezdomnych, zniewolonych literatów,
jakim ja jestem obok ciebie
nie całuj mnie Małgorzato w ciemności
nie znasz i mnie i ich wcale
nie zaproszą cię już nigdy do Moskwy na bale
księżyca tam nie ma i słońca prawdy i cienia
eukaliptusy rosną dziwne
kołyszą się misie komisarze na każdym
na Prudach, na Arbacie, na Łubiance
a ja śpię i się uśmiecham i tak, przez sen

bez pocałunku śmierci
w Polsce – Wschodu Itace

*Tamy na zalew*
Zalew miłosierny
tamy bogobojne
schemat świat
schemat do
schemat góry
schemat nogami
zalew miłosny
tamy emocjonalne
strzał w dzień
strzał dziesiątkę
strzał och
zalew cudowny
tamy w arcydziełach dobra
po zupełnym uciszeniu
nagle mocy
nagle tego
nagle świata
nagle w stwarzaniu siebie niemożliwym aksjologicznie
zalew myśli
tamy boskie
po jutra
po zła
po kres
tamy
co szcz sił ęśliw w nogach do ość mety niedość

*Gołębie milczące*
Ale żeby tak nagle powiedzieć
– sprostam, na pewno sprostam?!
szepnął gołębiom wtedy milczącym za dach krach
wy nas wszystkich nacie mm ma za myśliwych
– dopowiedział jastrząb nocny się mocujący z nimi
ale nawet nie znalazłbyś siebie w takiej sytuacji
nawet nie, w kartonach na granicy światów
a już zamurowano ptaka niewinnego lotnego
chyba to Picasso
albo ktoś z tych kręgów
politeizacja po pokoju
socjalizacja pop koju
ateizacja s pokoju
graffiti na ścianie układnego warszawskiego pokoju
papierowe gołąbki na patykach w pochodzie codzienności
i w gołębnika ch głębi komuniści zaczęli
odliczanie po po ko ju po ko ju i buuuum prawie
Kukliński to przerwał – sprostał
bo inaczej bylibyśmy jak te kubistyczne
płótna w Guernice tkane
zawieszone na galerii galerach krzywych wież Moskwy
Amerykanie je namalowali sprayem swoim
i opatrzyli podpisami:
byłem, zrozumiałem, zwyciężyłem
wracam do Maryland z Picassem Syrenką
jestem murem za nim za murem już
bo wart miliony Polaków dusz

żywy ch nie umarły ch

*Zero przypadek a jedynka*
Złożona sprawa, zawikłany problem
niesiona wiatrem rewolucyjna pieśń ewolucji
zakutana w jedno słowo: przypadek
pulsar przypadek a kwant
pierwiastek przypadek a aminokwas
błoto przypadek a dusza
niewiasta przypadek a żebro
jabłko przypadek a wąż
rylec przypadek a znak
zero przypadek a jedynka
płonący przypadek a krzak
kamień przypadek a stal
maszyna przypadek a wojna
rzeź przypadek a imperium
tolerancja przypadek a fraternia
współpraca przypadek a selenonautyka
zniesienie aluwialnych przemocy (zdarzeń)
nurtów słusznych i nieprzekraczająco jednoznacznych (w aktach)
może wpłynąć na ukształtowanie powierzchni od mózgu poczynając
rewolucyjna pieśń ewolucji
zero jeden zero mgła

zero jeden zero trzask
zero jeden zero zła
zero jeden zero łza
zero jeden zero idea
totalitaryzm stworzenia jednego jedynego
zasłaniającego się światłem
nieś puść nieś puść nieś puść
nieś rozbij jak jajko (świata-serca)
uśmiech uśmiech śmieć grzech
nadzieja przypadkowo ja
śnij w niej
nie wiadomo co
śmiej ja śmiej a resztaaa

*Na widelcu języka*
Na widelcu języka nabity człowiek
oto opieka się go nad płomieniem
spirytusowa lampka w laboratorium
to może i lepiej
cóż, jeśli to rozżarzone węgle podkręconego grilla
to gorzej dla niego w biesiadzie
lecz może być to ogień czyśćca ludzkiego
przegranych w wyborach
albo demokratyczny żar piekła sądu skorupkowego
ty jesteś i widelcem i ogniem
możesz być też tym człowiekiem
odpowiednim kęsem dla ognia nieugaszonego
zanim cofniesz rękę cofnij język
pomyśl byś nie płoną na darmo

*Na środku rzeki tej samej*
Zadłużony cygański baron Staffa
wypowiedział wojnę przyrodniemu bratu
na przedmieściach Łodzi
brat przybył spod Sącza gotowy na tytuł królewski
ale ruscy możnowładcy zabronili roszad i koronowań
zmiana się nie odbyła jak wtedy, gdy
Gomułka oślepł na widok Gierka
jakby widział go w KaCe raz ostatni odszedł nad Cedron
po tym jak czkał słowami Stalina Chruszczow
nie wiedząc czemu i udawał, że nie zna Jeżowa, Jagody i Berii już odmieniony
albo jak potem, gdy niedzielny Tusk był ogrodnikiem podzielonego Jaruzela
w klaustrofobię generujących ogrodach
gdzie posągi Arytmetyki i Abramowicza wymienili na Adamowicza
a na półkach w chłodniach wschodnich
sotnie z terakoty ustawiał od niechcenia
aż wziął do ręki figurkę Kaczyńskiego – ojca rzeki, księgi i ziaren
poddał uwadze Politbiuru słowa jego współrządne,
który rozmawiał ongiś na kosmodromie z żupanem Putinem
zadłużony Putin był już po rozmowach z lwowskimi banksterami
obwołali go wkrótce baronem cygańskim w Wiedniu
doszło do okropnej pomyłki związanej z kolejną zamianą miejsc prorockich
i Żydzi do dzisiaj tkwią w tym błędzie
chociaż Cyganie już wyjechali do Anglii
z łodzi nie wszyscy nasi wyskoczyli jednak
na środku rzeki tej samej

*Niepotrzebne starcie*
Zgoła niepotrzebne starcia
lichych nietoperzy z przykucniętymi lwami
na jednej z sawann Syberii
po zmierzchu
we śnie?
o nie!
legendy i mity Zachodu tam nie dotarły nigdy
lodołamaczami starają się zatrzeć
ślady po prawdziwych zwierzętach
w kraju rad czy nie rad
więc po jutrze już zginie tundra?
i ci, którzy chcieli ją posiąść?
tak, uciekaj stamtąd za koło za umarłych szlak
ale wszędzie wojny światów:

wołów piżmowych z prekursorami
zbijania pieniędzy na piżmie
bobrów z przemysłowcami futrzarskimi nowych porządków
długie noce zatapiania przez zorze
białych niedźwiedzi, bo białe jak morze
siłowania się renów z Nieńcami
pertraktowania Niemców z gazownikami
pogoni Czuwaszy na dzikich konikach
za Krasną Armią na saniach
starcia petroglifów neolitu z odpadami barbarzyńców 5G
leci przekaz o zagładach przez świat
jak pierwszy sputnik
jak błędna informacja
jak militarna deformacja
jak rewolucji reformacja
na odzew niemowląt i czaszek – baczność!
wojna światów:
zastałego lodu i nadchodzącego ognia
niepotrzebne starcie?

a jednak nieuniknione!

*Chmury abstrakcji *
Synchroniczne skalkulowane do bólu
wyliczenia piętnastu matematyków ciszy
zasianej od Cancun do Magadanu
zrewolucjonizowały nakładanie mandatów
na ministrów hałasu
niegdyś niebotyczne sekwoje w Kordylierach umysłu
zawyrokowały na Sejmie jakimś o rozliczalności chmur
dających się podzielić
wędrówka dusz nie jest wędrówką chmur
powiedział Drzewiec

i wyleciały wszystkie precyzyjnie
wedle map gwiezdnych kierowane
lotnością umysłów wspierających letargi,
gdy Ziemia spała jeszcze a sekwoje niespokojnie drżały
nastało skalkulowane dłubanie w jako takiej ciszy
eksploratorem wzajemnym
niby chcianym, pożądanym ale oklepanym i nudnym
w 40ym wieku ewolucji naczyń poważnych
i butelek zaliczanych do głośnych
uwodzicieli matematyków
wyroiły się więc szepczące gwiazdy z gniazd węży
a cisza zgasła tuż przed nastaniem
ery zaopatrzonych lamp
a po nich fatalnie zmumifikowane i nierzucające ani snopów
ani cienia ani palenia ani spełnienia
chmury abstrakcji bogów

*Kamień filozoficzny nowej ery*
Skorzystaj z ciągłego odlotu samolotów
wszystkie jak na komendę odrywają się od ziemi
unoszą się w górę i lecą w jednym kierunku
jakby gnane popędem w istnienie wpisanym,
zewem wędrówki a przecież ludzką ręką kierowane zdalnie
skorzystaj z lotnych czasów
skorzystaj z tarasu widokowego nowej ery
skorzystaj z tych dziwów maszyn

kto konkretnie kieruje tym skoordynowanym odlotem?
a kto twoimi wizjami na wysokościach?
czyżby antyczarnoksiężnik z Florencji – Savonarola
Dominikanin rozpalony nadto nienawiścią do złota
albo ten, co zamieniał ptaki w samoloty – Leonardo
co zamienił twoje wszystkie wizje w obrazy
albo Michał
ten, co zmienia wciąż skały w dusze czyste i rzeźbi sumienia
patrz na odlatujące samoloty lat
i zmieniaj słów ołów w złoto jak puch jak oni
ołów, mosiądz, oto zachód słońca
a ty jesteś kontrolerem lotów
zbywcą słońc po zmierzchu
tych, z których wyłoniły się czyste złote dusze
rozpięte na sztalugach nieba
dusze z renesansu przestworzy
sam jesteś dziś w nich kamieniem filozoficznym

*U stóp arki*
Znajdź mnie, jeżeli pragniesz
zadośćuczynienia, miłosierdzia, ostoi
znajdź mnie, jeżeli pragniesz
by stado młodych kruków przeszłości

przeleciało nad domem dobrej nowiny
najmądrzejszych ptaków z wyroczni Apollona upadłej
ale myśli onegdaj uroczej politeistycznie

U stóp arki przyszłości, którą zarządza wiatr
zmieniający się w gołębicę
znajdź mnie, jeżeli chcesz bym podał ci
zieloną gałązkę ocalenia już
z jedynej Ziemi oczyszczonej
wzniesionej wysoko wiecznej ducha ostoi

*Lotni*
Nie wiem jak wysoko wzleciał
pierwszy anioł Boży
i nie wiem jak nisko upadł
po słowach: non serviam
ludzkość wzlecieć może wyżej
i upaść niżej w wolną nieprzymuszoną wolę
hokeistów, złodziei i sekretarzy generalnych
zrobiony w gołębia wzleciał
jak mu się zdawało wyżej
cokolwiek niż gołąb, jako taki partner jego
lecz ani zrobiony na szaro ani na tęczowo
gołębiem nie będzie
w upadku aniołem tak, i owszem
lecz słowo nie przynależne do niego opuści go
jak mniemania zmyślenia odniechcenia
w zapewnieniach zdeterminowane fanatyzmem
uczuć intelektu, co światło zobaczył nie swoje w sobie
choć w nie swoich piórach się iskrzące
więc przodujący hokeiści, niezłomni złodzieje i sekretarze generalni
są gołąbkami pokoju jednego
swojej szarej komórki klatki jedynej
i o tej historii niezapomnianej tyle tylko

*Cloaca Maxima Ubu*
Są takie lotne scenariusze końskiej propagandy
czy chcesz w jednym z nich zaistnieć?
pod jaką postacią?
wiem, chcesz być Świętoszkiem Moliera
i Gavrochem Wiktora
ale czy Królem Ubu Polakiem Alfreda
chcieć to móc, proszę bardzo
scenariusz się pisze, szukaj przebrania
ćwicz tembr i mimikę
najlepiej na tafli lodowej
użyj sopli zamiast zębów
wkliknięcia i odprzeciągnięcia, niedotknięcia i poplecenia głosowe
to teraz dominuje w technice scenicznej
końska propaganda wymaga mocnych scen
wulgarnych słów i szybkich pustych mów
podwieszę twoją postać wysoko
na pasach i powoli będę cię spuszczać

do studni życzeń
a ty hej tuj hej tuj hej pluj na świętości
byś zniknął w diamentach cały
czeskich brukselskich jakichś
(Cloaca Mxima)
scenariusz piszę pisze się pisz się
poemat chwalę poe mat
gawiedzi pozwalasz na wiele
populistom na pohybel
z lóż
(biorę się za słowo jak za chleb
rzeczywiście tak jak księżyc konnicę ludzie
znają mnie tylko z jednej jesiennej wśród spadających liści
galopującej bez głowy
strony)
rozkład jazdy Apolinaire`a w scenie ostatniej
czasy scenariuszy postrealnych Bukowskiego mijają?
Cloaca Maxima będzie zabudowana
zaśpiewają – cześć tobie Kato zwany Cenzorem

*Rozchwiany walc*
Zdarzyły się niewielkie odchylenia od normy
w czasie lotu nad Szwajcarią
modułu nowoczesnej stacji kosmicznej
nazwanej: „Rilke w Muzot”
potem nastąpiło ciągłe zniżanie tegoż
i nieuchronny upadek w fale Dunaju
obok miejsca gdzie Ivanovici grał Nokturn cis-moll Chopina
na pogrzebie Attyli
dzisiaj nie odróżnisz precyzyjnych Pieśni Orfeusza
od rozchwianego walca wiedeńskiego
granego po wielokroć w Linzu i Monachium
ani galicyjskich wyrzutków Cesarstwa Austro-Węgierskiego
od zwykłych zjadaczy chleba,
co to czytają Wyborczą i porzucają wszelkie wybory
odchylenia zaczynają się w piaskownicy cywilizacji
a kończą na falach eteru i wysokich orbitach
– czuj! stary pies szczeka
– rozdziobią nas kruki i wrony
– silni, zwarci, gotowi
– tęcza, pacyfa, kotwica, logotyp Solidarności
– które z powyższych jest niewielkim odchyleniem od normy?
nie zgadnie już ani Attyla ani Luter
ani Mustafa ani Jan Trzeci ani Franz Joseph
ani Ivanovici ani Lehar ani Strauss
ani Rilke ani Kokoschka ani Kafka
ani Hitler ani Orfeusz
ale ty jeszcze możesz!

*Elity w kokonach*
Zazwyczaj niezbyt eleganckie elity
pretendują do rządów wolności
gdzie one mogą wszystko a inni nic
mogą ścinać królów, bogów i proroków
wyrzucać z grobów biskupów i palić relikwie poetów
a inni tylko chylić czoła jak cheruby w Babilonie
elity nie są złe same w sobie
są narzędziem diabolicznym przez swą megalomanię i butę
lity krzem przemawia bardziej do ludzi pospolitych
marmolada do błędnych rycerzy
ambrozja utracjuszy do pseudointelektualnych wariatów i sług
księżyc do księcia, który księciem będzie zawsze
nigdy królem choćby był z marmuru i spiżu
z węgla i stali, z roli i z soli, z kiszek mysich i totemów
z twardych ideologii, myśli i definicji światopoglądów
elity zawsze służą księciu – to dworacy
bezwolni, marionetki mistrza
srebrzystobiali udający buntowników krwistych
w hegemoniach zbudowanych jak kokony
nekrofagi życia w sarkofagach społeczeństwa
w formach przetrwalnikowych, gdy trzeba

*Sekret odwieczny*
Znikną wasze ślady w stawie
gdzie nenufary to liczne śmierci bolesne
a księżyce zwielokrotnione w toni
to mroczne przepaście nastroju
na mostku nad stawem
dotykasz ciepłego ramienia najdroższej kobiety
i nagle ona zmienia się w mistyczne płótno Moneta
a ty w sowę Minerwy
co was łączy teraz?
tylko noc i jej sekret odwieczny!

*Na zesłaniu*
Na zesłaniu anioł mój
w moim towarzystwie niech uwielbi nowy kraj
zesłaniec na dale zachodni

jak tornado nad Grenlandią
więc siadaj ze mną dzielny wojaku weteranie
do stołu, jaki mam
zagrajmy w warcaby zniczami pamięci
obsłużmy wieżę audio
niech otaczający dźwięk uwielbi dusze nasze dwie
wszak ty jesteś duszą samą
a ja ciała już nie pragnę
zagrajmy razem: słupnicy, mentorzy, eremici
zesłani ze słońcem na pątniczą Elbę
na piach, na rozgwiazdy złóżmy dąsy nasze
grajmy i słuchajmy mórz wiekuistych subtelności
pieśni małych czas
przyswajajmy kwiaty dźwięków pełnych
niech w nas dziwne zakwitną
jakże skromną bielizną raju
oswajajmy zorze i noce jak rumianki
w kolektywnym sporze o pozostałości Grenlandii
odwołają nas razem do centrali?
i co wtedy, jakie tam plany
w kwietnych symfoniach pójdziemy tańcząc obejmujący
i obejmowani przez nowy świat?

*Wiek śliski*
Wiek gładki, wiek śliski
nie do utrzymania w ryzach
już lata dwudzieste prawie
ale nikt tańczyć kankana nie chce
ani budować obozów by skoncentrować obcych
obcy mieszkają między naszymi
i wciąż ich więcej, więcej, i więcej
nawet nasi coraz bardziej obcy
nasi dziwni jacyś, zieloni, czerwoni
i tacy jacyś szorstcy, nie gładcy i obojętni
a wiek, który nikogo nie dotyka
wyślizguje się z rąk
szybko z oczu i serc umyka

*Meteory mentorów*
Zawsze bądź wierny meteorom mentorów
a nawet więcej
sam bądź meteorem
i wyleć innym na spotkanie
lotem bezpośrednim, nadciągającym
– z ewolucjami
zawsze wstępuj z uśmiechem tam gdzie
masa i energia to jedno
ale ciągle brak szczerych uśmiechów
wreszcie rozwiąż równanie Joba – skorupy i gnoju
zerwij kaptur i maskę Vadera
kluczenie w piątego wymiaru Pampasach
pozwala na chwilę odbudować autorytet Lucasa
ale potem może być niżej, gorzej, ciemniej
czas rozjaśnić twarze Absolwentów i Robinsonów
zaproś jakiś meteoryt na ten komers kosmitów
wyleć mu na spotkanie
a rozedrganą jak światło przebrzmiałych światów
cięciwą warg
wypowiedz lotu słowa: przepraszam szkoło
– szkoda, że to stało się tak szybko

*Nieobrażalne*
Niewyrażalne, niewyrażalne piękno
jej oczu
niewyrażalne, niewyrażalne piękno
jej głosu
to dobro przyrody całej w ustach, rzęsach, policzkach
ta wciągająca przyjemność słuchania burzy, patrzenia na błyskawice
a jeszcze burza jej włosów?
a jeszcze piorun jej serca?
ponad głowami w głównej nawie ludzkości całej
i ziemi czułej prezbiterium
a ja już wiem

wyrażalne, wyrażalne
piękno jej serca, wyrażalne w struchlałych kruchtach raju
czekam, kiedy wypowie do mnie słowa,
które będą człowieczeństwa mottem
te myśli wyrażalne, nieobrażalne
a ja wam mówię,
czekałem na niewyobrażalne w modlitwach
i już nie czekam, gdy na nią patrzę
a ona ideami mówi do mnie

*Kolec róży*
Igła, szpilka, punkt
z diabłami czy bez?
oś świata niewidzialnego
z aniołami czy bez?
rozbłysk światła słowa
słońca w punkcie zwrotnym
bytu jak lot ciągły
szpilka sosnowa, igła adaptera, wskazówka zegara
choć wewnętrznie sprzeczna
z ideą platońską zespolona
do cna
anioł i diabeł
nie mogą być w tym samym miejscu jednocześnie
to wiesz
punkt, szpilka, igła
zaznaczanie obiektów wszelakich
kłucie samo w sobie
wskaźnik bólu
kompas miłości
na szczycie wszelkich zawirowań nicości
moja dziecinna zabawa przebijająca dorosłych świat
oszczepem greckiego wojownika lub grotem strzały Tatanki
wypuszczonej ku białym z jeszcze drgającej cięciwy w łuku wodza
nad Little Bighorn, howgh

kolec róży dzikiej
w piaskownicy kropla krwi
ratująca życie duchowe dziecka
z rąk przedszkolanek rządowych
torturujących płaskimi obowiązkami
zanim nadejdzie rozbłysk
ucieczka ku szczęściu poza rezerwatem czerwonych
ku własnej wolności podmiotowej
niepowstrzymalności w przestrzeni obcej jak
każda siła ciążenia

*Boginio ułud*
Biegniesz do moich ud uł m a
boginio mił ości
pozwalam ci na wszystko
w niszach kał uż ach och
czytaj: co, kiedy, jak, gdzie: czytaj
boginio m a
bla bla blasku świec pur pur owych
przydajesz im
wciąż biegniesz boso po op op
kamien nej rosie z książką w ręce
do świtu zmierzasz ich z łych by
boginio m a
ele c mentarza
p u szcz ół ud łóws

*Huśtawki na ulicach większych miast*
Rozhuśtane emocje zapracowanego deprawatora
na południe od kuchni kraju onego
zasoby mórz martwych zgłębił imaginacją
teraz owoce dziwne wynajduje wyschłych stawów
z den zrobił kolebkę nienaszości:
weź ser bracie zrób z niego serce
weź mężczyznę plagiacie i zrób z niego kobietę
jastrzębie sąsiadują w Hezjoda bajkach z ideami Platona
a tu nawet nie ma miejsca na miłość szczerą
a huśtawki na ulicach miast większych
prehistorycznie wynaturzonych jak Orient bez tabliczek
jak muchy bez Egiptu władców
zacałowane wykrzywione usta w kamiennych wyżłobione ciosach
usta grobowe nie nasze
podły uśmiech skarabeusza:
weź drzewce oderwane od sztandarów grzechu
płacz sam, kadź im, torturuj owady śmierci
w kolorach indyjskich unurzane jak w pyłach
demonicznych wielu walących się na głowę nacji buntu
opłacone samoloty chłodnych kalkulacji determinizmu
uderzają w nie niespodziewanie jak chłód w słońce
zachodź niekiedy na Wschód
a dowiesz się jak kołyszą się te piekielne sztandary całe
weź stań, uspokój emocje wszystkich deprawowanych przez wieki
pozostań taki na zawsze: owoc nasz rajski

*Korium*
Korium
moje, nasze, wszystkich
toż to to samo..
przecież niczym się to nie różni od
litej stopy kurzej, na której stoi pałac Niosącego światło
korium
moje, nasze, wszystkich
korium
po ostatniej wojnie, rzezi, katastrofie, sąsiedzkiej kłótni
korium
w kosmosie, planecie, przyrodzie, duszy
korium
po zmaganiach z klimatem
korium
jedyne dziedzictwo nasze?

*Aleje niezasłużonych*
Skorodowane anioły socjalistycznych erupcji łgarstw
skamieniałe loty wszędzie
w końcu za parawanami niechcianych cmentarzy
doktrynalnych egzekucji transcendencji
w atmosferze zwiędłej od zaniechań rozumu
będące niezamierzonym odkryciem
konfabulujących egzystencjalistów
frustratów lekarzy psychologicznych dusz
żurnalistów propagandzistów obojnaczych głów
obok zewnętrznych katedr dobrze ukrytych śmierci
niechciane cmentarze pękają w szwach
grobowce w okuciach gwiazd szczerozłotych twarzy
a może bardziej księżycowych wizerunków z alei niezasłużonych
nieskatalogowanych wciąż morderców siebie samych

*Lećmy dalej lepiej*
Światło jest strzałą lecącą za pędzącym Uniwersum,
czy ogromnym rozlewającym się oceanem
nieskończoność jego przenikającym?
nieskończoność jest oceanem czy strzałą?
skończoność jest więc mrokiem, głębią, co?
a może łukiem? więc napina go ktoś?
wiem, czuję, to światło, ta strzała to moja dusza, a ja?
a gdzie moja skończoność, no gdzie?
w ruchu? w pierwszym czy ciągłym?
w pozornym zatrzymaniu? w trwaniu?
Lećmy dalej lepiej jak element swojego bytu
razem z czyimś Uniwersum
szkoda czasu na pytania
uchwycimy go i zatrzymamy i tak
nawet bez doszukania się sensu

*Harfy ziemi*
Strach jest cięciwą, struną, którą potrącasz
każdym drgnieniem rzęs
każdym spuszczeniem wzroku
poszukajmy razem skraju lasu w nas
tam jest nowy świat
otwarty na innych jak na wiatr
drzewa to tylko harfy ziemi
zagrajmy na nich kciukiem
i wzbudźmy tęskny śpiew w ostępach, matecznikach, gawrach
śpiew wolności wszystkiego, co ukrywa się przed śmiercią
w sobie samym jak dzikość odwieczna

*Czyż jest delikatniejsze miejsce?*
Tak sobie pomyślałem,
odgarnę ten jasny warkocz spleciony cudnie
i pocałuję to niesamowite miejsce za uchem,
czyż jest delikatniejsze miejsce dla czułych myśli
dla uczuć równie alabastrowych, przez które
prześwieca słońce z galaktyk nierealności?
a co dopiero dla pocałunków!
podniosłaś wzrok, twoje oczy spotkały się z moimi
na twoim policzku białym pojawił się rumieniec
jak płatek róży stworzonej właśnie przez Boga w dniu siódmym
czyż jest delikatniejsze miejsce dla czułych myśli
i pocałunków?
a co dopiero płynących łez!
wstałaś, żeby wyjść, żeby ujść z moich ramion
wyciągniętych ku tobie
zaświeciły nagie usta i oczy ponad falbaną sukienki,

w której kielichu ukryłaś miłość kosmiczną
czyż jest delikatniejsze miejsce dla czułych myśli, pocałunków
i łez?
a co dopiero lewitujących w nieważkościach dusz!
myślę, że nie

*Sto czwarta Haydna*
Tych podłóg i sufitów nie zliczysz na cmentarzu
a emocji niechcianych zmuszanych ciągiem liter
wyrwanych z kontekstu nie przetrwasz
oznajmiająco śpiewają kosy nad krzyżami
na twoich boskich cmentarzach
zapewne jakaś wiewiórka ruda lub czarna
nawet sójka niebieskopióra w szczelinie światła
zatopią cię swoim rozkapryszeniem w melancholii
powiesz sobie, o o to tylko wietrzyk historii
ten kwiat, to żyjątko – to wyjątek
usiądziesz ciężko pod krzyżem
a jakżeż chciałbyś być
jak ten Chrystus z kaplicy Boimów we Lwowie
ale nie jesteś jeszcze
usiądziesz, wyjmiesz chustkę z rozerwanego, co dopiero opakowania
dotkniesz jej rożkiem kącika oka
a tam kropla krwi, żadnej łzy
co to, to elegijne zakończenie życia uczucia natchnienia myśli
anarchii pustki samotności asymilacji anihilacji?
– nie, to rozpoczęcie symfonii pierwszym dźwiękiem trąbki

może takiej jak w sto czwartej Haydna
krwawa pobudka na cmentarzu, ta twoja pobudka jak capstrzyk
na cmentarzu kolejnego słońca w zenicie niedotykalnym tobą
nad i pod tobą

*My nie doprowadzimy do wojen*
My nie doprowadzimy do wojen
nie to pokolenie
powtarzam to w kółko
my nie zaczniemy na nowo zorganizowanych działań destrukcyjnych
w Europie już rozgrzanych półcieni
jesteśmy zbyt zacofani
w myśleniu o prometeizmie heglowskim,
co w nawiązaniu do tomistycznych drążeń idei w ciałach
wywołał rewolucję społeczną burzowych gniazd
wszelakich maskonurów pogodowego balansu
skutkiem czego była ta nawała północna długotrwała
wędrówka paproci, mamutów, sinic
hekatomba kołujących jak smoki pterodaktyli i wolnomyślicieli
w zaściankach pretendujących do roli Świątyni Milionów Lat
Hatszepsut
my to nie oni, ni Kim, ni Hitler, ni Sargon

takie ni to ni sio człowieczeństwa,
co to raz wpada w groby zaświatów
a potem zmartwychwstaje zaraz na życzenie gawiedzi
i tak w kółko
my nie zbudujemy kontrowersyjnych piramid nad grobami
tylko konsekwentne niebieskie pociągi, co przez tysiąclecia
przewozić będą frazy Coltrane`a i grafiki użytkowe Miro
z Kłaja do Szanghaja po dnie oceanu
słabości niskości wesołości
i tak w kółko, beznamiętnie bezwojennie
dla pokoleń w krainach łagodności

*Koncertmistrz ciszy*
Podjęłaś trud zaniechania kontemplacji
swoich zahamowań
w trybie dość rozkazującym
z wołaczem pośrodku czoła
kręcisz głową, sypiesz iskrami z oczu
a w ustach schabowy kotlet panierowany
robak świętojański nad tobą jak meteor
trud się opłacił?
opłacono ciebie srebrem pełni?
opłacono twoje skłonności do penetracji ciszy
w otworze tajlandzkich jaskółek nocy?

Wiem, prześcigam się w małomówności
jestem błękitnym w złotej oprawie pociągiem
ciaśniejszej na zawołanie swoje niż on
a słowa muszą się wyrywać z potrzasków pomruków i sapań
żeby zdążyć
dopiąć swego w dopowiedzeniach wagonów doczepionych uczuciem
aby na statkach burzy łakomej we mnie,
co płyną rzekami w korytach bez wody wnętrz
nie rzec: odpływam
tak, tej burzy jak fajerwerk alienacji
wiecznego koncertmistrza ciszy niechcianej zwykle

*S i G*
Sodoma i Gomora
to tylko tom jeden
z siedmiu dzieł poszukiwawczych Prousta
po zmianie nazwy
lub raczej po nazw zamianie
Lot i żona Lota będą się pisać z polska:
Orfeusz i Eurydyka
a pań niezabawne zniknięcie będzie
tytułem roznamiętnienia i rozczłonkowania wszystkiego
pytanie o S i G i w dzisiejszej dobie pozostaje: dlaczego?
– dlaczego, Boże?!
odpowiedź pozostaje niezmiennie ta sama: dlatego, że!
to oczywiste jak kamień, słup soli, nieposłuszeństwo naturze
i w depresji Martwe Morze

*Uczeni w dobie dzisiejszej*
Konkludywne protokoły komisji z oględzin opończ kolorowych na rynku
pręgierze i wystawione na pośmiewisko ogółu szkielety w klatkach
to są artefakty dysput filozofów uniwersyteckich
o, nie, to nie mogą być uczeni w dobie dzisiejsze, więc kto?
Jakieś halabardy odstawione do lamusa jak młyńskie koła w rzekach
piekielne magnitudy rozwodów umysłowych rajców na środku rynku
impotencje skazanych na opinie rozgłosowanych gildii
niegdyś w śniegach niby niebiańskich kwiatów czerwie deformacji
przy pomocy dogmatów ideologów wybrzmiałych fałszywie
toporów w podzamczach wbitych w kloce
to są artefakty dysput filozofów uniwersyteckich
o, nie, to nie mogą być uczeni w dobie dzisiejsze, więc kto?
Flamingi jakieś seminaryjne tłoczą się znowu
w wąskich szczelinach murów obronnych i baszt
bez nadziei na widowisko wstrząsające przekazem
mnie wystarczy ścięcie głów niosących światło nieswoje
idiotom z dość wielkich szkół niepublicznych

pod ratuszem kat docent z bardzo popularnym sędzią bakałarzem
dominantem czerni i bieli całym na szaro w tęczowej odsłonie
odgrywają tylko dekapitacje w imię jedni kloca-topora
wielowiekowe to już pośmiewiska nobilitantów rewolucji wiary
zerkających na zamki w górze, w chmurze, we mgle
ustawione, no właśnie, nie, o nie, przecież nikt nie wie przez kogo
o, nie, to nie mogą być uczeni w dobie dzisiejszej,
więc nie wierz w to

*Przeskocz serce*
Paruzja a ty co?
gdzie Paraklet pytasz?
a ty jak na złość w kąpieli
lawa grzech roztopione szkło na witraże
powódź włosów anielskich, chorągwie święte
a ty jak na złość przegryzasz rzodkiewką
melona i oliwkę faszerowaną
popijasz spleśniały ser tanim winem
Paruzja a ty na dachu, na polu, w kądzieli
Paraklet, a ty jak na złość na autostradzie
pędów ku – miej litość nad sobą
odczep wagony i stacje (odczep moduły i statki transportujące)
słoneczniki i słońca
podejmij decyzję, uładź się, ugładź
stań z Boschem do konkurencji w ogrodach
Dali niech w dali maluje dla ciebie mrówki jak żyrafy
lot przez duże El nad Górą Oliwną wykonaj
wypadnij dobrze w dziełach ostatecznych
przeskocz, co jest do przeskoczenia, Cedron, Gehennę

przepaść odwieczną – serce chwiejne własne
i stań w prawdzie

*Wemniewstąpienie*
Siedziałaś przy stoliku w barze na dworcu w Katowicach
w zielonym płaszczu z ciemnoniebieską chustką zawiązaną pod szyją
w ręce trzymałaś bukiecik fiołków, którym kiwałaś na boki
w oczach odbijało się wnętrze pustoszejącego baru
z oczu powoli wypływały łzy
siedziałaś na najdalej wysuniętej ławce peronu wrocławskiego dworca
prawie na jego skraju
poza dachem, który już nie dawał cienia
patrzyłaś na zatrzymujący właśnie pociąg z Przemyśla do Świnoujścia
w oczach odbijały się otwierane okna wagonów, z których
zaczęli się wychylać zaciekawieni podróżni zmierzający nad Bałtyk
z oczu powoli wypływały łzy
jechałaś w górę schodami ruchomymi na Dworcu Centralnym w Warszawie
jak odchodzący Elton John na swym pożegnalnym koncercie
otoczona tłumem podróżnych machałaś chustką i krzyczałaś coś do mnie
w oczach odbijał się blask nieba, które
otwierało się nad tobą i do którego wstępowałaś powoli
jak na drabinie Jakuba widziałem cię obok aniołów
wchodzących i zstępujących na ziemię
z oczu powoli wypływały łzy
wciąż cię widzę na tych niekończących się schodach w metrze
wciąż wstępujesz bezustannie w wymiar życia wiecznego

we mnie
i tak będzie dopóki nie zwiędną fiołki
fiołki świata wszystkie

*Jak duch oceanów*
Wtulona w niezliczone pokłady alg światłoczułych
zasypiasz zwolna jak duch oceanów
w poblask gwiazd uwięzionych owinięta jak w szal miłości
one czują te ułudy snów, co jak nietoperze
napadają bezbronnych żeglarzy dnia
zechcesz oderwać mdlejący wzrok od rozbłysków świata
tonących chwil w falach wielkich miast
w niedopowiedzeniach serc umarłych tu na zawsze
zmykasz oczy już by lepiej słyszeć je
ich ostatnie pomruki z odległości setek kilometrów
one jak humbaki zagubione w uczuciach niechcianych
wciąż żywych w głębinach czasu
uśmiechasz się spojrzeniami skrytymi
pod powiekami opadłymi ciężko jak skrzydła manty wyciągniętej na piach
w końcu uśmiech zjawia się na ustach jak sen
algi kosmiczne wtórują półcieniami
półchemicznymi zapachami półiskrami zaczerpniętymi ze słońc nieznanych
pogubionych w odmętach rozkołysanych dni
jak ty

*Protuberancje w nacji*
Synchronizacja wielkich odpływów
ku wielkim przestrzeniom ducha
zapowiada jedno: możliwe protuberancje społeczne
w okolicach depresji nadbrzeżnych nacji
wiem, że twoje poglądy są inne niż moje
wiem, że podajesz przykład jak depresje
wystrzeliły kiedyś ponad pagórki
(choć z tyłu głowy masz wybujałą Sodomę,
co wpadła w depresję martwego Edenu)
że wielkie odpływy są tylko pływami
do wykorzystania i pomnażania zasobów energii
wiedz jedno, każdy szczyt marzeń
zostanie rzucony w morze bez wiary
a z depresji niewinnej szczyt też nie wzniesie się sam
rzeknij słowo i niech ten Księżyc
odwróci swoje oblicze od dnia
a przybliży do brzegów nocy
zasłoń słońce za dnia
a ja zasłonię morze w nocy
zobaczymy, kto wygra –
czy wiara czy miłość

czy inna protuberancja będzie dominantą
w nacji?

*Artykułowania*
Zakamuflowane w szeptach nadzieje wiekopomnych przeinaczeń błękitu
– to tak w skrócie
potem nadzieje uziemionych przeliterowań słów
do świadomości ze snów
a nawet wielowątkowe, bardziej jawne naigrawania z ryzyk:
będzie się wiodło lub nie
– to tak w skrócie
wreszcie jakieś skamlenia na chybił trafił
oratorów sepleniących na cokolnych ruinach
imperiów w namiotach pustyń ich
dosłownie półzwierzęce artykułowania po kobylim mleku
na wąsach opadających zastygłym
i wreszcie w przemowach okaz motyla,
który nie jest zwierzęciem dla wielu
tak piękny, gdy usiada na lilii złotogłów
– to tak w skrócie
o tym, jak ona przemawia do niego
a on nie rozumie, że jest poddanym odwiecznej ciszy
nie ma nic

*Lamentacje wielorękich dam*
Znowu zaczęła się penetracja jaskiń
i kanionów w głowie przewielebnego
guru monastycznie zdewastowanego
przez schizmę uznającą wyłącznie
posty i lamentacje wielorękich dam sztuki
pozbawionych co prawda atrybutów zewnętrznych
litościwie obnażonego Nabuchodonozora wczorajszości
jak zwykle niemogących dosięgnąć
dzisiejszych złudzeń pobratymców
zupełnie bez wiary kołyszących się na gałęziach
w takt terkoczących silników
kosmicznych pojazdów na parę
i wdychających smog powstający, co rusz
w niszach nieprzeznaczonych do kontemplacji
ale tak wykorzystywanych właśnie
przez guru podziwianego za jednorękość
zniewalającą po wielokroć odmiennością
choć dziwactwem wbijającą do cna
w zakamarki grot podwodnych
bez tlenu nadziei i wiary,
którą miano pogłębiać w głębokościach przedwiecznych
a nie rozjaśniać w niszach i na kosmodromach
i to zapylonych, zasmrodzonych przez wynajętych biczowników,
co z gałęzi spadli nieopatrznie
wtedy

*Szukaj odbić*
Jeden poziom spadania potem drugi
ale wcześniej wyskok po odbiciu od dna
chcesz lecieć i lecieć
by ostatecznie zawisnąć w firanach rozwieszonych
na sekwojach, sykomorach, sekwencjach losu
– wszystko jedno
nie odbijać się w nieskończoność jak na trampolinie, batucie
zawisnąć, zawisnąć – to spoczęcie myśli rozedrganej
w nieboskłonnych pasażach lasów monsunowych bytu twojego jej
boskie konwergencje tych lotów w nieustannym
oczekiwaniu spokoju, odpoczynku, błogości
przecież wciąż wyżej się wznosisz po każdym upadku
po każdej porażce, porażce błogiej wręcz
błogość jej przewyższa odpoczynek ziemski wszelki
nie dumaj więc na poziomie sekwoi i teczyn
to nie twój los, nie szukaj pajęczyn utuleń lecz odbić
nie lian i ochronnej siatki, co przerasta serce
ostatni poziom jeszcze

*Szczyt pokory*
Zaskarbiłem sobie twoją pomoc
pomoc nadeszła niebawem na czas
wcale nie odczułem skażenia górami laickimi
moich duchowych powinności
chociaż odpadłem od ściany powodzenia
moja twierdza to mój szczyt (choćby na dnie) zdawało się
przezornie dźwigałem ciebie w sobie jak bezpieczeństwa plecak,
jak lin wiązkę na wszelki wypadek
wypadło odpaść w sobotę, leciałem w niedzielę
przypadek wierności sprawił, że usłyszałem jak wzrasta jedna ze skalnic
zanim uderzyłem głową o grań
zaskarbiona pomoc nadeszła
zablokowałaś karabinki, wbiłaś czekan, wyhamowałaś mój upadek
kamień skarcenia uniósł się by sięgnąć mego czoła
– nie sięgnął
ani ten na ziemi już nie sięgnie
ani ten lecący w kosmosie bezideowej ciszy
jestem już uratowanym przyrodnikiem
regli i turni zatraty
dojrzałym koneserem odwróconych gór
patrzę teraz na mój skarb – szczyt pokory
choć nie wiem, kto kogo zaskarbił?

*Chwila zadumy *
Zewsząd nadlatują chwile zadumy
chwile cherubiny, chwile jak motyle
cóż te chwile tu robią?
peregrynacja jakaś, migracja motyli
w moje światy zaświaty Mahabharaty
a jak już odlecą wszystkie, piękne, słodkie, urocze
pozostaniesz tylko ty
moja jedyna chwilo, moja samotna, najpiękniejsza
we łzach, w tęsknocie, w nostalgii jak konwalia
i ty, która przysiadłaś zamyślona na polu lawendy
czarowna ja ona, jak ona o zapachu życia niezwykłym
chwilo mojej miłości

*Tercja w akrylu*
Niezagłębiona w akrylu tercja septymowa
(lśnienie, muśnięcie pędzla, omsknięcie)
– zatracona w pasterstwie improwizacji
posłuszeństwo absolutne w czynieniu mgławicowego dobra
palcami mistrza, opuszkami pianisty, knykciem rzeźbiarza nut
wlewanie sprayem kolorowego wnętrza
do płonących żyraf połowieckich
(usypywanie z prochu konwulsji konia trojańskiego w Guernice)
w strukturze uzyskanej zmarzliny pulsuje tekstura kryształu,
za którą odpowiedzialny jest mózg homo habilis
lotne uczucia zagłębiają się płytko w skałę, kanwę i pięciolinię
potem tak trudno to pojąć, a co dopiero zaśpiewać w kolorach
w pewnej odległości od palców demiurgów
lęgnie się płaszczyzna podniecenia, co zabiega o larwę sław
potem rozrywają jej kokon i ją zaduszają by połknąć
(na pożytek imago, gniazda, nacji, fabrykacji)
w dotyku zagłębia się impresja tanga owoców obu piersi i szyi
pałającej różem jak oba policzki na wernisażu kosmosu
to widać w rymach i stakkattachch młotka
nagle tubalny głos chóru wzywa kozły do wyjścia
penetrator mgły sztuk podnosi batutę, która zmienia się w pędzel

naraz – blachy, kotły i balet ludożerców na linach
kozły wstają i wychodzą czwórkami
dziewczyna w pierwszym rzędzie zagłębia się w własny wiersz
płacze łzami na przemian: czerwonymi, różowymi, karminowymi i purpurowymi
akryl pokrywa proscenium łagodnie, prawie samoistnie
startują w górę w trybie rakiety akordy septymowe – Lu Lu

*Lukullus i ty ziomku*
Jak Lukullus miał w swych dobrach swoje śródziemnomorskie uczty,
tak ty ziomku dzisiaj oczekujesz wspaniałości domicylu
z publicznego języka próżni rodzi się prywatna próżnia ust
namiętność ucztowania w mediach
zamiast głodu pożaru serc misjonarskich
zstępuje z imperium zamkowych restauracji po raz wtóry
ucztowanie z koszatkami, jako głównymi daniami
zastępuje ratowanie dzieci
w zasypanym przez Rosjan syryjskim szpitalu
na ile zmieniły się okoliczności?
na ile ludzie?
nie wiadomo, lecz widać, że wymiotowanie,
by znowu móc jeść wciąż w modzie w Onecie
tam gdzie uczty celebryckie permanentne
a celebryci od rana w autach reklamowych jak Obeliksy
tam nędza bezhabitowa żyje bezideowa
w habitach głód ma uzasadnienie
a w habitatach prowokatorów artystycznych widocznie nie

*Parasol nieba*
Jesion wysoki jak parasol nieba
z listkami, co mnożą się jak liczone banknoty
wzniesiony z podmokłych miejskich oczeretów
siłą w dwójnasób skleconą naprędce
przez skrzydlatego stwora
wyrzeźbionego ręką przedludzką
w zielonych atomach dziarskości
zgórował nad dachem jak komin
teraz drzemie we wnętrzu górowania
czekając na deszcz
deszcz łez i skarg nie ptasich
nie motylich, lecz ludzkich
bezkrytyczny dla chmur nie będąc
dla nich i aniołów ani punktem odniesienia ani zwrotnym
ale mnie zawrócić potrafił
z horyzontu krańca razem z ostatnim sokołem światła,
który zmierzał ku źrenicy oka
dla trwania nieczułej dla pędu, wiatru, inercji
stającej się bramą życia
w pełni przyziemnej miłości

*Jedność sceniczna*
Kongenialny do pewnego stopnia jest
przekaz mój
w swej wręcz zabójczej mimice
słów niewypowiedzianych
ty stoisz na środku pokoju
i już odpowiadasz na nie pocałunkami
wysyłanymi w przestrzeń
soliptyczną wokół nas sawantów miłości
nie dosięgają moich ust spragnionych
lecz pochwyciwszy w locie owe słowa
pękają zaraz jak mydlane bańki
to nasza jedność perfekcyjnie sceniczna
Kolombiny i Arlekina

*Cierń*
Mój w myślach cierń jest moją zasługą
będę głodował dla chwały jego bezustnej
mój mądrości ząb jest moją naturą
będę raczkował z nim dla sławy jako takiej władzy
mój wieszcza płaszcz
jest moją świętością w połowie
będę się dzielił nim z niemym wiatrem
strofami zapisanymi klejnotami w koronie
jak ból prawdziwy królowej
mój ziąb już nie zaistnieje w takiej oprawie

*Lewy stracony*
Lewy stracony staw
okupuje stado kaczek
poniekąd myśli są operowe
w kulminacyjnym momencie utraty kontroli
bydlę kwadratury koła
to jak myśl Pascala – owieczka złotorunna
we wnętrzu koła sztokholmskiego
podziękuj Wałęsie na schodach Nobla
obnażony obrażony obleśny
kur czerwony nad Paryżem
feniks to czy skowronek metalowy mitologiczny
Helsinki czczą tańcem cara
vis-a-vis caryca Putina
czci fajką Ducha Północy
sanie przed operą – ssanie nad
dzisiaj znikąd pomocy dla kaczek

zostań sam na stawie strącony
kolumny pod wodą jońskie frankońskie niemieckie
czkasz kartkami i długopisami
lecz w kierunku odwróconych kul dum-dum
jak fi i pi jednocześnie do kwadratu
leć swawolnie z Kalifornijczykiem pilotem smartfona sterowca,
co porzucił diabła właśnie
bądź na czas w Watykanie
Grzegorza teraz
mega przelot odwróconym samolotem
nad lewym stawem

*Zadanie nierozwiązywalne*
Gdybyś nawet tak szybko rozwiązał zadanie śmierci,
że nie starczyłoby czasu na myślenie i czucie
to i tak nie zdałoby się to na nic
w oczach węża i tak jesteś martwy
jak jabłko
w oczach jabłka i tak jesteś martwy
jak oko węża
dane wejściowe grzech
w całkach pierwiastkach potęgach
ukryte równanie bytu ludzkiego
unicestwienie jest wynikiem jego
oto matematyka odkrywcy
słowotwórcy – węża
zadanie więc nierozwiązywalne?
nie przekroczy śmierci matematyka
czuły człowiek tak, tylko człowiek

*Spisywanie wrażeń*
Głębia obrazowania w trakcie spisywania wrażeń
a jakże, złowieszczych
moderowana powinnościami rzeźbiarza słoni,
gdy atak konnicy ciężkozbrojnych wyłonił się nagle
z pozornej ucieczki tej armii terakotowej
głębia obrazowania w czasie graniastym
na odwiecznych planetach historii
a jakże, przemijających jak mydlanej bańki żywot
stój jeźdźcu, stój rycerzu, stój
to studnia realnej panoramy miliardów,
zaczerpnij szyszakiem wody
kosa śmierci czasem wygląda jak rolnicze narzędzie
a czasem jak kieł słonia
głębia obrazowania po ataku kawalerii ołowianej

na zamek miłości, który pozoruje twierdzę
twoich nie obrończych skłonności, lecz szarż namiętności
jakże widoczna w natchnienia porywie

*Kołyska bogów*
Żółte kwiaty żółty pyłek
jakieś takie płatki groszkopodobne z brązowymi kreskami
kod czy coś w lwich paszczach?
na końcu ulicy w lewo
za kościołem i młynem wodnym dziewiętnastowiecznym
kwiaty zwisają nad młynówką królewską zasypaną porażkami
w planach właściciela miasta na rozstajach
jednego patrona prawie wulkanicznych
eksplozji tegoż pyłku ziarnistego
drobnego trzmiela uprzywilejowanego inicjatora

informatycznych wizji ekologicznych niesfornej
acz mainstreamowej przestrzeni miejskiej
hagiografa homocentrycznego heliopolizacji holistycznych
w zapylonej Warszawie Glacjalnej już nieco zurbanizowanej
i historią starego państwa energetyzowanej

*Kantyk Miriam*
Jak mam rozdzielić serce boże
pomiędzy dwa kwiaty czerwone?
jestem skołatanym motylem
jeszcze we wnętrzu włochatej gąsienicy
a one kołyszą się nade mną jak powiew
pierwszego wiatru stworzonego na kartach Genesis
boże zamiary są niewidoczną siłą
w Egipcie moich wolności
jak podzielić to serce proste?
czy wystarczy podnieść rękę wysoko
i wypowiedzieć słowo… jestem?
a może lepiej pląsając i uderzając w bębenek
zaśpiewać kantyk Miriam
?

*One błyskawice*
Zamglone łąki, anielskie jary
łzy czułych starców w ciemnościach
bezbłędnie kojarzone z gwiazdami
apokaliptyczne spojrzenia
nowe pankosmiczne przesłania:
będzie wezgłowiem naszym horyzont
błyskawic horyzont klękający przed nami
będzie okryciem naszym pieśń wichru,
gdy wyszepczemy pożegnanie na wczoraj i dziś
a jutrem otrzemy łzy
pokolenia rzek, generacje traw
odwieczność naszej wędrówki wśród skał
przez krajobrazy elektrycznych serc
do bycia pięknym pod każdym słońcem
gdy kur zapieje i powstanie ostatnia ludzkość do czynu
my otworzymy oczy w zdumieniu
w dłoniach trzymając one błyskawice
własnej przestrzeni i starcom przywróconego czasu

*Żuraw losu świata Bożego*
W takim związku skrzydeł i głów
nie poróżni nic głosu i losu
myśląc o skłonnościach do przemilczeń codziennych żertw
stajesz się drzewem beznamiętnie rozłupywanym ciosem łodzi Charona
kładzionym na kowadła losu, co wartki jest jak rzeka
nieuznająca zmyleń, meandrów zmilczeń, wirów zapomnień
zwana pędem życia ku wodospadom
ty, który możesz wszystkie rzeki wyłuskać z niewoli gór
zdobędziesz w pędzie konieczność rozkosznych lewitacji
potrzebnych w miłości oczekujących mórz
w mgłach losu nadrzecznych lasów, łąk i bagien
odziany w stalowy płaszcz lotnych snów
rydwanem deszczowych łez padających w górę
wzniesiesz się jak Eliasz frunąc nieśpiesznie do Wyraju
ponad sodomskie Edeny, Elizja i Asgardy
ty wszechpęd wszechłez, fontanna wzlotu wysokich gór
niebotyczny śpiew, wszechśpiew
świata Bożego losu żuraw

*Inicjał nowej miłości*
Wypiłem całą jej twarz
a ona na to: to nic
jestem jeszcze piękniejsza w tobie
w moim ciele jest wiele twarzy
a w tobie będą także ustami i rękami
będą wypowiadać i pisać wszystko wielkimi literami
nie tylko w twoich oczach, ale i w sercu
wydoroślejesz wreszcie kolorami moimi
zaspokoisz pragnienie polatującego ducha
ty mój miłosny motylu
będziesz pierwszą literą z mojej ręki
a mojej twarzy za karę świetlistym obrazem
inicjałem naszej miłości nowej

*Infoprzywódcy*
Idą nowożebraccy, idą i niosą dary
z Ameryki do Europy
nowo wybudowanym mostem pomostem
z kasyn ciemiężyciele wszechstrad
a ja dę i pę by zamknąć
odwrócone koleje (losu)
niegdyś ułożone na dnie (tory)
teraz przerzucone wiatrem i balonami
z Ameryki do Polski
długa droga prowadzi
witajcie kochani i bądźcie nam radzi, oj dana
dana mi jest wielkoduszność wobec infoprzywódcy
więc skaczę z jego spadochronem
na siebie
(za dary dzięki)
wyjdą nowobogaccy starohuccy średniopolscy
z Polski do Europy, oj dana

*Wypad z koszar Europy*
Zmierzch,
mój oddział ewakuuje się za linię horyzontu
białe flagi powiewają jak chustki żon
w okopach lęgnie się prawdy noc
łgarstwo świata niknie jak za lasem słońce
zmierzch,
mój oddział zluzowany zbiera się na ostatni capstrzyk
bandaże przesiąknięte krwią
hełmy zdjęte z okopconych prochem i kurzem głów
nagła wiadomość z Paryża od generałów:
Gioconda wzięła ślub z Apollinaire`m
zmierzch,
mój oddział niepokonany odmaszerowuje
od czoła słychać śpiew:
„z poza gór i rzek wyszliśmy na brzeg”
zmierzch:
mój oddział: stój!
latryny, łazienki, garkuchnie, izby,
sale telewizyjne, palarnie, śpiwory,
hymny, ody, sny
nareszcie wypad z koszar Europy,
sir Petrarca, sir Rilke, sir Apollinaire
zmierzch,
kamerdyner kammerzimmer camerimage
akcja stop, kamera stop, światła stop
mój oddział: dość!

*Jej spojrzenie*
To jakieś Morze Czerwone otwarte
owocny Długi Marsz Dziesięciu Tysięcy
podróż kompletna dookoła świata zagubionych żeglarzy
fantastów wejrzenie do wnętrza Ziemi
jej spojrzenie z księżyca planety Syriusza
jak hasło wezwało mnie nagle
wyrwało z Ziemi Opisanej
popchnęło w krainy sercom nieznane
naznaczyło tęsknotą światów tak odległych
jak ja teraz od niej
z krainy szczęśliwości Argonautów powrócę
do rzeczywistości bólu i rozpaczy niejasnej?
jej spojrzenie – to poprawione równanie
ogólnej teorii względności
sięgającej krańca ludzkiej wiedzy – Dogonów
podróż wprost z jasnych jej oczu
na drugą stronę mego ciemnego bytu
odnalezienie Atlantydy
odkrycie dobra na szczytach
starożytnych piramid myśli

*Pończochy*
W skończonych, chociaż
na pierwszy rzut oka nieskończonych
pończochach
trzyma serce czyjeś
o, osuwa się do stóp
to prawie tak jak u Jakubczak Ludmiły
naga przede mną Noemi
skończona, chociaż na pierwszy rzut oka
nieskończona
gra
Noemi pończochy Noemi pończochy Noemi
płacze
o, oczy moje stoczyły się do stóp jej

*Z wieży kwietniowej*
Pośpiesznie w tą niedzielę
w tą wiosnę zbawienną
macham rękami-skrzydłami
węglowe oczy zamglone rybią rtęcią
nad życiem innym sobiepańskie namysły
wyrwały mnie nieopierzonego
z gniazda rozczuleń nadmiernych
piszę, płonę, pełznę
pośpiesznie wbijam haki
w ceglany mur mojej samotnej wieży
zakładam karabinki, ringi, ekspresy
dopinam się w uprzęży niestabilnie rozkołysany
ty patrzysz na mnie z dołu
a ja jak pająk kwietny wiszę na linach
ledwo sunę spętany po ścianie ceglanej,
co staje się metalową płytą powoli
zmierzch mnie goni jak cień
będę nietoperzem z opery
wtedy, gdy mnie dogoni
traumy dzieciństwa lepkiego
unieruchamiają skrzydła, co raz
ty stań się spadającą gorącą gwiazdą,
która mnie strąci z wieży kwietniowej
a póki co, naprzód, ciągle w górę jak pociąg
świąteczny i osobliwie dziewiętnastowiecznie zaalpejski
zanim runiesz na mnie

i razem spleceni już będziemy lotem jednym
nieważkim, wyzwolonym z upadków
dla równie samotnej Ziemi obcym

*Pustynnik myśli wydm*
Znojnych myśli wykwity nikną
banalna linia ze smutkiem tam
dywan słowa zwijam w zgiełku przednocy
przeinaczone znaczenia jak ból księżycowych ran
i pogrzeb kwiatów jego jakżeż bolesny
zgiełk moich ogrodów roześnionych cierniowych
pałam miłością nieokiełznaną wychodząc na te zaświaty
z ogniska jasnych stokrotek ściszenia
lekko blada twarz niecierpka wtedy
rakieta stawu w oczach struchlałych wiewiórek,
co są jak azalie kwitnące majem umarłym
na ścieżce do sanktuarium absolutnej ciszy
a rakiety a archetypy a symbole
a rewelacje a relewancje a reewolucje
a bzdur sny a my a ty
w generalissimusa umundurowaniu bujnym
jak w oczeretach Czatyrdaha pieśni kolorowych kwiatów
biegają siwe konie po błoniu po południu myśli
wypasa je malarz odkrywca akupunktury gwiazd
stonuj gwiazdo srok różowych kłótnie wychyl się z rakiety
ciemności strzeże Gabriel a nie Michał
a to nie rajska ciemność nie płomieni nie grzechu
zegar to z kurantem światów
zdejmij czaszkę połóż w to miejsce szlafmycę
diamentową z zawartością apokaliptyczną mityczną
oto mój bezbłędny rycerz,
co zostaje gwiazdozbiorem idei w nagrodę
hen w głębinie płatków wiatraków
syp je śpij jak on
pustynnik myśli wydm

*Kur z Kurlandii*
Kur z Kurlandii
a ty z Tykocina
podróż od ja do Janowca
zgłębianie rozległego labiryntu podwodnego jaźni
batyskafem nieba odbitego w lustrze tafli dnia,
co baterią jest nikczemności przedpoznawczej
napędzającą imiona nazwy osądy
kur z Kurozwęk
ty z Tylmanowej
a potem wy z Wyszogrodu Wyborga Wyoming
na końcu ja z Jahwe
i tyle
wystarczy

*Musisz sobą wyprzedzić*
Leci twoja strzała miłości, leci przez świat
przelatuje nad głową, zniża się nad horyzontem
czasem się dziwisz, że nie spotkałeś nigdy
Nefertiti, Dalili, Królowej Saaby, Heleny
pewnie też byś się w nich zakochał
płyń swoją arką, tym kosmicznym promem Prometeusza
zmierzaj ku najbliższej gwieździe błękitnej i jej kochanym konstelacjom
napędzany wiarą, co eksplozywnie rodzi miłości pęd
obie stworzone przed twoim narodzeniem
może zdążysz je poznać o brzasku
wszechbrzasku, który musisz sobą wyprzedzić

*Ze skowytu życia*
Kwadratura skowytu w atomach bytu
gdzie wszystko jest tą samą elipsą nieznośną
klik klik klik
chyba, że kryształ słowa przełamie
ostatecznością graniastą regularną
niemożność wyjścia poza schemat krążenia
myśli wątpiących
klak klak klak Bądź kryształem zastygłym w lśnieniach
ze skowytu życia twego niech zrodzi się
nowa parabola ducha
w cząsteczkach zmian zamkniętego
jak ziarno wiekuistego istnienia
klik-klak klik klak klak-klik

*Gracz (Spłoszyć wieczór)*
Wszystko lub wiele
zależy od formatu
nachylającego się wieczoru
jak gracz nad stołem
a tu nie jest jeszcze sformatowany
twój spokój schyłkowy
nie jest kreatywnie ściemniony
twój niepokój w protuberancjach
format nieduży ekranu i kart
na ekranie transmitera gra twoja ręka
twoja talia wirtualna
obie miniaturowe a pobrzękiwania
trzosem jak naparstek
i dobrze, blef to blef – wyrzeknij słowa: va banque
to wystarczy, by spłoszyć każdy wieczór
ten za mały, niewykarmiony,
niedojrzały, zbyt płochy
jego pisklę nie twoje
znika na zielonym stole w sobie
graj dalej w ciemno z nim

*Osiem kilometrów na sekundę*
Sen, a zwłaszcza sen
zdobycze kosmosu i walka z mastodontem
gwiazdą w warkoczu kobiety
kobieta w jaskini lewitująca
w stacji kosmicznej wykutej
spacerująca po odległej planecie Ziemia
barwy węże słonie koty płótna
siewcy ciszy orbitalnej wychodzący z rakiet
przy prędkości osiem kilometrów na sekundę
sen, a zwłaszcza sen
serce wpadło w pamięć
pamięta o wieczności w prehistorii
plazmy minerałów górotworów
zwierząt przedludzkich w socjalizacjach
a Ziemia? tak, Ziemia spaceruje w człowieku
elektron pędzi z prędkością
dwieście osiemdziesiąt kilometrów na sekundę
w przyrządzie pana od fizyki
w klasie szóstej realnej
a Ziemia drepcze w człowieku jak mastodont
ciągle zderzając się sama z sobą
śni i tworzy snem

*Bibelot*
Mam jej słodki uśmiech
ustawiłem na etażerce
jak bibelot
uśmiech z alabastru samego
nie taki jak inne
plastikowe
uśmiech jak relikwia
z miejsca objawienia porywu serca
powiedziała nim
ulep moją figurkę radosną
wyrzeźb mnie w złocie drogocenną
namaluj mój obraz prawdziwy na kuli szklanej
– miłością
– to namalowałem

*Sprzedawcy baloników *
Mój kamrat bliski
gwiżdżący sprzedawca baloników
stojący na moście na tle katedry Notre Dame
nie malutki, ale ogromny
jak prawa wieża katedry
jeszcze olbrzymieje
a jego baloniki stają się balonami Braci Montgolfier
nad Paryżem
całe karmazynowe odbijają nie błękit paryski
w zachodzącym słońcu, ale
blaski kościoła, którego iglicę i dach liżą języki
piekielnego ognia
i jest kwiecień
Mój towarzysz bliski
gwiżdżący sprzedawca baloników
jak fontanna i posąg Neptuna na Długim Targu w Gdańsku
nie malutki, ale ogromny
pompując z butli balony, które wiatr spycha
nad wikingowski tryzub symbol niszczyciela Siwy
jeszcze olbrzymieje na tle Dworu Artusa,
który ozdobiono trzema wielkimi czarnymi słowami:
Dżuma, Ospa, Cholera,

gdy w dali na Zielonej Bramie plakat ogłasza „Piękno nagości”
a za nią Motława kołysze statki na Hel
i jest kwiecień
Mój kumpel bliski
gwiżdżący sprzedawca baloników
przed bramą Belwederu
nie malutki, ale ogromny
jak pomnik marsowy Piłsudskiego
jego baloniki tęczowe jak lotnicze bomby
ich chmura porywana jest w kierunku Ogrodu Botanicznego
miota się i pęcznieje jak wielkie stado przestraszonych gołębi
wirujących nad Warszawą w czasie Powstania
i jest kwiecień
A donekigrzesioirózia
nie porzucają swych zabaw i gier
w klasywojnykrzyżykkółkox
lecz trwają nadal na swoich miejscach
malutcy, zmniejszający się do postaci mrówek,
które chowają się w szczelinach
pomiędzy miejskimi chodnikowymi płytami
ciągle domagając się unijnej ochrony
jakby były pięknymi, rzadkimi rudnicami z Białowieskiej Puszczy

ich piskliwe, balonikowe głosiki nic nie znaczą
po helium
i jest kwiecień
A ja
jak jakaś niebotyczna wojenna machina krocząca kosmitów
jak Optimus Prime
idę Alejami w kierunku Ujazdowa
podczas, gdy obok w Łazienkach Królewskich
eksplodują drzewa i pomniki jeden po drugim
w ogromnych butach Boga idę w kierunku Kancelarii Premiera
przed oknami, której kozłonodzy ustawili przyczepę kempingową
z kolorową nazwą: OTUA
w biały dzień pali się wewnątrz światło,
choć jest zamknięta na głucho
a w niej i wokół ani żywej duszy
soulowym krokiem podążam naprzód w moich nowych butach
nie patrząc pod nogi
nie zaważając na mrówki faraona
tak powszechne dzisiaj we wszystkich miejscach świata
(jestem inspiracją przedwtórną dla Stonesów
niedługo nakręcą słynny muzyczny promoclip
będą jak ja przechadzać się po Manhattanie w Nowym Yorku
Keith Richards i Mick Jagger wielcy jak Empire State Building
przestaną podskakiwać jak Jack Flash przy Brooklińskim Moście,

by z nieukrywaną satysfakcją pochylić się nad kałużą Central Parku
z czystej sympatii dla diabła)
i jest wiosna?
nie, nie, nie
wiosny nie ma
i nie będzie już nigdzie
nawet na Sri Lance!
Miłość jest zbyt trudna
a wiosna okrutna…

*Czysty intelekt*
Całkiem odwieczne dosiadane na oklep
każdej komety i spadającej gwiazdy
enuncjacje zwycięstw duchowych robotów kosmicznych
we wspomnieniach uciekających poza widzialne
efemeryd cywilizacyjnych naszości zbawiennej
w epigramatach galaktyk ręką pisane Zbawiciela
całkiem odwieczne, prawie Adamowe
moje już w Wielki Wtorek krople krwawego potu
mój ból kręty jak Jerozolimy uliczki
i ciasny jak tunel dla wąskotorowej kolejki skazanych
łzawy, o tak ja płaczę
odwieczne dziedzictwo płacze we mnie
pod niebem wyklętej ludzkości
spoglądam przez strach przez drżenie
rzęs nad okiem zamykającej się śmierci,
co otworzyć się musi supernową ab ovo
zmartwychwstaniem na nowo
w moich najczulszych życzeniach
dla gigantów nienarodzonych dzieci
gigantów czystej miłości
wszystkich, co nawet nie widzieli świata grzechu
wspomnij galaktyki, co są tylko myślą Boga
wspomnij poczęcie tam w górze czystego intelektu

*Niewierni w epokach*
Są niewierni w epokach–opokach
Semiramidy ogrody dla nich za ciasne
zwolennicy otwartych wielkich pustyń
zajrzę do ich umarłych sumień
wiem – nie wolno mi już!
Są niewierni w epokach-okowach
jak delty Amazonki Mekongu Dunaju
zamknięte przez wody słone
choć też pełne życia mikro-makro,
które pożera planetę
zajrzę do ich wczorajszego wnętrza
wiem – to nie przystoi natenczas!
Są niewierni w epokach-odrazach
w telewizyjnych wypowiedziach
mogący zawrzeć nienawiść, kpinę, głupotę
w jednym słowie
– wszystko to, co kainowym losem zwane
zajrzę do tego studia myśli
wolno ci jeszcze – zajrzyj i krzyknij:
Planeta Patria Populus Patos Poemat Non Vulgaris!

*Ostatnia przychodząca*
Krąg dziewcząt i krąg zuchów
siedzimy na ławkach drewnianych
pod blokiem otoczonym częstokołem z opon
kogut pieje gdzieś plastykowy
on i ja jesteśmy dla dziewcząt skrzesaniem
w sercach rozkwitającej nieprzemijalności ognia
on czerwonym kurem, upiorem jesiennego parku we mgłach
a ja Feniksem Rozhuśtanej Dzielnicy pośród umierających dni
podrywają się z miejsc dziewczyny
dziewczyny w szkarłatach dojrzewające
już w miłości mundurach
maszerują ku stogom siana na przedmieściach
z andrusami żywymi pochodniami
patrzą na mnie wszyscy jak składam
kulkę mirry na łonie najpiękniejszej
w bieli całej
ostatniej przychodzącej

*Przybysze tajemniczy*
Mają lat niewiele
zesłane odgłosy prawie wewnątrzkomórkowych
wyczekiwań na samego siebie
jest noc galaktyki, spadają meteoryty
to przybysze tajemniczy z zadufanej
matematyki pradawnych podpowiedzi
bez ludzkich przyzwyczajeń
bez nóg zwanych energią stosów
mają lat tyle ile mają
zastane uprzedzenia do wystąpień gwiezdnych
logika – ktoś powie
kwiaty wiatru słonecznego – a może
wykwity lepiej powiedzieć
szukane przedpowodziowe zaklęcia
a tajemniczy przybysz, a wy – ludzie
jak się wydostać z powodzi kwiatów?
tak się przydają po śmierci
kwiaty to ułuda, dzieci kwiaty – to
zaniechanie wojen
wojny to los, przypadek
nieodpowiedzialny wybryk Kaina, elektron, bozon
antymateria – przekroczenie zaklęć
ja odmienione przez przypadek

*Ona w moim solipsyzmie*
Po dwa kosmyki jasnych włosów
odgarnięte z czoła
żeby nie opadały na twarz
spięte z tyłu głowy
śliczną spinką – broszką
ale pozostałe i tak opadają
kurtka zielona czarna minispódniczka biała torebka
na długim pasku na biodrze
roztargnienie zaginionego świata na wargach
polichromia na policzkach witraże w oczach
przeistoczona miłość nierealnej perspektywy
ona na ołtarzu
ona w moich modlitwach
ona w moim solipsyzmie
kolczyki i półuśmiechy jak komety dla kogo?
a ja zaraz po narodzeniu
jak dym wznoszę się przed nią
i tak już pozostanę
i nie zmienię się w coś bardziej ulotnego
pegaz Chagalla w komeżce
unoszący milczenie Boga
z ust moich do oczu jej

*W błogoskopie*
W kalejdoskopie świętych mniemań
w chronoskopie śmierci ich znalazłem się nagle
ledwo zdążyłem się prześlizgnąć przed drzwiami włazu
zatrzaskującymi się w czarnej dziurze półprawd
ledwo wessany próżnią zniknąłem w niej
a już Wszechświat stworzony nie dał mi szansy powrotu
do nicości, o którą zahaczyłem bokiem
w błogoskopie nadwrażliwości świętych twarzy
w metroskopie miłości przypadkowych i porywczych
ledwo zdążyłem wypełnić się materią ulotną
a przepełniona łódź czasu zanurzyła się w graniastej przestrzeni
myśli równie materialistycznych (oceany złączonych nieznanych łez)
ogromny jak słońce gorejące nowymi szansami aminokwasów
przetrwałem nieufny dryf
łódź wynurzy się w słowach, uczuciach i gestach niedopowiedzeń
wolności świata tego
łódź wynurzy się i otworzy impetem mistyczny właz
wystawię głowę w centrum opłatka słońca,
które będzie już wtedy czerwonym olbrzymem w tobie
a ty moim dogmatem w kalejdoskopie nieba
na zawsze

*Wiosna to nie cha-cha*
Krok w tył – niech będzie
wiosna to nie cha-cha
rumba czy samobójstwo zwycięstw
w komórkach przysadkowych?
krok w przód – niech będzie
wiosna to nie samba
szaleństwo czy awangarda
sztuk w sercu zachodniego świata?
a moja Afryka dla pokrzewek gdzie
– w głodzie?
a mój samotny rejs w łupinie orzecha przez Horn gdzie
– w poezji niebycie?
krok w tył, krok w przód
krok w nicość, krok w wieczność
krok tylko, mały krok w przepaść
świeć gwiazdo, świeć
leć ptaku, leć
płyń rybo, płyń
myśl człeku, myśl
wierz w piękno zasad
światem rządzących w pokoju
twym
myśl, myśl, myśl
tej niedzielnej słoty
no niech, no niech…
cha-cha łyk łyk

*Po zlodowaceniach*
Są ostańce na krańcach
osobowości kosmicznej jak moja
prawie zdobytej kiedyś przez annapurnańskie
zlodowacenia plateau, których wszesnoglacjańskie polizywania
moren dennych w postpółnocnych snach
zmieniły się w ogniste uniesienia nad Tybrem cywilizacji Marsjan
rozsnute realnością bliskości tegoż krańca ważnego
najważniejszego Onego Onego Układu Naszego
utworzonego przecież po zamrożeniu rodzicielek gwiazd ich zaraz
wypiętrzonego tak samo jak serce wraz ze mną w środku nowożytnej Europy
jako meteoryt z Mgławicy Magellana dla miłości

*Replika własnej maski*
Kompilacje sploty przewleczenia na skróty
jesteś jak Paganini a twoje osnowy skrzypcowe
letnią lotnią okrążają chłodny dom twój
albo lecą w helikopterach, co dym widziały tęczowy nad miastem
te serpentyny sylwestrowe sokratejskie
to akuratne wstążki pewności i powinności istnienia
wplatasz je w jestestwo karpia
w maski własnej replikę
jesteś lotną rybą wykręconą na zewnątrz spiekot niemych
z wnętrza fabryk i pieców serc
w rybackim mieście Świętego Piotra
niekończących się opowieści świętych ludzkich
piszesz opowiadanie rybackim wierszem
i zmieniasz sploty sztuk w sieć adoracji
dla karpia z Jeziora Genezaret
jesteś jak nowy latający zadziwiający Zaratan ludzkich ech
ponad ponad nad wszystkim, co wysnuwa się z er

*W ramach*
Jak nenufary w stawie uwięzione na zawsze
w promieniach zachodzącego słońca w ramach swych
jak łzy na rzęsach,
gdy na wzgórzu nad miastem stajesz by łkać
jak język jaszczurki szept ukryty głęboko
w gadzim pysku, co ludzkim się zdaje
jak fabryk kopulacje z miastem porewolucyjnym
krzyży z cmentarzem posocjalistycznym zasłużonych
w powstańczym grobowym rozedrganym wieczyście memoriale
językowym przesłodzonym cieście mów majowych
jak grób jasny pierwszego Prezydenta,
który zginął w zamachu zanim wyszeptał: Patria
jak piorun stratosferyczny jesteś zamkiem
poety, w którym napisał ostatni wiersz
wysoko, wysoko na wzgórzu nad stawem
wznosisz się, nie spadasz uwięziony na zawsze
w promieniach słońca po tutejszej burzy w ramach swych

*Podniebny list*
Będąc w takiej sytuacji
jak akrobata, chociaż
nie w grupowej osobowej asekuracji
sam wykonujący ewolucje doskonalące
w przedmieściach przedśmiertnych
roztkliwień nad siatką zabezpieczającą
lecący saltem ku trapezowi środka
znajdujesz ludzkie zapytania szeroko otwartych oczu
dlaczego on? dlaczego ja? dlaczego cyrk?
dlaczego ktoś na tniutni gra? dlaczego światło go smaga?
to śmierć i pochówek w powietrzu?
będziesz latał nad ziemią – woltyżer, linoskoczek gimnastyk,
aż nadejdzie czas natrętnej asekuracji i spadniesz
w ramiona klowna dyrektora cyrku
ten odejdzie zanim otworzysz podaną kopertę
zaczytasz się, zbledniesz, zemdlejesz
dlaczego ktoś czyta list? – dobiegnie z widowni
dlaczego ktoś? dlaczego list?
dla czego? dla czyjego?
dla lwów na arenie? dla nich jeden sam?
otwarte przestrzenie samotności
ponad ziemią lecisz tylko ty
nie spadniesz nigdy w czyjeś dłonie?
jak liść – jak ten podniebny list

*W czyjejś samotni*
Nieskoordynowane usłużne kontemplowanie
czasem błędnie naszkicowanych wyjaśnień
do obrazów niecierpliwiących, druzgocąco
przeinaczanych przez czas, wciąż doskonałych
jak idealna kreska, soczysty kolor
w treści światłocienia
roztkliwia tych, co wciąż
zachodzą do duchowych szkut, galer i zachęceni
medytacją po wyjściu z wind
na kanapach specjalnie przygotowanych
pod ścianą lub na środku wyciszonej sali
zawsze w cieniu uczuć i myśli,
by jednym spojrzeniem odgadnąć
Boga intencje w ludziach zniewolonych pędzlem lub dłutem
nagle zaczynają płakać pięknem samym
i szeptać własnymi barwami w czyjejś samotni

*Jedź mną*
Jedź, nie jesteś niewolnikiem zakamuflowanym
choć w hostię wieczoru przeistoczonym
nie wiem, czy ty nie możesz się zmienić we mnie
Jedź, jesteś wojownikiem wyzwolicielem
oczekiwań gwiazdozbiorów prostych i świętych racji
tych aniołów Bożych fanatyk nie telewizyjnych wariacji
Jedź, jesteś akupunkturalnym
przymiotnikiem ciszy w dotykaniu ciał
bądź mi jutrznią nieba tej dzisiejszej nocy
wolnością snów w zwojach myśli
zakończ moje oczy na zawsze raz teraz
zakończ cząstką siebie elementarną pradawny
rozpoznaną w kraterze istnienia antymnie
Jedź mną, jesteś dopóki ja

*Światowid Wielkiego Zachodu*
Na zewnątrz establishmentu farb
wyrażasz zachłyśnięcia popędami,
co w tobie jak pająki zjadają muchy stopniowo
w kokonach utkanych z sił twoich zamszowych
zastygnięte drgają pejzażem emocji
pobrzękiwanie łańcuszków na kołach ciężarówek
na drodze górskiej to twoja biel
zimą przeszedł kierdel bałwanów to zamieć
zostałeś sam w górach zniewolonych serc
z hal naświetlonych wyprowadza się właśnie
stado nierozumnych liderów czerwieni
kopulacyjno-okultystycznie zmumifikowanych w alkoholu sztuk

bełkot ścian bełkot klawiatur bełkot scen
płócien papierów nutowych ról
czerwień tapet czerń dywanów
bulgocze kocioł na środku filharmonii
baca naturszczyk dyryguje piątą symfonią
elita miasta pobrzękuje złotymi łańcuszkami
na nadgarstkach na sygnał
pohukuje na trombicie zombie sekularyzacji
stalowe nadzieje na wzniosłości w gaciach haftowanych
zabawnymi hasłami dziewiętnastowiecznej encyklopedii
niesie na służbę Światowida Wielkiego Zachodu

*Samsung*
Wszedłem znowu do przedziału wagonu
w pociągu do sztuk
usiadłem zaraz przy wejściu i złączyłem twarz z ksiażka

ona siedziała przy oknie
ona – moja Dama z łasiczką chyba
świetlistolica młodociana niewiasta
już studentka a jeszcze kochanka księcia Suburbii
patrzyła śmiało przed siebie
głaszcząc łasiczkę wyglądającą na jej kolanach jak kotek
potulną jak baranek, samotną jak kwadralny księżyc
rozbłyskujący pełnią za każdym dotknięciem jej ręki
głaszcząc zwierzątko powodowała rozbłyski
na powierzchni jej futerału futerka
(eksplozje wulkanu, wyrzuty lawy, sumienia, snu)
krajobrazy za plecami Damy z łasiczką
zmieniały się renesansowe
krajobrazy w miarę upływu naszej wspólnej podróży
toskańsko – bocheńskie wzniesienia w winnicach całe
i sadach oliwkowych jak odległe Tatry w śniegach
pokrywała czerń puławskiego konesera zniewolonych zachowań
nabrzmiewająca czerń jak rozbiory w książkach i na filmach
rozlewająca się czerń jak upadek Polski
pełzająca czerń jak żałoba po Kościuszce

jak czarne łzy toczące się po białej satynowej szyi anioła
a twarz delikatniała, gdy tężała noc
profil kruchej Damy wydelikacony moim spojrzeniem
stawał się idealny jak opłatek przełamany zimą
(tak chciałem drżącymi wargami dotknąć kącika jej ust
i poczuć miękkość tajemniczą warg)
cicho przelatująca sowa trzymająca ludzką czaszkę
zapach jaśminu w maju zbyt krótkim
i zapach maja w krypcie Leonarda
szelest białej karty lub białej alby fałdy
kaczy puch opadający na stawy w łazienkowskim parku
a ja w tej idylli Świątyni Sybilli
zadumany przejrzałym natchnieniem
przez ten idealizm postarzałem się fizycznie
wyrosła mi broda siwa i całkiem odsłoniła łysina
szaty się wydłużyły znacznie i kolana zadrżały
stałem się patriarchalnym filozofem greckim w jednej chwili
wpatrzonym w wejście do jaskini
rozbłyskujące błyskawicami prawdy
a moja Dama wygłaskiwała długimi palcami nokturny zwierzęcia,
którego sierść rozjaśniała się pod opuszkami z porcelany
(w oddali umierał Chopin na obrazie Barriasa)
poświata rozlewała się wokół jak requiem dla poety
a jej twarz pochylona karmiła się poblaskiem metafizycznym Rembrandta
i wszelkich holenderskich naśladowców Caravaggia

cóż mi pozostało w zachwycie? wysiąść w Krakowie,
czy zginąć odmętach kolejnej miłości?
utonąć Styksie za oknem jej postaci?
wysiąść czy porzucić nadzieję?
jednak wstałem ostatkiem woli zranionego kosyniera najmity
(odczułem los beznogiego Sowińskiego na reducie Woli)
jeszcze zaciekawiony rzuciłem kątem oka
ostatnie płoche spojrzenie na zwierzątko żywe
tak ciekaw, czy to może łasiczka samiczka?
i wtedy łuski opadły mi z oczu
to był samsung – on zabójca,
rozdzielacz twarzy i książek!

*Salto życia*
Zaniedbano dokręcenia śruby w trakcie ewolucji
kot ją wykonał poprawnie – dokręcił
wylądował na cztery łapy
piąte koło u wielkiego wozu odpadło niedokręcone
a piąte przez dziewiąte okazało się trafieniem w dziesiątkę
dwunastka dwucyfrowa dopilnowała lingwistycznego
przeinaczenia prostego hasła do galaktyki spiralnej
a galaktyka akrobatyczna prawoskrętna, dwunasta do ósmej, odkręcona
zamiast się odtworzyć otworzyła się i tak
wtedy nagle ty, jako hasłotwórca okazałeś się
opiekunem matematyki pielęgnacyjnej
mitów wstępujących na skłonnym niebie
gdzie lew krab pies lewitują do góry nogami
bez ewolucji
zero jedynkowy zakończyłeś pokaz
saltem życia

*Bożę chroń Matkę!*
Jam wdzięczny oto skrzat
za dobrodziejstwa łaski ofiary
w mitologii barwnej zadośćuczynić czas
figurze Matki Ojczyzny nieskończonej w blasku
jestże coś milszego sercu niż Matka
dla jej żołnierza wykrwawionego po bitwie
dla umierającego w okopie strzelca
dla marynarza pod pokładem
idącego na dno razem z wrakiem państwem
dla uchodźcy wygnanego z własnego kraju
jestże coś głębszego w uczuciu
niż szacunek do łona, które nie jest ciałem
niż jakakolwiek osnowa, która
jest pamięcią i błogosławieństwem
skaut jest niezłomnego bytu dzieckiem

żołnierz czasu bohaterem
bohater pomnikiem murem
matka jest domem
a wiersz śmiercią niezbędną,
co pozostaje po walce
w starości pociechą
oprócz makatki w kuchni
na lodówce magnesu
pozostaje też szczęśliwa codzienność
podarowana przez kogoś z królewskiego rodu
jam wdzięczny oto skrzat losu
snuję piórem gęsim hagiograficzną niepodważalną legendę
i wołam z życia chaosu
Boże chroń Matkę!

*Wiersz uratowany z pogromów*
Minął późnozimowy podpromienny eklektyczny czas
naginasz wskazówkę zegara jak gałązkę mirtu
do ust swoich,
gdy mirt znaczy dzieciństwo przed śmiercią
lub dzieciństwo przed weselem
zjawa dzieciństwa – schody na strych dziadka
upadek – schody na strych ojca chrzestnego
schody wśród mirtów – twoja we mnie pamięć udoskonalona
jest niebo na tym strychu? jest wspomnienia treść?
zapewne jest, twoja czarodziejska wierzba przed oknem stale rośnie
staje na palcach, zagląda do komina
jadą niezaprzężone sanie po niebie
kiedyś dojadą do księżyca
– patrzysz, widzisz je jak wtedy tak dziś
sanie są księżycem samym
– teraz już wiesz
a na Księżycu nie ma wątpliwego Twardowskiego

– teraz to wiesz
jest za to widoczny wiersz wątpliwego Trembeckiego
suną osłonięte ołowiem ptaki-konfederaki
po-między ramami okna śmierci
suną nie na fruną
ptaki są życiem twoim, powrotem do Okopów Trójcy
stopiłeś się w jedno ze swoją wiosną kolejną prawdziwą
nie wejdziesz już na schody na strych po mirt
– teraz już wiesz, nie musisz
masz ponadpromienny wiersz uratowany z pogromów
– choć eklektyczny to wawrzynowy czas

*Wyprawa po runo*
Ugrupowanie jakby bojowe kwiatów we mnie
a ja cały spąsowiały jak rzeka w Chinach
będąc niegdysiejszym szczepem winnym
w nowej Kaledonii Złocistej a może starej Kolchidzie
zebrałem runo słońca jak dmuchawce chmur
dojrzałem nim, zobaczyłem, poznałem życia cud
by zdębieć potem w kamieniołomie gór
z krzemu, wapna, drzew i gruntowych wód
zaniemówiłem ociosawszy drewniany pień
na grani zastanowiłem się nad twarzą jego ukrytą
a była to twarz najbardziej ludzka
zmartwiałem, gdy zobaczyłem kwiatów pęk
przybity ćwiekami cierniami do czoła

ależ skąd Lewiatanie, ależ skąd
będzie przymierze z kwiatami tylko
nigdy z tobą, co jak mosiądz masz zęby
nawet nowy Elam nieczuły padnie na kolana przed kwiatami
choćby ze strachu, gdy zobaczy siłę ich
a ja udam się w te pędy
jeszcze do jaskiń górskich przepastnych
po brunatne runo niedźwiedzi milczących historią
zapóźnionych w labiryncie jałowych skał

*Punkt odniesienia oficerów prowadzących*
Oto niezdefiniowany niegdysiejszy
punkt odniesienia
byłych zastępców oficerów prowadzących
i współpracowników, co wierzgali nogami
po upadkach z rowerów ucieczki,
gdy pochylona nad nimi ratunkowa ekipa
chciała zasmucić jedną uśmiechniętą minę
aż do poziomu przystawalności sytuacji
nad wyraz przyziemnej
a ten potłuczony zamiast
odreagować pozytywnie – odreagował biciem
w dzwony nonszalancji
nonszalancja nie odezwała się jednak dźwiękiem dzwonu,
lecz brzemieniem chropawych organów Hammonda
symfonia pierwsza tak powstała Engelsa

nieludzka akordowo-rowerowa
niesłuszna w tonacjach, pusta w tercjach
stakkato zbyt późne przerwano i wyproszono publiczność
wszyscy poszli na pogrzeb dyrygenta kurialisty
wypatroszony wentyl rowerowy dogwizdał finał
dla dwojga skorygowanych postaci
zmieniony w kołysankę
czaszek w bawełnie czarnej spranej
jak wszystko niegdyś

*Kraków Cyryla i Metodego*
Oto rozbiegające się obwarzanki lewitujące
a w nich twarze jak w nimbach złotych
nowosielskie ikony świecą w popołudnie piątkowe
na holu Dworca Głównego w Krakowie
pod peronami ukrytego jak katakumby Kaliksta
dziesiątki setki tysiące mieniących się twarzy
tysiące ikon w obwarzankach
nad którymi zawisają oscypki
niezidentyfikowane obiekty latające
oscypki jak języki ognia z obrazu El Greca
przypomina to bardziej Ostatnią Wieczerzę tego tygodnia
a nie Zesłanie, gdyż wszyscy poruszają wargami odsłaniając zęby
to jednak sam El Greco nie jest tutaj obecny
przebywa w Siedlcach na delegacji
obecny jestem za to ja z aparatem, kropidłem i sztalugami
patrzę na te twarze pięknych dziewcząt
odwiecznych Madonn z Europeum
w długich włosach skrytych jak w chustach Orientu

to one świecą dla mnie najjaśniej
gdyby nie ten ikonostas nieświęty
zasłaniający mi drogę do prawdy
odnalazłbym siebie samego sytego
od lat zagubionego w Krakowie Cyryla i Metodego

*Ule UJ*
Zza ogrodzenia Ogrodu Botanicznego w Krakowie
widziałem raz Lenina i Che Guevarę,
którzy krążyli długo wokół Ronda Mogilskiego
nie mogąc go opuścić jak jakiś Fasola Jaś
Lenin z chustką do nosa zawiązaną na łysinie
obuty w nartorolki niczym Justyna Kowalczyk w lecie
krok za krokiem sunął do przodu
przekładając nogi i machając kijkami
Che Guevara na motohulajnodze bujał się

jak to tylko on umie
balansując między samochodami
omijając je z rozwianą czupryną czarną
i czerwoną chustą zawiązaną pod szyją ciasno
ten taniec niemożności obu trwał długo
prawie jak Eurokomunizm
w głowach praktyków i teoretyków
lecz zamieniony w Eurokomizm nagle znalazł swój finał
Lenin wyjechał w kierunku Huty w końcu
a Che Guevara w kierunku Placu Wszystkich Świeckich
jednak Policja zgarnęła obydwu
wtedy schowałem się za drzewo
widząc kątem oka jak pszczoły raju z pasieki UJ

wyroiły się wcześniej by polecieć za rewolucjonistami
policjanci obydwu odwieźli na komisariat przy Gołębiej
gdzie już czekał na nich półnagi Picasso
artysta, jakich wiele dzisiaj po tej stronie czasu
zaświadczył o niewymijalności obydwu przez gołąbki białe
wtedy posterunkowy odstąpił od kroków dalszych
by po chwili wręczyć im łańcuchy złote i srebrne klucze
do miasta swobody
widząc to pszczoły z estymą powróciły do mojej ręki,
która spoczęła z rezygnacją na ulu UJ

*Ślepaki*
Jechałem z nią latem
w pamiętnym osiemdziesiątym drugim
pociągiem do Warszawy z Mazur
staliśmy na korytarzu przy otwartym oknie
gdzieś między Olsztynkiem a Działdowem
ona tuliła się do mnie i pieściła długo moje ręce
w bardzo podniecający sposób
w Działdowie gdzie przesiada się podróżnych tłum
zobaczyła na peronie jakiegoś oryginalnie wyglądającego faceta
i odpowiedziała uśmiechem na jego pożądliwe spojrzenia
to był jeden z przywódców Khmerów Czerwonych Sary Ieng
gładko w Paryżu wykształcony jak wszyscy oni
wtem nagle zamiast gładkich delikatnych

długich muzycznych palców mojej Thirith
poczułem chłodną śliską stal lufy rewolweru
zamiast ciepłego nadgarstka
szorstką rękojeść ciężkiego pistoletu
to ona wsunęła mi go w dłoń niepostrzeżenie
trzymałem go zdziwiony całą drogę,
gdy ona zasępiona paliła kolejne papierosy
wjeżdżaliśmy właśnie do Warszawy
gdzieś na Średnicowym Moście
patrząc na Ogród Zoologiczny w oddali
skąpany w promieniach słońca jak w rzece
plaże i piaszczyste łachy Wisły bielejące jak kości

pomyślałem o polach śmierci w sercu,
które zmieniło się w kambodżańską dżunglę
przyłożyłem broń do głowy
i powoli pociągnąłem za cyngiel
strzeliłem sobie w skroń
lecz o dziwo chybiłem
i za pierwszym i za drugim razem
przeżyłem jak jakiś sekretarz partii albo wicepremier
nieodwołalny Brat Numer Jeden
przewidziany widać właśnie
na przewodniczenie
ślepakom i ślepaczkom

*Dla ludzi jestem po zmartwychwstaniu*
Jestem znakomicie uposażonym
robakiem duchowym cywilizacji
jestem sowicie wynagradzanym
sępem spadającym na jagnię obecnego złotego wieku
jestem wynoszoną pod niebiosa
larwą kosmicznych przygotowań państw
jestem absolutnie ponadprzeciętnym
płazem w symbiozie pierwszych kultur wyrażonym
jestem nie do przecenienia
kopytnym ssakiem zamienionym w ptaka sztuki
jak jakaś służka bogini bez ciała
jestem nawet wyniesionym wysoko ponad wzgórza
kretem epigramatu zdesakralizowanego słońca
dla ludzi dla ludzi dla ludzi
dla prawdziwych ludzi po ich słowa zmartwychwstaniu
jestem

*Zaduma Tomasza*
Mój samozwańczy nastroju zadumy
nieogarnione wzrokiem i uczuciem
połacie skrajnie wynędzniałej stanowczości
przemierzam skuterem leśnym mimikrycznym
by zrozumieć ciebie
w tym epokowym odkryciu,
jakiego dokonałem analizując dane z drona zebrane,
który podfruwał jaskółką młodą
we wnętrzu moich zaszczytów i dum
we wnętrzu kratera eksplodujących wątpień
niebotycznie wspinającego się
ku poobiednim filozoficznym

drzemkom w budyniu dni
uznanych przez media za stracone
dla świata, a które nie kremem słodkim
a gorzką lawą się okazały,
co zmieniła roztargnione myślenie
naturszczyków wokół mnie
zapatrzonych w moją zadumę Tomasza

*W 3D*
Drukarka 3D drukuje
powoli wyłania się z niebytu
coś na kształt megafonu
coś na kształt protezy ucha
coś na kształt twardego języka
coś jak oko białe w szkiełko oprawne
drukarka zatrzymała się
poprawiasz projekt
zmieniasz zamiar
schemat koncepcję
wizję masz nową
awangardową
drukarka znowu rusza
i jest – oto dusza
w 3D
gotowa
ślepa i głucha

*Dalekosiężna penetracja*
Powodem twojej dalekosiężnej penetracji
ciszy nieludzkiej
jest nie tylko myśl i uczucie nieodkryte
ale prawdopodobnie odległe zasłuchanie cielesne
w to, co z zamieci niegdysiejszych złych zim
wyłania się i jawi apokalipsą duszy
rżenie koni bez ciał
wulgarne słowa szkieletów bez oczu
szczękanie gruchotanie szuranie
pobrzękiwanie kości
obleczonych w zardzewiałego żelaza pogardę
ale ty słuchasz zaciekawiony jak demiurg,
który spuścił tych towarzyszy ze smyczy

i lubuje się w nasłuchiwaniu
nadjeżdżających jak rozwijająca się
ostateczna poświata pogrzebu w czerwieni
w purpurze w szkarłacie grzechu bez kary

*Rapsodia Cyganerii*
Przewróciłem te znaki drogowe
walcem, którym jadę do opery
na Cyganerię
z partnerką (…)
nieoznaczoną
w falbanach pofalowaną (w woalach i lokach)
powściągliwie konsekwentną, a jakże
jak mój walec
droga między nami utwardzona już także
i znaków ostrzegawczych brak, no cóż (…)
Cyganeria czeka na nas
ale ja stoję
na czerwonym
świetle

oby się zmieniło na czas
oby droga nie pofałdowała się
ponownie
w mojej głowie
jak wspomnienie pod dachami Paryża
obyśmy weszli wreszcie w takt
po czerwonym
dywanie
do Wielkiej Półstarej Łopery
Krakowa (już bez czerwieni dla smoków dziwaków)

*Poranek promienia, który perspektywę zmienia*
Modlitewny zapał a potem
uniesienie słów dobrych jak powiek
bogobojne o świcie
po całonocnym czuwaniu
we wnętrzu skarbca takiego
jak altruizm zaniedbanych odegrań
odwzorowań pieczęci pierwszych prawdziwych ludzi,
którzy nie znali modlitwy takiej jak my
ani zemsty na bogach słońc butnych
ale wyczekanie do rana,
zamglonego, zranionego poranka
wreszcie promienia, który perspektywę zmienia

*Ludożercy teraz*
Skręcający, w którąś stronę ludożercy europejscy
a ty za nimi?
ależ nie!
mówisz: zawsze szedłem wprost przed siebie
choćby i chwiejną drogą przez linowy most
przerzucony nad eutanazji i aborcji przepaścią
obrońca życia iskier z podniesioną głową
obrońca ludzi, zwierząt, roślin i krajobrazu
z uniesionym przed żywym światem kapeluszem
z pochylonym przed Stwórcą czołem
obrońca natury w kamieniu i promieniu
ludzkiego odbicia w chłodnym strumieniu
biedy społecznej w sumieniu
serc niezawisłych w pochodzie dni i nocy
a w końcu obrońca słowa w sobie
nie pożerałem tego nigdy,
co jest samodzielnym bytem w dążeniu
otaczałem kultem złota kadzidła mirry
słysząc głos z góry:
prostą drogą, idź prostą drogą
teraz ludożercy skręcają w którąś stronę

a ty za nimi? ludożercy to też ludzie?
ależ nie!
niesamodzielne nieistnienie
to nie zaspokojone łaknienie
ducha niebyt

*Romantyczność*
Złotouste trzmiele polatują nad dziedziną kwietną
romantycznością owianą jak wiatrem letnim
bladoróżowe płatki kwiatów aksamitem oczy pieszczą
zielone liście i łodygi w zapachu toną lata
trzmielej tęsknoty nektarem się śnią tęcze łąk,
gdy bezsłowny strach kroczy już za opłotkami poranka
a strach to większy od miasta
rozgadanego wszystkowiedzącego nic nieprzeczuwającego
miasta ucieczki rozumu przed światem natury
strach – E-platforma Nabuchodonozora
strach – Transformer Megatron
strach – Mechagodzilla Kosmitów
strach na embriony, wiersze, kwiaty, motyle i trzmiele
lecz i trzmiele się nie boją,

gdyż są romantyczne skrajnie
jak pędzący przez step
do Świtezianki Giaur
(mardukowa nienawiść atomowego ataku
nie wykiełkowała przecież na Ziemi czułej)

*Zapis prognozy pogody*
Jesienny zakamuflowany muflon
zmiennej pogody
jak Zawinul uderza w bezkompromisowości akordy
szkarłatem monotonnej onomatopei
zadęcie w ślimy
albo z księżycowej grani łoskot
jestem chyba Zawinulem
jesiennym zakamuflowanym
od natchnień zbliżającej się zimy
we frazach kosmicznych zawity
dla łowców mamutów z Krakowa
i profesorów z Zachodniego Wybrzeża
zazdroszczących niedyplomowanym odkrywcom
systemów operacyjnych
tak udanych dzieł
jak liścienny świszczny deszczalny
zapis na gwiezdnej CD-Audio
wszelkich prognoz pogody
trwałej dla wszelkich stacji
we wszelkich układach

*W koniecznościach*
Jak niedzielna bryza bezduchowości
zerwany szal faluje
w koniecznościach otwartych
przestrzeni dla kobiety
czerwonolicej we fragmentach
zimy ukrytej
by przemierzać z koniecznością
niekorzystne epopeje aury
tak lekkiej w swej naturze
jak zero bezwzględne zamieci
pojawiającej się, gdy miłość
znika za zegarami stycznia
później dwie kobiety bez szali
rozmawiając o nagich mężczyznach
z konieczności omdlewają z zimna
wymieniają się wizytówkami obuwników
w centrum Warszawy przy Placu Bankowym
na rogu Próżnej i Złośliwej
jak Metro i Koritto

*A ty tu po co?*
Luksusowy rozplątywacz kwiatów namiętnych
niewiarygodnie onirycznie przystojny
spotkał pospolitego zaplątywacza zardzewiałych
metalowych przewodów, kabli i erotycznych rur
spowolnionego w par excellence brzydocie
jak w mazi kanału
spotkał go na drodze prowadzącej do duchowego piękna
zdziwiony rzucił – a ty tu, po co?
szczurze kwitnących miast
zaplątywacz odrzekł hardo – a ty tu, po co?
bukoliku wymierających wsi
tajemnica tego spotkania
wciąż nie została odkryta i wyjaśniona
zresztą oni obaj też nie

*En t*   
Boli ten czas boli to miejsce
boli ten boli to
bo ten bo to
o ten o to
ten to
en t

*Wiatr od serca*
Zerwałem się na równe nogi,
gdy poczułem wiatr wiejący
nie od morza, nie od gór
a od serca
pobiegłem do studni idei i słów
jak do źródła jedynego
zaczerpnąłem wody żywej by w małej czarce rąk
podać ją wiatrowi
ten odrzekł –
skąd wiedziałeś, powiedz skąd?
skąd ci to do głowy przyszło?
jak na to wpadłeś?
jak zrozumiałeś spragnioną duszę
wiatru, który przybywa po ciebie?
poczułem siłę wiatru
spojrzeń, dotyków dłoni, oddechów, min
poczułem, że jestem już nim
zaspokojony na zawsze ciszą i pełnią
jego woli nieujarzmionej