Archiwum dla Październik, 2019

2020

Posted: 10/20/2019 in Wiersze

*Pierwsza para*
Jeden prosty gest wykonać
objąć ją za szyję, przyciągnąć do siebie
zatopić swoje wargi w jej słodko-słonych wargach
ugnieść je jak owoce morza koralowego
posmakować jak papaję pitaję mango
jeden prosty gest
i ziemia, na której stoimy zmieni się w niebo
albo piekło w tej chwili, kto wie?
objąć ją za szyję, przyciągnąć do siebie
przytulić policzek do policzka
i trwać tak do końca świata
nie będąc mężem i żoną
a wyłącznie Adamem i Ewą
ludzkości pierwszą parą świętą
jeden prosty gest
objąć ją za szyję, przyciągnąć do siebie
jej zapach za uchem w siebie zagarnąć zmysłami
i wyszeptać – razem na wieczność tej przemijającej chwili

*Tautologia*
Bóg jest przyczyną mojego patrzenia
Bóg jest przyczyną mojego słuchania
Bóg jest przyczyną mojego myślenia
Bóg jest początkiem i końcem mojego świata
to truizm czy transcendentalia?
ja jestem początkiem i końcem mojego wiersza
to prawda czy truizm?

*Sznur*
Sznur korali w Stawie Dąbskim
jej kolano na moim kolanie
sznur żurawi nad lotniskiem wojskowym w Łasku
jej ręka na moim udzie
sznur pereł czarnych zamiast łańcucha
na szyi sędziego Juszczyszyna

jej ręka na moim pośladku
sznur politycznych widziadeł nad Mostem średnicowym
jej ręka na mojej piersi
sznur kolorowych żarówek
na choince w Ogrodzie Botanicznym na Ostrowie Tumskim
jej ręka na moim brzuchu
sznur samochodów w Gorzyczkach na Autostradzie Słońca
jej ręka na mojej dłoni
sznur katowski z ledowej taśmy tęczowej Biedronia
jej palec na moich ustach
a potem nieme wargi
sznur diamentów tuż przed moimi oczami
albo to jej roziskrzone oczy
spętane miłością gwiazdozbiory jeszcze bez nazwy

*Zauroczenia*
Nawet zamieciony pod zegar
kurz namiętności
zdradza tam swoje przywiązanie

do jej cudnego łokcia i dłoni
w zamierzchłych osłupieniach
w pączkujących nadziejach
rozpyla chwile jedności zauroczenia
wczoraj i dziś

*Eurydyka*
Ona wciąż idzie za mną
jak przynęta niesłysząca w ciszy
Eurydyka niezłomna porzucająca dawnych bliskich
boję się, więc szeptam – miła, co robisz, zatrzymaj się
idziemy ku przepaści naszych wczorajszości i swojej
ku katastrofie kosmicznej – eksplozji emocji supernowej
na razie wchłaniamy sympatię, czułość, delikatność
chłoniemy to wszystko, co nieme
nie chcąc się odwrócić, by to przerwać
i skłonić niebo w nas do refleksji nad śmiercią
ona idzie wciąż za mną tak cicho, potulnie
a ja popisuję się łabędzim śpiewem przed nią
śpiewem dni moich wciąż pędzących w nieznane
czym zakończy się ta nasza wędrówka
– gromem oczu, wypadkiem pędzącej lokomotywy
burzą śnieżną w środku lata, – kto wie?
idę dalej a ona to wie, że idę dla niej
jednak nie jest mojego Hadesu cieniem
raczej realnym dniem, ciała schlebieniem
z jedynym ciszy dotykiem

*Najmłodsza*
Kochaj mnie ty, która jesteś
wśród muz najmłodsza
stojąca w drzwiach z szeptem
na wargach zamarłym,
co wydaje mi się pocałunkiem powitania
wysłanym w powietrze
odwzajemnionym takoż przeze mnie
lecz na pożegnanie
kochaj mnie, pochylonego
nad klawiaturą albo wyświetlaczem
bo kogóż możesz kochać bardziej w tak dziwny sposób
i z większą wzajemnością najmłodsza
branko ust i jasyrze mój

*Szepty namiętności*
Gdy roztrącasz natchnienia łasząc się do jej płomienia
z obnażonego ramienia wybuchającego,
co jest zaledwie urzędniczym stemplem każdego dnia
smakujesz kruchości jej koniuszkiem oka
i ty i ona smakujecie siebie nawzajem
ona tak to lubi i o tym mówi
a ty sam nie wiesz, czy ból nieprzezwyciężalny
już jest częścią oka a może języka
ta kruchość, ta blaga, sen, zaświat gestów jak cud
więc roisz sobie sen o wolności w jej piersi,
w jej piersiach, u jej piersi, pomiędzy piersiami
aż strąca cię z siebie tą niepowtarzalną delikatnością boską,
co znów w szeptach szczupłej namiętności zamiera
dla twojego zbawienia

*Adoracja*
Adorujesz zachodzące słońce
tak jak Najświętszy Sakrament
(stworzenie Bogiem nie jest
ale ma go w sobie jak idę i zasadę, więc…)
to nie kult solarny
ale po pięciu tysiącach lat rozwijania teologii i filozofii
obraz apoteozy człowieczeństwa
(zrodzonego dzięki słońcu)
w myśli najszlachetniejszej z konieczności rozbłyska
widzisz ten opłatek bursztynowej gwiazdy
kruchy jak śnieżka prześwietlony
w monstrancji bezlistnych, styczniowych drzew koron
na ołtarzach złożonych, wzniesionych jak do modlitwy
dłoni domów i kominów
wśród teoforycznych procesji wysokich wietrznych chmur
w styczniowe popołudnie od emocji niecichnącego serca
serca jednoczącego i jednoczonego
w strzelistym akcie zrozumienia wszystkiego wzdychasz

*Do kroćset*
Jakąż skałą krwi jest ta kroć?
krwawię ciągle, bo wiem,
że ja sam i serce jedno jak słońce ran
krwawię, bo to już nie kroć jest jutra
ale dziś, księżycowe dziś
westchnienie płuc jak gór – gdybyś, chociaż ty raz
lawina myśli nie zastąpi wodospadu słów opisujących ciszę
a kysz świecie pusty i zły, a kysz
tylko ty ja tylko ja ty wreszcie
nawet – do kroćset
otwartych serc i nieb

*Noc sylwestrowa*
Serce męczy się pochylone
nad swym losem spętanym
gwiaździste niebo ledwo przynosi
rozluźnienie jego więzów
serce łka w sylwestrową noc
nic zmienić już nie może
nic nie zmieniło i chyba nie zmieni
nawet, jeśli samo zmieni się w cnotę lub grzech
w trój jedni zawieszone – siebie, jej i miłości
cierpi, cierpiało, wycierpieć musi
skutki zjednoczenia z galaktyką nieznaną
ot prawda, gwiazdy nie uwolnią od uczuć i marzeń
marzenia nie uwolnią z teraźniejszych kajdan
noc ostatnia to ich nieubłagany kat
gwiazdy, serce i żal

*Drąg fyzykalny*
Drąg fyzykalny i grówniane nożyce
dorzucone do pogrzebacza fynansowego
tak sobie to leży na złomu kupie
jak niegdyś pobitewne, popowstańcze aruże
ale dzisiaj już nikt nie powie
– to w Polsce, czyli nigdzie!
oto ja, który zakupiłem
maszt ogrodowy właśnie
na pudełku napis – produkt typu Germany
w Wuhan zdjełany
ustawiłem i zawiesiłem na nim
wimpel w barwach polskich
niech powiewa nad dziedziną Polaka
właściciela kupy złomu
post.., post.., post…, post…
oto ja, stoję pod nim z włosem sczochranem
Polak żywy i wciąż niemartwy
moja dziedzina oblewana jest Morzem
niezłowrogim i gościnnym
zapraszam do się orły, orłosępy, orliki
wszelkie wirtualne i nie
tylko nie czerwone

*Zżęte kłosy kolejnego roku*
Zżęte kłosy kolejnego roku
w mumie zmienione wczorajsze dni
nic żywego tu nie znajdziesz
w noc sylwestrową
kabaret ukraińsko-śląski wypowie ostatnie kwestie
w języku kaszubskim do górali w Kruszynianach
z piedestału Światowida komercji – i tyle
owce przewag i strat postrzyżone
w Ełku kot ogaca jeszcze zapomniany dach
kogut pieje w Lubaniu po organowych koncertach
Jaksa panicznie bije ostatniego denara północy
denar płacze jak żywy brakteat południa
niewczesny motocykl księżyca rozjeżdża ślimaka miłości
nienadążającego za gwiazdą przyszłości
– motocykl na gąsienicach
jest Lublin w Stoczku i na Wawelu Wawer
za późno na snopy
wymłócono wszystko w trakcie
– całorocznych żniw osobowych
jak świt powiecza teatr jest narodowy
na rynków prawdziwych scenach
aktorów światła brak

*Oczy i serca splątane*
W jej zachowaniu niecodziennym odczytałem kierunek
marszruty moich ocznych gałek
kiedyś były pełne wyrazu
plemiennego krajowego wielkopolskiego
jakieś takie były mrugające
czerwienią zielenią pulsujące
światłem zwykle dobrych, ale i przeciwnych zamiarów
ożywcze w swej lapidarności przekazu
dla komsomolskich maszkaronów kultury
teraz kurczowo uchwyciły się jej błękitu
moje gałki oczne nazwane przez nią:
„och, jaki ty jesteś dobry” z powodu napisu wewnątrz
za nią pomaszerowały w mundurach na kurhan,
wzgórze, jakiś wierzchołek Nebo samych górnolotności
chyba zmienią się już jutro w kosmiczne statki
od wtedy przecież szykują się startu jak gdyby
choć niebieski stał się dominujący
to nie pulsuje w nich zerkających
jest tylko rozbłyskiem jedynym ciągłym
a wzrok mój wszystek sam jest poza nimi
już jest cały w niej jak cel

i oto zaczęły się lekcje tanga Chagalla na niebie karminowym
oczy i serca splątane tańczą przytulone do siebie
obejmują się czule, wypełniają sobą, lewitują nad horyzontem omdlałym
to już ta jednia, to uniesienie do gwiazd wyczekiwane
skrzydlata pieczęć przełomu epok,
roku, dnia, godziny, sekundy … życia zrywu?
czy wielokolorowy fajerwerk nad nekropolią uczuć?

*Kamień filozoficzny nowej ery*
Skorzystaj z ciągłego odlotu samolotów
wszystkie jak na komendę odrywają się od ziemi
unoszą się w górę i lecą w jednym kierunku
jakby gnane popędem w istnienie wpisanym,
zewem wędrówki a przecież ludzką ręką kierowane zdalnie
skorzystaj z lotnych czasów
skorzystaj z tarasu widokowego nowej ery
skorzystaj z tych dziwów maszyn
kto konkretnie kieruje tym skoordynowanym odlotem?
a kto twoimi wizjami na wysokościach?
czyżby antyczarnoksiężnik z Florencji – Savonarola
Dominikanin rozpalony nadto nienawiścią do złota
albo ten, co zamieniał ptaki w samoloty – Leonardo
co zamienił twoje wszystkie wizje w obrazy
albo Michał
ten, co zmienia wciąż skały w dusze czyste i rzeźbi sumienia
patrz na odlatujące samoloty lat
i zmieniaj słów ołów w złoto jak puch jak oni
ołów, mosiądz, oto zachód słońca
a ty jesteś kontrolerem lotów
zbywcą słońc po zmierzchu
tych, z których wyłoniły się czyste złote dusze
rozpięte na sztalugach nieba dusze z renesansu przestworzy
sam jesteś dziś w nich kamieniem filozoficznym

OLYMPUS DIGITAL CAMERA