Alek Skarga Poems

1979

Tak żal mi twojej ofiary,

gdy widzę jak rozpostarłeś ramiona,

biegniesz i krzyczysz na wietrze
Ja jestem kroplą gorącej krwi, którą ty nie chciałeś być
przychodzę do twych stóp
pomyśl przez chwilę o mnie dopóki tu jestem
Na złotym ołtarzu spaliłeś tysiąc suchych wiązek chrustu
ukryłeś w nich staruszkę o białych włosach
staruszkę obleczoną w białą suknię
masz we włosach pył z popieliska i jeszcze płonącą żagiew w ręce
W każdej zagrodzie słychać twój głos
przekonujesz wszystkich, że słowo winno uświęcać środki
krzyczysz, krzyczysz, krzyczysz
poranne, południowe, wieczorne kazania
błyski krwawych oczu i wszystko cichnie
jeszcze tylko echo powraca na wietrze
jeszcze tylko słychać trzask zamykanych wrót
Przykładasz ucho do każdej ściany
sprawdzasz często czy insekty nie drążą
betonowych zapór
sprawdzasz często czy Opatrzność
już przechodzi na twoją stronę
Ziemia nie stygnie, chociaż krew wsiąkła w ziemię
od linii horyzontu powietrze gęstnieje
przestrzeń ścina się jak gotowane jajko
rzeka roztopionego metalu płynie do twych stóp
spójrz, co zostało z ołtarza pośród hałd śmieci
wiatr znika za twoimi plecami naginając
ostatnie zielone drzewo za zakrętem
Ja zastygam w kamień u twych stóp
twardnieję w walce dla twojej walki
jestem przy tobie, oddycham skalnym oddechem
Wierzysz, że scenę, na której stoisz
zbudowano przed wiekami
Wierzysz, że wszyscy przyszli tu
składać ci pokłony, że nigdy nie odetną ci
drogi ucieczki, że całując dłoń
nie pochwycą ręki
W złożonej ofierze unicestwiłeś kolory
zabity sen zmartwychwstał na jedną chwilę
aby się o tym przekonać
grzech wyciągnął dłonie z wypalonej gliny
jak spojrzenia wyklętych ludzi
Nie wyrosną złote ziarna
nie wyrośnie radosny chleb
nic nie powstanie z twoich żył
Obce błękitnookie dzieci
będą pilnować purpurowych róż
zasadzonych wcześniej czy później na twoim grobie
by przekwitły i zwiędły w spokoju
by pamięć o tobie odeszła na zawsze
>>>

W grudniową pochmurną noc
młode jabłonie w równych szeregach
czernią się na śniegu
wąskie pnie i krzaczaste korony tworzą aleje
oddalające się ze swoją perspektywą aż do granicy snu
zmanierowane myśli wchodzą w te szpalery
i podpalają drzewa jak zapałki
po pożarze sad wygląda jak cmentarz wojskowy
zimowa noc wyłania się przed ostatnim szeregiem krzyży
kosmiczna muzyka mroźnego wiatru
potrąca kikuty wystające z ziemi,
miecie gałki oczne jak śnieg
wibracyjny poszum wydobywa się z rozkładających się
liści i krecich ciał

>>>

Ja: jestem tylko własnością samego siebie
nikt nie jest w stanie odebrać mi wolności na
dłużej
Oni: to schizofrenik trzeba mu pomóc
My: Świat dąży do dobra
abyśmy przetrwali niezbędne jest zachowywanie
praw człowieka
Oni: trzeba ich izolować
to niebezpieczeństwo dla naszych komunistycznych
racji
My: szczęście jest tak blisko jak nigdy nie
przypuszczaliśmy
miłość i twórczość nas łączy reszta nie podzieli
On: moda na szaleństwa zagroziła światu
pracować we śnie, kto to widział
wspomnicie moje słowa to się nie utrzyma
My: pomagamy drugim podnieść się, gdy upadają
po chwili za to zapalają nam w nocy światło prawdy
zmagamy się z sobą, lecz nikt nie ginie
przegrany szuka sukcesu w zwycięstwie
wszystkich
rozmawiamy ze sobą
panują wyłącznie prywatne idee, myśli i słowa
Powstaje żywa ziemska komuna

>>>

* Słoneczny brzeg naprzeciw *
Słoneczny brzeg naprzeciw osaczył mnie zewsząd
pośród nocy okrążył mnie tysiącem świateł
W pustym akademickim pokoiku na ulicy Dobrego Pasterza
widzę jak na horyzoncie przesuwają się płonące oczy
tysiące zawstydzonych oczu
W innym zakątku Krakowa dolatuje odgłos
umierającego w jazgocie systemu
Ktoś włączył telewizor za ścianą i rozsiadł się przed nim wygodnie
a mój prześladowca znikł w ciemnościach za szybą
wytężam wzrok, lecz widzę tylko
wieże kroczące na Wzgórzach Krzesławickich
i ludzkie sumienia czuwające długo w noc, jak dusze świętych
niemogące w tym kraju oderwać się od ziemi
a może świętość oplotła korzeniami kamienie w podziemiach historii
Przysuwam twarz do chłodnej szyby
nareszcie jestem sam, zasłużyłem na to
nareszcie staram się dostrzec własny słoneczny brzeg
otrzeć łzę biednemu mojemu bratu
Ludzie przychodzą i odchodzą,
złe słowa unoszą się długo w zatrutym powietrzu
ich wspaniałe domy partii jak zamki
wznoszą się na skałach nad tą rzeką
lecz to tylko ty wypełniasz całą przestrzeń
więc pozwól otrzeć tę łzę
Wzgórze wawelskie zawsze pozwala patrzeć daleko,

ale czy ponad historią?
stanę na nim, będę młodszy, chociaż o jeden rok
nie będę się już dziwił, dlaczego mój wzrok zamiera

wymierzony w kochane twarze
nie będę się już dziwił, że ona chciała być ze mną
Słoneczny brzeg osaczył mnie w nowej pułapce
przede mną w błyskach piorunów osiedla Nowej Huty,
za mną w półmroku Sukiennice
Słoneczny brzeg osaczył mnie wewnątrz

>>>

Czy trzeba stracić nadzieję, żeby przyszło zwycięstwo

by skorzystać znów z tej łaski

Zamknięci w sobie krzyczą w tłumie

jakiż dziwny to kraj

jakiż marny wysiłek by ochronić swój dom

śmiejesz się widząc jak gubią się w interesach przegranych

jak gospodarze oczekujący jałmużny

samobójcy w najszczęśliwszym dniu

zamknięci w sobie na zawsze

już nie ma komu powiedzieć: „jestem wolny”

chociaż reguły wolności wymyślono w paleolicie

Patrzą ciągle w niebo zachmurzone

nie chcą odwrócić wzroku na chwilę by obejrzeć

jak po umęczonej twarzy płyną łzy, łzy znów

I znów jak ojcowie są niewinni

i idą tracić nadzieję

gdy jeszcze jeden plan upadł

Nie dają się pochwycić w gorącą sieć

nie dają zamrozić swojego serca

O tak! Złamią to głupie konwencjonalne słowo „wolny”

i potkną o leżący w pyle drogi jedyny kamień węgielny

>>>

Z początkiem maja zakończyła się ulewa

lecz krople deszczu jeszcze teraz

spadają z wysokiego dachu na blaszany parapet

W tej części miasta pozostało tylko kilku ludzi

reszta poszła zatknąć drzewce sztandaru

aby stało się osią świata

Wstałem od stołu aby chcąc wyłączyć radio

w ostatnim ludzkim odruchu

przed chwilą gdy się przebudziłem

uwalniając z jej dziecięcego uścisku

ty powitałeś mnie jak obcy

jeszcze nie wiem czy wstało nowe pomiędzy nami

zrozumiałem, że ktoś tu nie ma racji, ale kto ?

Ze wstydem wyciągnąłem rękę przed siebie

lecz ty już nie nazwałeś mnie moim imieniem

po chwili wahania nareszcie pojąłem

po której jestem stronie swojego własnego życia

ocenę która jest słoneczną pozostawiam  innym

Będą zastanawiać się nad śladami słów proroka

w partyjnej prasie lub podziemnej bibule

Spadające strugi wody zmywają gorące uniesienie

politycznych nocy i asfalt staje się czystym lustrem

zamiast twarzy odbijającym krew przyszłych bohaterów

Lecz nie wiem wciąż, który oddech zadecydował

a może przyśpieszone bicie serca w zatłoczonym autobusie

odtworzona manifestacja z upalnych majowych dni

sprzed dwudziestu lat która miała być deklaracją sumienia

wczoraj rozważałem sprawę internacjonalnej wędrówki za chlebem

potrafię dziś uwierzyć że jestem częścią jakiegoś słowa

nawet teraz gdy nie muska rozwiany czerwony sztandar

mojej zmęczonej twarzy

Gdy powracałem z piekła do nieba znowu stwierdziłem

że droga nie prowadzi pod górę a wyboistość

na którą tak liczyłem pozostała dla niego

( i ) Zabrał mi resztę mojej racji gdy rzekł – z mojego

punktu widzenia, co nie znaczy, że zza szyby tramwaju

lub zza szyby szczecińskiego fiata ewentualnie ze szczytu kurhanu,

czyściec jest ostatecznym spełnieniem i gorączka

dyskotekowej nocy jest ogniem prawdziwie ostatecznym –

gdy później wychodzę w deszcz.

Ta odwieczna zieleń wcale nie jest dobrym tłem dla czerwieni

tło wszelkich słów w momencie zatrzymania jest błękitne

Mierząc swoją prawdę powiedziałem nieopatrznie

– niech wszystko co niszczy ten kraj przemieni się w dobro,

a ty jakbym to nie ja był wyznawcą starożytnych dogmatów

zbudziłeś mnie w majowy poranek słowami których wciąż nie znam

Ja tak chciałem się zatrzymać wreszcie

w pamięci mając obraz dopełnienia

teraz pozostało mi już tylko czekać

lecz tam gdzie z tobą

nie spotkam jej już nigdy

>>>

*Agłaja*

Nie mogłem doprowadzić swojej twarzy do płaczu

gdy patrzyłem na roześmianą gębę chłopca

który nabrał do mnie szacunku starając się o twoją rękę

nie wiedział co wyraża moje oblicze

nie wiedział co jego oblicze przynosi dla mnie

nie zgadł i on że uskarżam się na swoje zdrowie

Gdy jestem całkiem sam pokazuję palcem

na swoje chore części ciała i na to czego dotknąć nie można

a budzi się co rano w sumieniu z epilepsją

jako niewykarmiona umierającą część narodu

trzymam się za brzuch i taką samą spuchniętą gazetę

Głośno wyraziłem swoje myśli [nie raz za głośno]

kto za mnie tego żałuje

poniewierają mnie najbardziej wtedy gdy są

uczciwymi komunistami i tak bliscy swoich ideałów

a gdy przestają się mną interesować zaraz stwierdzam

że tylko mnie nie ima się zaraza

wczoraj podawali w radio że udzielono mi pomocy

Teraz gdy patrzę na zdjęcie dziewczyny, która

umarła równo sto pięćdziesiąt lat temu

i widzę jej śliczną schizofreniczną dla systemu twarz

pod nią koronkową białą bluzkę a nad nią kapelusz

przypominam sobie wreszcie to imię – Agłaja

w drobnej ręce trzyma parasol osłaniając się przed

słońcem rewolucji

przypominam sobie wszystkich zabitych i rannych

bojowników o wolność

[..więc teraz proszę cię mój kuzynie bądź mi wrogiem..]

U nas ludzi zorganizowano w trzymilionowy tłum osobników

niosących przez kraj zawał serca dla każdego

[wpadających do wyschniętej studni]

Ja nie potrzebuję pierwszej pomocy ale proszę

zrób sztuczne oddychanie mojemu ojcu

Wczoraj pozwoliłem zakochać się w sobie

jednemu chłopcu i dwu dziewczynom

[dlaczego ja ich nie pokochałem?]

uporczywie przekonywałem ich jednym bezsensownym spojrzeniem

by stali się takimi samymi jak wódz zboczeńcami

Kiedyś gdy wolność dla obojga rodziła sie za ścianą

dotykałem końcem wilgotnego języka słodkiego ramienia kochanki

Mężczyźni z tego baru którzy nie rozumieli polityki

współistnienia natarczywie narzucali mi się cały wieczór

Z tych kilku kart cyganka ułożyła mi daleką drogę

i wizję mnóstwa pieniędzy do wydania

popchnęła mnie tam, lecz zawróciłem

więc wy szukajcie moich pieniędzy

Ale czego chcecie ode mnie, ale czego chcecie

nie jestem młotem ani kowadłem

sierp to wcale nie ja

ani cyrkiel ani węgielnica

Czy mam zwracać się do was po imieniu

ale ja nie towarzysz, ja nie towarzysz

czy mam otworzyć dla was sklep by każdy z was

odczekując trochę w kolejce mógł kupić sobie niezależność

Macie rację ale to właścicielem jej jest wujek z siwą brodą

i z długą siwą czupryną – nie wy

kto mu wydał zaświadczenie że był prawym człowiekiem

tego jeszcze nie wiadomo

wiadomo że wy go nie macie

Mnie wystarcza ta wolność którą mam z jej oczu

z jej papierowych spojrzeń pomiędzy mężczyzną a kobietą

[Kończąc] Pozdrawiam na drogę wspomnienia

[i ty teraz pomyślałeś że to list]

kocham wyraz twarzy chłopca z plakatu i boję się że wszystko

zniknie na zawsze jeżeli coś się nie wydarzy

Gdy znów dotknę palcami twojej twarzy

[po raz pierwszy powiedziałem to głośno]

>>>

Oni są przekonani do swoich barw

twoje rady wzywają do walki

ich kaznodzieja potwierdza pewność racji

unosząc pięści nad głową

ale dlaczego ten ślad uderzenia

stał się na twym policzku czerwony

jeżeli pomylisz się następnym razem

i powiesz białe zamiast czerwone

zostanie ci już tylko ostatnia szansa

będziesz mógł powiedzieć jeszcze

czerwone zamiast białe

gdy nie będziesz mógł zrzucić

swego kryzysu na karb opatrzności

nie pozwolą ci publicznie przyznać się

że jesteś najwyższym kapłanem jakiejś cuchnącej sprawy

Był tu dzisiaj człowiek,

który potrafi dojść do czegoś

i wie na czym polega zwycięstwo

wygłosił jakiś sąd na temat tęczy

która wstaje po burzy

przemykał się pod kościelnym murem

by móc zdążyć na partyjne zebranie

ale zrobiło się już bardzo późno

i wstąpił tutaj bo noc zakryła wszelkie kolory i cienie,

odczekał do świtu i odszedł z uśmiechem

czy ktoś taki mnie uratuje przed klęską

radość to nadzieja

>>>

Maj jest tylko dniem

w roku mej samotności

maj jest tylko w białą ramę

oprawnym zachwytem

maj jest tylko pejzażem

po horyzontu kres zielonym

W moim oknie biel dziewiczych sadów

tak smutne rozpięte między ramami okien

sady, sady, sady kwitnące bezgrzesznie

nadzieje mojego ojca na złotolśniące zapachy

Maj jest tylko wesołym grajkiem

stadem łaciatych mleczarni

rozrzuconych w gąszczu traw

te ciemne bryły cerują ziemię z mozołem

natchnęły mnie kiedyś białkiem

bym mógł je dziś oglądać 

z perspektywy innej formy białka

[biel spada z nieba

na kwiecistym śniegu]

odchodzi zachwyt niebanalny

bezkształtny bezdźwięczny

bezparkowo bezwagarowo

płynę oceanem siniejących mgieł

płynę wytężam wzrok

kształty kontury zarys ust

po szczęście zamówić brzęczące

gaduły na urodzaj

W majowym słońcu płowieje świat

a majem rozkwita powoli dusza

dusza roztargniona

muzyka na skrzydłach i płatkach śniegu

chwila wspaniałego nastroju

muzyka na ustach

jak rosa rozbłyska w trawie

wiosenne sprawy zmęczonych głów

opadają jak zmory wbijające szpony

w misternie tkaną sieć z nitek dmuchawców

wewnątrz opuchniętych mózgów

maj z powielanym nastrojem wyczekiwania

spokój wisi kropelkami rosy

na płatkach jabłoni

pachnącej nadzieją konwalii

spokój nadchodzi jak wiatr rozmarzony

tymczasem w moim pokoju

maj z zapachem życia Olimpu

i ambrozja w słowach

>>>

Pędziłem sam

kamienistą stromą drogą

głową w dół

z rzęsami na plecach

ze łzami w oczach

zobaczyłem siebie na szalonym koniu

porwał mnie pęd w siebie

przyjemność spadania którą mam

od wieków przez dziada mego ojca

jeszcze ze stepów

Okrągłym sercem toczyłem na dół

całą swą radość

młodość pozwala wspiąć się w górę

i młodość pozwala  runąć w przepaść

padając jak płatki śniegu

za drżenie nóg za mokre czoło

rozwiał mi chwilą wiatr włosy

Czym zachwyca nas wszechświat pędzący

na zewnątrz każdą chwilą

gdy przyjemnością jest nam pęd wichru

niewidzialnych rumaków spadających

jak zwiastuny śmierci na trawę drzew

w pędzie zespolony z kawałkiem metalu

uciekałem przed spalinami

omijałem sprawy ludzi

każdy włos szydził na wietrze

z kurnych chat przebiegających mi drogę

nie dałem zepchnąć się z mego rumaka

ściana spokoju została rozdarta

strzałą mej głowy

pędziłem na złamanie smutku

zgubiłem chandrę w przestrzeni

stanąłem na drżącej ziemi

z bijącym sercem

wśród pustych dni dzień siódmy

dzień spadania

dzień horyzontu

dzień spadania

>>>

W upalnych minutach letnich dni

przekłada słońce ludzkie przekładańce

spocone karki zwisają w trawach

w zwałach tłuszczu perlą się snoby

przybywa wolnych miast

podobni rybom łykamy piach

na rożnach wakacji w milionach aut

w płytkich bajorkach wilgocąc czas

wymiastowieni nadzieją spokoju

znajdujący zwierzchnika pod ziarnkiem piasku

tłoczą się na plażach i pustyniach

a skwar dojrzewa w ziarnach zbóż

a złote bochny chylą głowy spieczone

w oceanie żniw płynącym całym kołysaniem

wibracją horyzontu rozlega się dźwięk

przeszywający łan to kosa i kamień

przepiórka i kombajn

jak wcześniej budząca cisza

zawieszony pod sklepieniem przecierpliwiony

w spiekocie wypala się płowieje ptak

samotny tryl

czas zawsze tak samo płynie płynie płynie

czy chłód czy smutek czy nuda czy skwar

patrzymy w słońce jak w fatamorganę

i drży świat w powietrznej nieznośności

sumienia wysychają serca

stygną

w cieniu

[że chore serce zabito

rytmem życia

że

życia

rytm

zabija]

>>>

Tęsknota za wysokością jest czystym pragnieniem

młodość zrównoważona nie istnieje

samotne pustelnia czeka ciągle

pustynia wrażeń kamiennych

zdrowe własne zmysły nawiedza

dzięki marzeniom gorzkim

czekaniu na chwilę uniesienia

dostrzegam me schody do nieba

z liści łopianu do stratosfery

wytwór wyobłoczonej fantazji

pasionej na hal wyżynach

mdłego ziela długiego jak spaghetti

mającej dość

trwając pajęczyną w smętnym oknie bezczasu

zamiast spojrzeń mam wschód

zamiast spojrzeń mam zachód słońca

czekanie na chwilę radości wstępowania

jest wstęgą łączącą zgrzybiałych starców

z ich nastoletnimi ciałami

>>>

Pamiętam go jak wyruszał na wojnę

idąc pomiędzy ludzi

nie był stary ale miał już dość

usiedli obok siebie po latach

ich miłość odeszła od nich

ludzie patrzyli zadowoleni

lecz słowa które nareszcie przypłynęły

nie niosły niczego wartościowego

Bolesny dzień który przyszedł za wcześnie

ona zjawiła się tu o złej porze

owoc miłości zrobaczywiał na początku lata

U nas możesz zdrzemnąć się po obiedzie

kładąc się w poprzek drogi – przyjdź

Byłaś gałęzią kwitnącej wiśni

na którą nie spadł deszcz moich łez

rozkwitałaś wesoło i spokojnie

rozkwitałaś dla mnie – pogodnie

Potem poznałem że jestem wężem wielkiej sprawy

i powiedziałewm –

nie zaśpiewamy sobie tak bardzo znanych piosenek

nie dotkniemy siebie zdecydowanie

nie wiem co dla ciebie jest dobre i potrzebne

nie potrzebuję twych spraw

mam dość swoich

nie błądzę po twoich drogach

moje są jeszcze niepoznane

Nie jestem pewien sensu i prawdy

tak jak tego że idziesz właśnie przede mną

gdy zatrzymasz zatrzaskujące się

na niebie stalowe wrota

wpłyną za tobą roje białych motyli

dusze twoich bliskich i kochanych

tu krzykliwe mewy krążą nad wzburzonym oceanem

białe rozrzucone na wietrze

zwiastun burzy ich już nie doścignie

choć jego koń wyskoczy grzmotem spoza chmur

wicher nadyma swe policzki

żagle stają się syte przestrzeni

żyły masztów napinają się z wysiłku

twoje okręty płyną przez wrota niebieskie

>>>

Gdy nagle znajdziesz się sam w pustym domu

stając w oknie wyjrzysz na mokre podwórko

zdarzy się czasem że zamkniesz oczy

Gdy nagle ustanie drżenie rąk

ponure obrazy przyniesione z własnej ojczyzny

do własnego domu

ustąpią ze swych starych miejsc

jakiś przypadek da ci uwierzyć w część pamięci

którą nazywasz człowiekiem

Cisza odsłoni choćby w najmroczniejszej nocy

twego wnętrza

dwa nieba osłaniające zenit i dno

jakaś piosenka w radio narzuca się natrętnie

i nie daje spokoju

wtedy ona przychodzi

wyciąga ręce które zarzuca ci na szyję

i przyciska swoją głowę do twojej piersi

chce coś powiedzieć

lecz słychać twój głos

kocham cię potrzebuję cię

jeszcze przez chwilę przytuleni do siebie

zaglądacie sobie w oczy

i  wtedy ten refren nabiera sensu

i teraz już żaden komunikat nie jest w stanie

zamącić wiary i radości

Gdy otwierasz oczy dostrzegasz jak

nagle ustaje deszcz

ulatują złowróżbne myśli i słowa

przestrzeń wypełnia się szeptami aniołów

>>>

Ręka młodego malarza posuwa się nad płótnem

leżącym na podłodze

Jego pędzel pozostawia duże jasne plamy

miłość przepływa przez żywe ciało

między jego krańcami

przenika przez niepokój i rozpływa się w powietrzu

tworząc słoneczną mgiełkę

Ciało posuwa się za nią

jak światło wpada w ciemność

pomaga ślepcem dotykając duszy

kolory obrazu poruszają się płyną

kochają się

W marzeniach stają się autoportretem

>>>

1978

Stanąłeś przed nią jak nowy bohater

i otrzymałeś piekący policzek

jeszcze teraz czujesz to uderzenie

Postaraj się to zrozumieć

gdy będziesz wracał z daleka do swojego domu

Stworzyłeś dla niej najwspanialszą

scenę świata

lecz wszystkie palce po spektaklu

skierowane były w dół

Napisałeś kilka książek i podpisałeś – „Wieszcz”

potrząsnąłeś od wewnątrz generacją

odsłoniłeś wady i wzmocniłeś się uprzedzeniem

opracowałeś planowy rozwój planów

jako pierwszy wystartowałeś na orbitę

całkiem demokratycznie

a wszystko to zaraz po wyjściu z lasu

Dlaczego więc ta grupa dzieci szydzi z ciebie

dlaczego ci starcy uśmiechają się

i wskazują na ciebie palcami ?

Teraz będąc bardzo doświadczonym człowiekiem

godzisz materializm z wiarą w Chrystusa

zobacz jak daleko już doszedłeś mając

przed oczami tylko swój interes

Dlaczego twoja dziewczyna unika twojego spojrzenia

a przyjaciele spalili twój dom

przez całe życie pilnowałeś snu tych panien które

odpowiadają za nitkę życia

wpatrując się z białego kamienia w jeden punkt

Policzek drży ci nerwowo gdy widzisz

jak jedna z sióstr wznosi powoli swoją dłoń

chcąc nagłym ruchem przeciąć nić w przebudzeniu

Tak już czas idziesz poprzeć swoją kandydaturę

na bohatera

>>>

 

Siedząc na brzegu wygnania

czekam na to co wynurzy się

z Chaosu

podziwiam spadające pierwotne błyskawice

historii

czuję się jak osoba

nieprzydatna do niczego

a jednocześnie stwórca

ja obserwator słupnik

pierwotne błyski wypełniają mnie

jeźdzcy apokalipsy zapalają horyzont

anioł stoi obok

z zapalonym mieczem

>>>

Niesiesz ogień w ciemnościach

słyszysz całkiem wyraźnie ciszę

to pusty pokój w wynajętej twojej samotności

podszedłeś z ogniem do okna

i nagle zrozumiałeś jedno

już nie wiesz jakim słowem

nazwać to co wewnątrz i to co na zewnątrz

próbuje zmienić się w prometejską ideę

Jak przed kolejną próbą

z rezygnacją trzymasz w górze zapaloną zapałkę

już nie wiesz czy będziesz miał szansę odwrotu

gdy wszystko się spełni do cna

gdy zapanuje wielki dzień i wielka noc

nazwać, nazwać chociaż to co wewnątrz

(cóż oprócz ciszy pozostanie)

>>> 

Gdy powróciłem z tej długiej podróży

pod znajome drzwi

stałem chwilę oparty o poręcz schodów

po których wbiegałem codziennie

przez dziesiątki lat

gdy byliśmy razem

gdy pełni pragnień

traciliśmy wspólne chwile

jak niespodziewane pieniądze

Ta głupia miłość dała nam przecież coś

coś co przetrwało rozstanie

długo czekaliśmy na siebie

na krawędzi nienawiści

nie wypaliliśmy się jednak

w swoim niepokoju

rozbudzone marzenia oświetlały na drogi

Jestem znów przed twymi drzwiami

cóż rozpoczniemy wraz

cóż zakończymy po latach

czy przekroczyć ten próg jak kiedyś

z bukietem wątpliwości

nieoczekujący niczego od życia

 >>>

 

Sen przychodzi

jak kobieta odwraca się w łóżku twarzą do mnie

dotyka policzka

sen przychodzi

z wierzbowych polnych dróg

z ceglanego labiryntu starych fabryk

z zagrody i z nocnej zmiany

pozwala się poznać

w chwili ostatniej przed śmiercią zmysłów

przegradza strumień światła

spadający na ciało z rozdartych chmur

strumień światła towarzyszący pośród rzeczy

i ludzi tworzących sprzęty osobistego użycia

strumień eksponującego i osłaniającego światła

tworzący warunki dla ekspansji cierpienia

Sen wychyla się z tła

jeśli jest ludzki jakże by zapanował

nad ludzką indywidualnością każdej myśli

a może jest boski ?

na pewno na pewno

jest mój i twój

właśnie teraz nareszcie

>>>

Czy miejsca ci brak

że tak rozpychasz się łokciami

Czy straciłeś już wszelką nadzieję

że patrzysz tak obojętnie

nie przekonujesz już nikogo

do własnych poglądów

co z tobą bracie

Jeszcze wczoraj namówiłeś mnie

na kilka pochwał twego systemu wartości

w który dzisiaj sam wątpisz

pochwały tylko powtarzasz bez końca

jakby to miało jakiś sens

Oni już mają swojego bohatera

a my kreujemy męczenników

tylko na jeden dzień

oddajemy swoją wolność przeznaczeniu

wierzymy w formę lecz co to da

Czy już wizja twych najlepszych dni

tak owładnęła tobą

że poniechałeś całkiem walki

a może jasny anioł wskazał ci

jak masz czekaniem wypełnić

tych kilka ostatnich chwil

Sobie samemu odbierasz prywatne opinie

lecz zawsze znajdzie się w pobliżu

choćby jeden sędzia, choćby jeden uzdrowiciel

twoje słowa lub milczenie mogą okazać się

całkiem bez znaczenia

Czekałeś na to przez 20 lat

nie mogłeś zasnąć żadnej nocy

tysiące bezsennych nocy

zabijanie ostatnich przyjaciół

twoje szczęście nie pozwoliło się

wyhamować na twojej drodze

pomimo twoich wysiłków

wszystko musiało nastąpić

Sobie samemu odbierasz szept

śmiejesz się jak szaleniec

domagasz się sądu

gdzie byś go odnalazł

gdyby wszyscy byli po twojej stronie

>>>

Ile to już lat przeskakujesz z kamienia na kamień

zeskakujesz ze stopnia na stopień

jak linoskoczek nad przepaścią

idziesz krok za krokiem

podczas gdy horyzont gdzieś się rozmywa

i tak trudno ci dotrzeć tam gdzie chcesz

próbujesz odważnie zdobywać świat

a czasem znów zatrzymujesz się na długo

i stoisz pośrodku drogi w zamyśleniu

Krople muzyki spadają z głuchym łoskotem

na dno pustego serca, rozlega się echo samotności

jedyne co posiadasz dla siebie to tylko

ten odwieczny wewnętrzny zew

Podczas popołudniowej drzemki olśnił cię

nowy metafizyczny system

zbudowałeś swoje zdanie i żyłeś zdrów

przez noc aż po kolejny świt

pojawiająca się nad ranem krytyka

dosięgła ciebie samego

twoja droga załamała się w kolejnym zakręcie dziejów

Wpatrujesz się długo w kochaną twarz

otaczasz ramionami swojego przyjaciela

dyskutujesz z uczniami nad kuflem piwa

i nagle przypadkowa osoba

jakiś prawicowy katolik lub lewicowy spekulant

odbiera ci resztę światła

oddajesz je sam w zamian otrzymując jedynie życzliwość

Wszystko przez te przypadki wzniosłości

których szukasz wciąż

w swoim własnym wnętrzu

>>>

Mówiłeś, że dałbyś tak wiele

że wymieniłbyś połowę swojego życia

za jedną cichą noc, która zakryłaby

twoje wielkie pragnienie

Mówiłeś, że chciałbyś w niebieskich oczach

przeglądnąć się jak w jeziorze

i pójść zaraz potem dalej w swoją stronę

by znowu czekać wśród kamieni na swoją kolej

Mówiłeś, że odzyskałbyś siłę

i popatrzył przed siebie jak prorok

gdyby ta noc niespodziewanie nadeszła

mówiłeś, że na pewno odmieniłaby

twoje oblicza lecz nie porzuciłbyś drogi

Ja pamiętam, nie odszedłeś o świcie

nie chciałeś niczego dać sobie wydrzeć

krzyczałeś, że odnalazłeś to tylko dla siebie

i musisz tu pozostać bo tu twoja nadzieja

i tu zacne spelnienie

ona odwróciła się za siebie by popatrzeć

jak silny kiedyś byłeś

>>> 

Jakie masz imię?

Jaki numer piętnuje drzwi twego domu?

Jakie są twoje znaki szczególne?

Czy znów muszę to wszystko rozważać

by móc wyruszyć dalej?

Teraz zwieszam nogi  przekładając je przez parapet

siadając w moim oknie

teraz nie jestem już taki skulony w oczekiwaniu

lecz wyprostowany i swobodny

zciszam głos, mróżę oczy

Nie mogę dostrzec doliny

w której wzrastasz w słońcu dla mnie

nigdy jej nie widziałem ale nazwę jej znam na  pamięć

Z wysoka dostrzegam przecież więcej niż tylko

dno przepaści

widzę wyraźnie faszystowskie i komunistyczne ślady

pozostawione na drogach i sercach

widzę bezimienną śmierć, męczeństwo bojowników

Nie mogę dostrzec doliny, w której wolna wzrastasz

w słońcu dla mnie

Ojczyzno!

>>>

Płomień, który wznosi się zbyt wysoko

gaśnie jakże szybko

Ślady zostawione na piasku

nikną pod byle pyłem

Ze wzgórz spoglądasz na dolinę swego życia

i nie widzisz w niej nawet siebie

dziś dość wszystkiego już masz

Wyprzedane na targowisku pychy radosne chwile

jednym dobroczynnym gestem rozdane bolesne dni

na ich numizmatycznej wartości

nie poznał się i tak prawie nikt

Powracasz w odwieczną ciemność

by czekać tam na promień wiedzy

Płomień płonie wciąż podsycany przez wiatr

śpiew lecący z nim przez świat, uchwycony nad głową

nagle wybrzmiewa w ustach milionów

W ciszy nad stawem nasłuchujesz przy wieczornym ognisku

melodii dolatującej z przybrzeżnych trzcin rezygnacji

W samo południe zaczynasz śpiewać

razem z zatłoczoną, gwarną ulicą

Leżąc w wysokiej trawie wsłuchany

w tykanie zegarka nad przegubem dłoni

myślisz o śladach na drodze, którą zamierzasz powrócić

do świata dzieciństwa

Pieśnią rozświetlisz ciemności jeżeli będziesz

cały muzyką i tylko wtedy

plomień niwe zgaśnie jak zapałka

>>>

Długa droga wprowadziła cię do tego miasteczka

jak do jednego z wielu, które

się przy niej przyczaiły

Najpierw wygodnym autobusem aż do

pierwszej budki z piwem

potem rozklekotanym samochodem przewożącym

robotników aż do

pierwszego większego miasta

Pozdrawialiśmy dziewczyny stojące przy drodze

machaliśmy rękami do dziewczyn zbliżających się

do nas szyba w szybę

W towarowym furgonie śpiewaliśmy piosenki

których nikt nie słyszał

spod grzywy włosów dostrzegliśmy

dziesiątki kominów strzelających w niebo

dymami kolorowymi jak na koncertach rockowych

Trzęśliśmy się na drewnianej ławeczce

obok przechylających się na zakrętach

beczek z lakierem i klejem

Oddech wydobywał się z naszych organizmów

tak samo jak z organizmu kraju totalnie nieświeży

brudne nasze ręce podróżnych

ściskały krawędzie ławek

tak samo jak ręce więźniów w eszelonach

jadących w nieznane

Każde z punktów na mapie było miejscem urodzenia

każde mogło być miejscem czyjejś śmierci

Wciąż w tym domu samotni

oglądający z korytarza dziesiątki zamkniętych drzwi

Przed wieczorem załadowani na wielką ciężarówkę

pędziliśmy po siniejące mgły, po czerniejące

na wzgórzach lasy, za daniem umykającym coraz szybciej

W oszołomieniu złudzeń, bez racji i szans

przemierzaliśmy kraj szukając swoich dolin i ostańców skalnych

setki kilometrów w kurzu i skwarze, dnie i noce

na królewskich traktach włóczęgów, przekraczający

narodowe rzeki

Na drodze sumienia, na drodze wielkiej bibliotece

na drodze powodzi, na drodze beczce historii,

na drodze prawdy i codzienności, na drodze pękających zapór

Uderzyliśmy w największą tamę swoimi ciałami

jak kamieniami

uderzyliśmy ciężarówkami serc

zaobserwowaliśmy pierwszy wyciek nad głowami

>>>

Na tej pustej szosie stanąłeś twarzą do wiatru

popatrzyłeś w niebieskie oczy swojego nieba

wybijając stopą rytm o gorący asfalt

powróciłeś myślą do tej swojej jedynej dziecięcej miłości

Zanim stanąłeś na szosie spędziłeś lata

na wpatrywaniu się przez otwarte okno

w krajobraz absolutu  nocy

spędziłeś młodość na przemierzaniu dolin górskich

zdradzany przez sąsiadów, wytykany palcami

oszukiwany, oszukiwany wciąż za karę

wracałeś jesienią na niziny z zaciśniętymi zębami

aby umierać na progu orlich snów

Teraz już tylko sznur samochodów i rytm

w drgającym powietrzu, teraz tylko spóźniony woźnica,

teraz już tylko spóźniony szept, teraz nikt nie usłyszy

gdy będziesz wołał o pomoc

Zagadka odgadnięta znów przeradza się w kolejne pytanie

stoisz bosy na gorącym asfalcie, wypluty z historii toniesz dziś,

między palce wciska się czarna teraźniejszość,

fale narzuconej wesołości, fale obłędu zbliżają się

w samo południe wiatr zakrywa ci głowę chustą gwieździstego nieba

niebieskie oczy nieba zamknięte

>>>

Zbliżył się do niej by popatrzeć w jej twarz

chciał poznać po wyrazie twarzy czy jeszcze jest jego

nikt nie potrafił przekonać go do czegoś

zdradził się w jakimś klubie ze swej absolutnej pewności

niczego

ona rzeczywiście się już dziś tak nie uśmiecha

szuka innej drogi

ona, która nosi bliskie mu imię modli się

innymi słowami tylko przez niego

a może stara się tylko zapomnieć

Szedł dziś kasztanową aleją jak prorok pełen natchnienia

zagłębiał się w myślach chcąc zrozumieć

nowe słowa uchwycone we śnie, daremnie

przefiltrowane do świadomości nie istniały dla niej

chłodną wodą zmył ich sens tak jak sen

Czy wie, że nie musi udawać samego siebie

czy wie, że nie zmieni spojrzeniem niczego w czegoś

gdy braknie słów, nikt nie pójdzie za nim nawet

gdy zwrócą na niego uwagę, tak samo jak ona

Poczuł jakiś ciężar na swoich kolanach

jakaś ręka objęła go za szyję

ktoś przylgnął do niego swym ciałem

jeszcze raz wyznano mu miłość na odchodne

ona pęłna czegoś

ta która uznała, że jest wolna zatrzymała się w drzwiach

ci, którzy wymachiwali pięścią przesłali pozdrowienia

Wskazującym palcem kreśli w powietrzu nowe przesłanie niczego

wreszcie mówi, że wierzy w zwycięstwo

zwycięstwo, zwycięstwo, spełnienie, błogosławieństwo

wieczny pokój za śmierć bohatera

ręka wznosząca się w geście zaproszenia

wszyscy, którzy go otaczają są niemi

Ona znów stoi obok niego okazując spokój i obojętność

choć nie rozumie nadal nic z jego przesłań

ma w sobie coś: inną dojrzalszą wiarę

znikł z jej warg kpiący uśmieszek

czeka znów na spragnione spojrzenia

rozbudzona nową gorączką miłości

Przesłania tymczasem zapalają świat, tak jak chciał

na gruzach siebie staje nowy budowniczy

w przymrużonych oczach obserwuje zachodzące słońce niczego

obejmuje wzrokiem wielką kamienną płytę słońca

czerwieniejącą nad wzgórzem

czegoś mu brakczegoś od niej chce

ciepła

>>>

Mój cierpiący antyczny brat zaopatrzył się na długą drogę

zacisnął w zębach miedzianą monetę

i rzucił się wpław

Kiedyś z krakowskiej galerii wyszedł płonący mężczyzna

podał mi rękę i rzekł

spójrz na mnie –  tylko zwęglone ciało może się na coś przydać

gdy opuszczasz progi rodzinnego domu

Jeden z dawnych znajomych rodziny

nie mówił nigdy nic ale wszędzie gdzie się pojawił

dawał świadectwo swojej drogi dźwigając

na swych plecach ogromny jak dżungla drewniany symbol

własnej śmierci

Dziasiaj zacząłem się rozglądać za odpowiednim

sumbolem mojego przejścia

zobaczyłem w Bramie Floriańskiej

swoją matkę i swoją łzę

wielką jak konfesjonał

>>>

Wewnątrz mojego dnia potrafię dostrzec puste miejsce

oni wiozą mnie tam gdzie chcę lecz omijają mój cel

czekam spokojnie, uczę się spojrzeń od nowa

by znów zapomnieć by zacząć jeszcze raz

Wewnątrz wielkiego miasta już nie potrafię się zgubić

obelgi na każdym kroku są moją mapą

każdy pozbywa się swoich obelg w publicznych miejscach

nie tak znów daleko od swojego domu

Walczę z tłumem o okruchy wolności

sprzedałem wczoraj jakieś śmieci które były moim życiem

dorobiłem się niezłego kapitału jak na początek

zakupiłem cukierek wypełniony zdradą i cierpieniem

owinięty w błyszczący papierek systemu

Gdybym jeszcze pochwalił ich stałbym się na pewno

przedmiotem uwielbienia

podnosząc się z posłania śmierci uderzyłem głową

w niski pułap historii

Przeglądnęłaś się w moim źródle

pocieszyłaś swoje odbicie łagodnie falujące w ciszy

– nie pozostaniemy tu na zawsze

– dotknij mnie jeszcze zanim odejdę

czarna toń zmącona wchłonęła twoje drugie ja

na przerażenie było za późno na wstyd w sam raz

Wewnątrz mojego dnia jest puste miejsce

oni kołyszą moje sumienie w takt nieskończonej muzyki

jeszcze wolno drga struna która wydała wysoki ton

kiedy zamilknie wreszcie na zawsze

Ponoć tanio można kupić samego siebie

szkoda tylko że pieniędzy jeszcze nie wymyślił nikt

Zabłysnąć jak gwiazda choć raz a potem skryć się

choćby w cieniu kamienia zła

przesunąć wargami po jej policzku a potem zniknąć

w burzy oceanu

takich rad mi udzielono  by podsycić desperację wyrzutka

Wewnątrz wielkich dni jestem na drodze

dni muzyki i słów rozpoznawalnych, słów dla rozbitków

Siostry i bracia nie zasłaniają uszu tak jak oni

droga biegnie od przyczyny do skutku, droga zgubiona przez rozum

podniebne wędrówki w sercu miasta są takie zwykłe

Jestem wielkim wędrowcem stojąc samotnie

w zaułku tuż przed północą otoczony czarnymi oknami

zatrzymuję się by przepuścić pędzący w ścianę

więzienia sen

wielka wędrówka zaczyna i kończy się w duszy

Mój ukochany poświęcam ci wszystkie swoje sprawy,

których natłok nie będzie ci przeszkodą w destrukcji

do której zmierzasz – twój powrót zaskoczył mnie

chcesz złożyć swój podpis pod moim krwawym przesłaniem

ty jesteś stworzona do rewolucji nie tak jak ja

moja zgarbiona sylwetka samotna na tle tłumu

jak Quasimodo na szczycie miasta uruchamiam dzwon

Witaj druhu przypadków, witaj wariacie, witaj aniele

twoja gwiazda w konstelacji narodu którego nie ma

twoja gwiazda w ekspansji wszechświata w leśnym źródle

krwawe bandaże powiewają na drzewcach przypadków

czy to możliwe aby można było zatrzymać ich dzień

Twoje czoło jest dla mnie tablicą

przywołam dla ciebie prawdę mocą twych sił

obelgi poniosę dalej nad brzeg rzeki tam mnie oni nie znajdą

>>>

Leżę w wannie pełnej wody i piany

zanurzony we stygnącą od trzech godzin wodę

wokół głowy mam aureolę pływających włosów i mydlin

zastanawiam się nad nowym sposobem ukrzyżowania Chrystusa

odkąd wstąpiłem do partii

prawie słyszę jak umiera na Rakowieckiej

W wyobraźni nie wiem dlaczego mam drogę

w której pyle odciskają się ślady wielu bosych stóp

moja egzekutywa powoli zaczyna dyktować warunki

zanurzam się w wodzie nie szukając tam wstydu

Jestem odurzony cierpieniami mojego gatunku

nie znajduję w wodzie ukojenia

szukam celu snując się wewnątrz dwuznacznych pojęć

włócząc się w cieniu półprawd

dusząc się na dnie wanny

nie ufam odkupieniu

Chciałbym uwierzyć że w jakiejś walce jest miejsce dla mnie

chciałbym powiedzieć jej że jestem wojownikiem

chłód nie udzieli mi rozgrzeszenia chłód mnie nie wybawi

choć czuję go jak muzykę nie złożę mu hołdu

nie uwierzę że może sam w sobie być jakimś celem

Słucham jak w radio piosenkarz uśmierca Chrystus

widziałem jak tacy jak ja kompletnie pijani towarzysze

przykuwali go wczoraj do ściany Pałacu Kultury

jeszcze teraz mam to przed oczami

z wody wysuwają się czyjeś ręce

pochwycony za nadgarstki czuję nagle jak

pomiędzy moje kości pomiędzy żyły i tętnice

w sam środek ścięgien ktoś wbija olbrzymie gwoździe

dwa stygnące niebieskie ćwieki pełne tęsknoty

przeszywają moje dłonie

trzeźwieję

>>>

Robotnik powracający z pracy

duszący się autobusie zatłoczonym do granic możliwości

Stara otyła kobieta, która stanęła na ulicy Grodzkiej w Krakowie

w kolejce po mięso o wpół do trzeciej nad ranem i to jaka szósta

Pijany mężczyzna, który wyszedł po pracy z tarnowskiej fabryki

przewrócił się i zasnął na torach kolejowych

Dwudziestoletnia dziewczyna dźwigająca na ramieniu roczne dziecko

i niosąca w drugiej ręce siatkę z książkami

Czternastoletni chuligan bity po meczu „Wisły”

milicyjną pałką po plecach i rękach

Schizofreniczny wieśniak kłaniający się wszystkim samochodom

przejeżdżającym po międzynarodowej trasie koło Brzeska

Grupa dziewczyn śpiewających religijne pieśni

w wagonie restauracyjnym na trasie Częstochowa-Łódź Kaliska

Dziesięciomilionowy Polak wpadający w szał przed telewizorem

po strzale Deyny w czasie meczu piłkarskiego Polski z Argentyną

Stary stukilowy wrocławianin zgorszony prawie wszystkim

mówiący dziewczynie z naprzeciwka w obcisłych dżinsach i rozpiętej bluzce:

„jak ci nie wstyd”

Młody człowiek ze spuszczoną głową oczekujący na autobus linii 119 w Krakowie

i już przeszło godzinę wpatrujący się w wielką czerwoną planszę na skwerze

obo Teatru „Stu”

upstrzoną symbolami i emblematami,

w tym humorystycznym napisem o treści:

„PZPR PARTIA NARODU”

  

Moje życie jest jak moje połatane spodnie

pełne codziennych niespodzianek

>>>

 

Tocząc się wolno przez własny kraj

słyszysz tysiącletnie echo życia narodu

głosy wędrowców, którzy kiedyś poili konie  w tym źródle

szczęk zbroi rycerzy niosących na drzewcach sztandary

krzyk orła zrywającego się z gniazda na skale

Tocząc się wolno przez własny kraj

widzisz przestrzeń szerokich równin

ziemię w którą wsiąkła przed chwilą czerwona krew

sprawdzasz czy aby tobie jeszcze pulsuje ona w żyłach

Toczysz się wolno przez własny kraj

chcesz odnaleźć kogoś bliskiego

ludzie wsiadają do pociągów by wyruszyć tam

gdzie czeka na nich miłośc, gdzie czeka nadzieja

Toczysz się wolno przez własny kraj

na ziemi leży wiara i honor

pamiętasz o czymś co nazywa się domem

o czymś co jest celem wędrowców:

własny kraj

>>>

Patrzyłem kiedyś na twarze mężczyzny i kobiety

przeklinających siebie,

z wściekłością skaczących sobie do oczu

nie słyszałem ich okrzyków, gdyż zasłoniłem swoje uszy dłońmi

Jesteś dziś przy mnie

ja mężczyzna mówię do ciebie kobiety

zasłaniasz mi oczy rękami

ja mężczyzna mówię do ciebie kobiety

po raz pierwszy –

kocham cię

>>> 

Siostro mojego pustego serca

czy wiesz coś o prostej śmierci

w snach i w pamięci nie pozostało już nic

jeszcze wczoraj potrafiłem coś odnaleźć w swoim przeznaczeniu

jeszcze wczoraj patrzyłem na profil jej twarzy

na mieniące się na niej uśmiechy,

depresje, zdarte złudzenia i ból

Dziś na Mlecznej Drodze policzkuję Chrystusa

dziś pragnę umrzeć pod jednym z mostów nie z żalu

lecz z głodu

>>>

Nadzwyczaj chłodne lato przyniósł jubileuszowy rok

w strugach zimnego deszczu niczym nieokryty

zmuszony byłem stać na betonowym cokole

mazurskiego kanału

obok pijanych przemokniętych szesnastolatków,

którzy dla zgrywy darli swoje koszule w strzępy

uderzony znienacka w jakimś porcie kląłem długo w noc

chociaż dobrze wiedziałem, że nie ostatni to cios

a kogóż mogłem zapytać od czego tak szumi mi w

głowie i dlaczego tak kołysze się świat

milicjanta?

przecież wówczas patrzyłem podejrzliwie w każdą

zmącona wodę

W wielkim poszukiwaniu, pogoni i ucieczce

trząsłem się miarowo setki smutnych godzin

w pociągach pośród tysiąca smutnych ludzi

przemierzając kraj z południa na północ,

ze wschodu na zachód

Umierałem i rodziłem się na nowo na każdej stacyjce,

w każdym mieście, nad każdym jeziorem

od czasu do czasu poiłem swoje serce

w najmniejszym źródełku chłodnej radości

odchodząc mówiłem – takiej jak ty nie spotkam już więcej

przeskakiwałem kałuże i odwracałem się jeszcze raz

żeby usłyszeć jak szepcze Ostateczny Koniec:

„czy uczciłeś tak naprawdę to święto?”

żeby zbudzić myśli wciąż po tej samej stronie

czy to w sudeckiej kotlinie, czy na małej stacyjce

kolejowej na Pomorzu, czy pod Kościołem Mariackim

zziębnięty słuchałem jak grają mi na pożegnanie

przemoczony modliłem się zasłyszanymi słowami:

„och siostro może już nie zobaczysz mnie więcej,

zostawiam ci szansę i winowajcę”

>>>

Jak powiew czerwcowego upału

przychodzisz tu w środku zimy do studenckiego pokoju

Sprawiasz, że odwracam się nagle za siebie

by spojrzeć na ciebie

Wchodząc z latem zatrzaskujesz siarczysty mróz za sobą

Patrząc na ciebie widzę topniejący zeszłoroczny śnieg

i siebie wychodzącego w czerwonej kurtce

z domu innej samotności

schodzącego ostrożnie w dół śliską ulicą Uroczą

przechodzącego przez tory kolejowe prowadzące do Zakopanego

przeskakującego kałuże na przystanku tramwajowym

na łagiewnickiej pętli

wbiegającego na schody Uniwersytetu

patrzącego znudzonym wzrokiem przez zabytkowe okno

na szalejące Planty

na zieleniący się od początku kasztanowiec

Widzę cię stojącego w epicentrum autobusowej sprzeczki

toczonej w narzeczu suahili

pełnego wzniosłych myśli w Restauracji „Żywiec”

nawołującego do buntu na cokole bohatera

wypełniającego jakieś rubryki wyrokami sądów ostatecznych

płynącego przez jezioro rożnowskie z mieczem nad głową

nad brzegiem mazurskiego kanału znajdującego metalowy guzik

wyskakującego z morza we wrześniowy dzień

wchodzącego do pokoju w jakimś akademiku

patrzącego na odwracającego się od stołu młodego mężczyznę

Wyciągam z tylnej kieszeni spodni

wymięty kolejowy bilet z lipcową datą

którego nie wykupiłem nawet, bo nie miałem za co

i podaję mu 

 

W koszmarnym śnie ciągle czyhasz na kogoś

i przemykasz się w ciemnościach z nożem w dłoni

W bezsenną noc decydujesz się na morderstwo

>>>

Już teraz wiem, że to nie twoje życie ukryje się w moim

tajemny znak pozwolił mi to zrozumieć

otrzymałem go od jeziora, gdy pierwszą miłością karmiłaś mnie

Burze gwałtownie próbowały złamać nasz prywatny nastrój

fale ognia uderzały o nasz brzeg

a my byliśmy na dnie spokoju, choć to trwało kilka dni

W ciemności i we mgle odkryliśmy nowy ląd

nie bacząc jaki okaże się dla nas

wiedzieliśmy, że nawet na złej ziemi, żadne z nas

nie zapłakałoby i tak

Ten twój dom od którego uciekasz

ta samotność której nie musisz szukać, zawsze jest pod ręką

ta twoja droga, która przecięła moja drogę

wyboista droga przecięła drogę krętą

wierzyliśmy że można nimi gdzieś dojść

Tanie wino dopijane w plastykowym kubku

pastylki dla zaspokojenia twojego drugiego ja

dymiące ognisko ze starych szmat

wszyscy oni fałszywie śpiewający hymn rewolucji

Powiedziałem, daj mi rękę pomimo skrupułów

niech cały niepokój przeniknie na zewnątrz

choćby na krótką chwilę

przecież nie twoje życie ukryje się w moim.

>>>

Jestem przedstawicielem

zdrowej młodej socjalistycznej generacji

inspirowany zmianami systemu wychowawczego

a także częściowo własnymi myślami

stoję właśnie po tych wszystkich latach

na zewnętrznym parapecie okna na czternastym piętrze

obserwuję ruchliwą ulicę gdzieś na samym dole

zastanawiam się jak bardzo wyprzedzam swoją epokę

zawsze odważny wciąż słaby sprawdzam samego siebie

w prawej kieszeni kurtki mam pisemne potwierdzenie

właściwego systemu wartości dla Młodego Polaka

lewą mam wolną na wypadek gdybym odnalazł wreszcie

swój dowód osobisty i książeczkę wojskową

wcale nie czuję się zamknięty w stalowych konstrukcjach wieżowców

nie działają na mnie destrukcyjnie

ani potoki smrodliwych samochodów ani wielkie miejskie aglomeracje

mam czystą spokojną duszę i zielono-niebieską wiejską wyobraźnię

echa letnich burz płyną ku mnie na falach odległych horyzontów

powtarzające się groźne pomruki

utrwalane są na trzęsawiskach podświadomości

z każdym dniem nawet w słoneczny niedzielny poranek

zbudowany z czarnych chmur nie daję się strawić przez system

widzę wręcz ponury koniec tej egzystencjalnej epoki

ja nie mam tych problemów z przetrwaniem

patrzę na Godność i Sprawiedliwość

które jak i ja przewieszają piętro wyżej nogi przez parapet

nie wiem tylko czy z odwiecznej przekory  nie dziwię się nawet temu

w moim kraju młody ohapowiec który nagle

poczuje w sobie coś co inni nazywają sercem

zamyka się w ustępie i wiesza na pasku od spodni

a ja stoję ze swoim solipsyzmem w politycznych rękawiczkach

i już od dłuższej chwili patrzę sobie spokojnie

na roje słowiańskich ciał krzątających się tam w dole pode mną

wymyślam dla siebie ciekawe pseudonimy,

fantazyjne kształty orderów, treści nekrologów

widzę jak ogromne białe marginesy otaczają wąskie trotuary

na których zapisywane są bezsensowne czarne znaki interpunkcyjne

podobno biel jest skażona obłędem

chociaż przemawiam do siebie z jej krawędzi

jestem jednak przy zdrowych zmysłach

o krok od prawdziwej akceptacji 

życia poza systemem

>>>

Jak to się mogło stać

że już dziś mówię do siebie ty

że na mojej dwudziestoletniej głowie tyle siwych włosów

że ludzie odebrali mi wszystkie moje cele

że przywłaszczyli sobie całą moją nadzieję

na darmo szukam już żywych wokół siebie

nie widzę życia w figurach woskowych aniołów

strzegących niby moich coraz to innych postaci

Jak to się mogło stać

że przeżyłem prawie cały wiek sam

że nie umiem nic

że zachwycam się byle czym

że prawda mnie wypluła

że zwierzęta mnie opuściły

że dzieci zrezygnowały ze mnie

że społeczeństwo mnie odepchnęło

Jak można będąc nastolatkiem myśleć tyle o śmierci

stojąc w miejscu obserwować potworności

na wiecach na szosach na stadionach

w zarządzone święta

Jak to się mogło stać

że przestałem cenić pieniądz

że nie wiem teraz ile mam do wzięcia

a ile mogę jeszcze podarować

Czy żeglarze wielkich oceanów powinni

brodzić w płytkich nurtach górskich strumieni

być może jednak powinni

Jak to się dzieje

że tonę w asfalcie nie mogąc zrobić jednego kroku

Jak to się mogło stać

że mimo wszystko nie potrafię

dotrzeć suchą stopą na drugi brzeg

Jak mogłem dopuścić do tego wszystkiego

wiem że dziś pozostało mi już tylko

to pisanie nocą po murach miasta

pełnego ograniczeń

>>>

Już teraz wiem – powiedziałem

to nie twoje życie ukryje się w moim

tajemniczy znak pozwolił mi to zrozumieć

burze gwałtownie złamały ten głupi nastrój

gdy pierwszą miłością mnie karmiłaś

a fale jeziora znienacka uderzyły o nasz brzeg

razem znaleźliśmy się na dnie spokoju

choć to trwało jedno popołudnie

odkryliśmy nowy ląd w ciemności i we mgle

nie dbając o wylane łzy

Od jakiego domu uciekasz – spytałem

czy jest taka samotność, której nie musisz szukać?

czy wiesz to na pewno?

Wszystkie drogi przecinają się tam gdzieś

nawet tak kręte i wyboiste jak nasze

obok których popijaliśmy wino z plastykowych kubków

a narkotyk zaspokajał twoje drugie ja

przy dymiącym ognisku ze starych szmat

wszystkie boże dzieci śpiewały tego lata

hymn rodzącej się rewolucji

Podałaś mi rękę mimo skrupułów

twój niepokój przeniknął na zewnątrz

to tylko na jedną chwilę – powiedziałem

i wymieniłem ciebie na tajemniczy znak

który sobie uroiłem

>>>

Zadowolony syty po niedzielnym obiedzie

usiadłem z papierosem wygodnie w fotelu

relaksowałem się rozważając najbłahsze sprawy

zanurzając je w to cudowne popołudnie

stare dobre drogi pamięci otworzyły się dla mnie

wolne pod mrużącym oko letnim słońcem

marzenia poprowadziły mnie tamtędy do ukochanej i przyjaciół

a później, gdy myśli krążyły zmęczone

już tylko wokół własnej mej głowy

porwał mnie w siebie prawdziwy sen

i oto znalazłem się w pokoju jasnym pełnym rozkoszy

w cudownym uroczym miejscu pełnym drogich złoconych

sprzętów i obrazów na kolorowych ścianach

znów przyszli do mnie znajomi

tak blisko przynosząc swe twarze

a także ci, których chyba znam

postacie dziwne poczęły mnie otaczać

wchodząc przez setki drzwi

pośród przemówień, recytacji, rozmów i bełkotliwego hałasu

otworzyłem drzwi zamknięte dotąd i wszedłem do innego pokoju

zacząłem szybką wędrówkę po nieznanym mieszkaniu

przenosząc się pomiędzy coraz to inne ściany

w coraz to inne wnętrza

kolory ich zmieniały  się a nastroje tężały z czasem

jasność migotała przechodząc z szarości w inną

szarość tak szybko szybko

patrzyłem cierpiałem patrzyłem śmiałem się

patrzyłem bałem się a potem byłem dumny

szalałem a zaraz potem czułem smak szczęścia, wąchałem pogardę

znalazłem się nad wielką czarną rzeką u stóp ołtarza

potem znów pośród dzikich zwierząt w hali w tysięcznym tłumie

potem pośród kłębiących się w ekstazie nagich kobiecych ciał

zobaczyłem larwę na ustach Giocondy

przeżyłem śmierć w cichej topieli

zbliżyłem się do wielkiego stołu konferencyjnego

wyłożonego zielonym suknem, przy którego

przeciwległym końcu siedział Breżniew

białe myszki biegły od niego do mnie

pomyślałem wówczas – gdzież ona jest?

Ojczyzna!

śmiertelnie przestraszyłem się w jakimś polskim lesie

w środku kolejnego pokoju stało jedno drzewo

a wokół niego leżało na podłodze pełno igliwia

w czerwonej klatce palił się ogień, który poczułem

na swoich skroniach

wędrując przebiegając widziałem ludzi chwytających

się za krtań, gdy usiłowałem spojrzeć im w oczy

ludzi przecież skądś znanych

zatrzymałem się na sekundę by zamknąć oczy nabrać tchu

z czasem zwolniłem tempa biegu napełniony zwycięstwem

znudzony obojętnie patrzyłem gryząc jabłko na to

jak ukochana zdradzała mnie z kimś podobnym do mnie

dwie szpile z napisami Geniusz i Idiota wbite

w plastykowy mózg na stole potrąciłem dla zabawy

rozkołysały się jak wahadła

i nagle upadłem na kolana niespodziewanie

na pewno niewyczerpany pełen żalu

niespodziewanie oszukany ze łzami w oczach

dostrzegłem na posadzce żelazne kolucho kamiennej pokrywy

dotknąłem go ująłem w dłoń

poczułem się bardzo dziwnie

zacząłem podnosić zimną pokrywę

ogarnęło mnie znów szaleństwo przyjemności

moja pierś moje genitalia omal nie eksplodowały

gdy wieko znalazło się już w górze wsunąłem głowę

w czarny kwadrat i spojrzałem w dół

w wytryskującą smugami ciemność gdzieś z samego dna

czysta czerń wystrzeliła na złote ściany

i nagle przeżyłem kataklizm lęku

otrzymawszy cios umarłej rzeczywistości

przerażony dostrzegłem potwora na dnie kosmicznego lochu

widok nieokreślonego stwora przebił moją świadomość

jego uśmiechnięta twarz i spojrzenie prosto na mnie

wzbudziły we mnie miliony dreszczy, które przeszyły

mnie jak stalowe igły

porążając jak prąd

zbudziłem się i otworzyłem oczy

usłyszałem –

mamusiu ja szukam smoczka pod łóżkiem

zabierz mnie z tego żyrandola

na chodź tu wreszcie marznę cały goły

czy pan chce ze mną sympatyzować

idzie zbliża się jaka wspaniała

dzień dobry czy pan mnie zna, ja znałam pańskiego dziadka

kochany koniu twoje kopyta dotykają moich ust

mamo on umarł dziś po południu

>>>

Pamiętam kartę, która wygrała dla mnie śmierć

ty śmiałaś się wtedy wesoło

ja zmrożony spojrzałem daleko ponad wzgórza

to ty do tej pory byłaś potencjalną samobójczynią

czy pamiętasz słowa, które rzucałaś na wiatr

czy pamiętasz jak zabarwiałaś swój wewnętrzny świat

przyjmując mnie jak kolejną dawkę

rozwiane nasze włosy, żar ognisk, błyszczące oczy

i te drzwi ciągle dla nas wszystkich zamknięte

i te sny pełne niespodzianek, pełne nadziei

i ten strach przed nadciągającą burzą ze wschodu

Gdy uwierzyliśmy w tą złą kartę zaśpiewaliśmy

piosenkę o ostatnim już lecie

gdy krew nam w żyłach rytmem dała znak,

że świt nad jeziorem się budzi, powiedziałem:

spójrz moja samobójczyni trzeba wyruszać

przed siebie po raz ostatni

opuścić ten świat graczy i samobójców

>>>

Unoszę się na powierzchni rzeki

na falach, które mnie podtrzymują

leżąc na plecach zakładam ręce za głowę

by mieć coś w rodzaju poduszki

patrząc się przed siebie widzę jak czubki butów

to wynurzają się to znikają w wodzie

torując mi drogę w dół rzeki

gdy minąłem Tyniec w kolejnym zakolu pojawił się Kraków

moje odświętne ubranie nie przemokło jeszcze

ale Wisła je zbrudziła

Widzę już jak żelaznym mostem z hukiem

przejeżdża tramwaj z bezwstydnym numerem

jakieś dzieci biegną brzegiem i coś krzyczą do mnie

przestrzegłem ich

przecież nie kroczę z podniesioną głową

lecz sunę w dole mając z lewej i z prawej obłok

tak ta dziura w chmurach to moja głowa

w tym miejscu burzy się nawet ta spokojna rzeka

Wszystkie stare miasta osuwają się nad sam brzeg

aby zaglądnąć mi w oczy i płaczą

Jakieś szumowiny zbierają się u moich butów

nad własnym brzuchem widzę,

że to okruchy betonowych zapór i tam

Tuż przed Warszawą stwierdziłem

że czuję się jak kochanek wszystkich topielic

a nie mąż tej rzeki

to czego mogłem się spodziewać

stało się właśnie tu

ktoś zaczął trącać mnie wielkim drągiem

usiłując doholować do brzegu

jaki to wstyd – krzyczeli ludzie z Mostu Poniatowskiego

trzeba z nim coś zrobić

to się nie mieści w głowie

wyciągnijcie tego skurwysyna

przecież on sobie z nas kpi

nas chodzących po ziemi 

>>>

Już teraz wiem – powiedziałem

to nie twoje życie ukryje się w moim

tajemniczy znak pozwolił mi to zrozumieć

burze gwałtownie złamały ten głupi nastrój

gdy pierwszą miłością mnie karmiłaś

a fale jeziora znienacka uderzyły o nasz brzeg

razem znaleźliśmy się na dnie spokoju

choć to trwało jedno popołudnie

odkryliśmy nowy ląd w ciemności i we mgle

nie dbając o wylane łzy

Od jakiego domu uciekasz – spytałem

czy jest taka samotność której nie musisz szukać ?

czy wiesz to na pewno ?

Wszystkie drogi przecinają się tam gdzieś

nawet tak kręte i wyboiste jak nasze

obok których popijaliśmy wino z plastykowych kubków

a papieros zaspokajał twoje drugie ja

przy dymiącym ognisku ze starych szmat

wszystkie boże dzieci śpiewały tego lata

hymn rodzącej się rewolucji

Podałaś mi rękę mimo skrupułów

twój niepokój przeniknął na zewnątrz

to tylko na jedną chwilę – powiedziałem

i wymieniłem ciebie na tajemniczy znak

który sobie uroiłem

niespodziewany przypływ uczuć

>>>

Zgasł nagle świetlny punkt

na granicy zamglonego horyzontu

i nawet nie dostrzegłeś kiedy

patrzysz teraz tam i rozglądasz się wokół

pusto wszędzie, nie ma nic za wyjątkiem niepokoju

oprócz ciemności nie pozostało już nic

chcą ci zabrać nawet to krótkie życie

chcą ci zabrać nawet to wątłe sumienie

nie chcesz szukać odpowiedzi na ich głupie pytania

nie akceptujesz ich podpowiedzi

z walki ojców pozostały popioły prawd

spalone serca i stratowany łan dorodnego zboża

ty ze środka swej bitwy nie wymkniesz się

chyłkiem o zmierzchu

ale i tak nazwą cię zdrajcą

nie patrz w stronę łysych komunistów

czekaj na śmierć z zamkniętymi oczami

walcz w ciemności

>>>

1977

 

Krople deszczu spłynęły

po szybie mojego jedynego okna

zobaczyłem jak tam za nim w dolinie

smutny w oparach socjalizmu

spokojnie drzemie stary Kraków

Oto obcy wschodni wiatr z deszczem

chłoszczą stare mury

niepewność wisi ciemną chmurą

nad tysiącami głów opuszczonych na pierś

i nawet wróbel i jaskółka pod okapem

czują, że przeżyły tysiąc lat

czują, że życie zakończą swe

niebawem w szarości

Szum deszczu w upadłej ciszy

tonie głęboko w mojej duszy

jak w pustym dzbanie dzwonią

krople goryczy spadające na dno samotności

wewnętrzny świat stygnie

a miasto zamienia się w bazaltowy głaz  

I choć wiem, że jutro wyruszę znowu z Podgórza

z karabinem słowa w kierunku Śródmieścia

potoczę się jak kamień w kierunku rzeki

przekroczę Rubikon epoki

wystrzelę, potrące kamień

pociągnę za sobą lawinę

kwiatów, ptaków, wojowników

>>>

* Wrześniowy dzień *

Zbudziłem się we wrześniowy pogodny dzień

ująłem głowę w dłonie

za oknem małe i duże sprawy już tonęły

w świetlistym powietrzu

odsunąłem nogą rozrzucone ubranie

składając jednocześnie w całość porozrywane myśli

spiker w radio właśnie dobijał moje marzenia

kolejna noc strasznie je pokaleczyła

kolejny dzień zaczynał się dla nikogo

człowiek na koniu przejechał topolową drogą

stara kobieta wciąż żywa znów przyszła na wzgórze

Wyczuwając pulsowanie w skroniach

radio i krew dały mi do zrozumienia, że system już pracuje

rzuciłem zbędne myśli w kierunku kubła na śmieci

zdemaskowałem fałszywe słowa szacunku

odczyściłem je, jeszcze mogą się przydać

kat z prasy pojawił się w lustrze obok mojej twarzy

spojrzeliśmy na siebie i umknął przestraszony moją dojrzałością

cofnął się w tył pokoju

z mojego lęko pozostal ledwo cień

dotknalem jeszcza raz swojej głowy

zegar ze srebrnym wahadłem zatrzymał się

zobaczyłem siebie wędrującego za trędowatym

Wrześniowe dni są jak zwykle bardzo upalne

wzbudzają tumany kurzu na przegranych polnych drogach

na krawędzi wspomnienia popatrzyłem w przepaść

gdzieś na jej dnie dostrzegłem czołgi pełzające po

podłodze w moim pokoju i jej zdjęcie oprawione w

plastykowe ramki

podniosłem to zdjęcie z kanionu i ustawiłem na stoliku

jej uśmiech wybawił mnie

od nadciągających Niemców

>>>

We wrześniowym niebie przeglądamy się cierpiąc siebie

wczorajsze dni urastają do rozmiaru łańcuchów górskich

dzisiejsze spływają z nich rzekami 

Wspomnienia nad brzegiem przepaści dzielącej łóżko od podłogi

Zatrzaskuje się wielka księga

w tej właśnie chwili podnoszę jej zdjęcie oprawione

w plastykowe ramki

zdjęcie, które wysunęło się spod łóżka

tak to wszystko przychodzi właśnie wtedy gdy już nie masz nic

wszystko przychodzi z historycznych snów nad ranem

jej uśmiech ze szkolnych lat uśmierza każdy ból

jej uśmiech pozwala zatrzymać się na krawędzi historii

jej uśmiech ze szkolnych lat pozwala przetrwać minuty ciszy państwa

Wahadło zegara rusza powoli

>>>

*  Dzieci w kalejdoskopie  *

Dzieci ptaki dzieci kwiaty

obracają się w politycznym kalejdoskopie dorosłych

czekają całymi grupami siedząc w dziwacznych strojach

na barierach mostów w wielkich miastach świata

pod murami Jerycha lub Kremla

czasem w pasiastych przebraniach udają robotników

pomiędzy błyskotliwymi racjami stanu

Te nierozumne siły witalne są tylko tłem

dla pustej rycerskiej zbroi

która z przyłbicą dawno niekryjącą już twarzy

z wzniesionym mieczem prze wciąż naprzód

na obrazie socjalizacyjnych epok

potykając się tylko czasem o zmumifikowane trupy

tolerancyjnych starców

W podwórzach szkół i przedszkoli

systemy filozoficzne porozkładane są w formie

babek z piasku lub wielkich piaskowych zamków

pod wieczór i w tym świecie zaczynają się pojawiać kontrowersje

z maleńkich wojskowych zabawek wysiadają wtedy

maleńcy żołnierze i jak mrówki po maleńkich

stópkach i chudych nóżkach

wdrapują się na fartuszki dzieciom

a one zapatrzone w ten kolorowy kalejdoskop

dotknięte historią dorosłych

padają jak strute rybitwy na brzeg

więdną jak rośliny od radioaktywnych pyłów epoki

w taki sposób wkraczają w uliczny gwar z cichego podwórka

tak naprawdę umierają ich sny

dzieci obłoki zaglądają w szkliste oczy szyb i kałuż

niektóre deprawując się dążą w dół

inne osłaniają Słońce przed widokiem Ziemi

>>>

Wy młodzi nic nie jesteście warci

Wy młodzi nic nie jesteście warci

tylu was błądzi bez celu

wy młodzi burzycie nasze świątynie

niepotrzebnie zjadacie nasz chleb

nie jesteście wszyscy godni

naszej mądrości i dobroci

My zawsze szliśmy pod górę

i zawsze zdobywaliśmy szczyt

teraz dumnie mieszkamy

w swoich jednorodzinnych domkach

maluchami na ósmą jedziemy

co dzień pod te same drzwi

Przeklinajcie dni bez pieniędzy

tak jak my a zwyciężycie

bądźcie bogaci dla bogatych

mądrzy dla mądrych

kochajcie nawet narzuconych nauczycieli

zwyciężycie tak jak my

Hej, czy słyszeliście te słowa

gdy nogi nasze tak obojętnie

kołysały się przewieszone przez poręcz mostu

gdy z tym tłumem pędzili na polityczny festyn

hej, czy dostrzegliście w swych chłodnych spojrzeniach

że nie mieli nic dla siebie

goniąc po darmowy kufel piwa

błyskają w słońcu szkiełkami

pozłacanych pamiątkowych podarowanych zegarków

strzyżeni pędzeni pętani

porykujący w pierwszomajowym redyku

>>>

*Chwila i miejsce – Kajdany *

Siedzę na wielkim kamieniu

patrzę na rozpostartą u stóp wzgórza zieloną  dolinę

fajne miasteczka ukryte w kępach drzew

zdradzające się czerwienią dachów

trafiającej do mnie na fali szarego smogu

patrzę spokojnie na nieduże rzeki przecinające równinę

powietrze drży w upalne przedpołudnie

mrużąc oczy dostrzegam granicę lasu na horyzoncie

we wsiach i miasteczkach sterczące wieże kościołów

Tak piękna jest Polska w kilka godzin po wschodzie słońca

oparty jedną ręką o brzozę rozmyślam o radościach i kłopotach

tak mi sielsko i dobrze tutaj

rozpościeram ręce na długość łańcucha

łączącego moje kajdany

chcę objąć rękami cały mój kraj

>>>

*Przekleństwa*

Zza jednej ściany dolatują mnie przekleństwa

dochodzę do wniosku, że sąsiedzi nie są zdrajcami

Druga ściana sprzedaje mi płacz

zawiedzionej dziewczyny

mam pewność, że to nie donosicielka 

Zastanawiam się, jakie są moje cele

co wzbudza we mnie szczery śmiech

ufam, że nie jest nią cela na Montelupich 

Wykrzyczałem swój gniew w łazience

lecz nadal nie znajduję sensu życia

Wsłuchałem się w radiowe doniesienia ze świata

które przekazał nam sowiecki satelita

dobrze że ktoś jeszcze broni moich interesów

przed tą nachalną fortuną – pomyślałem

Teraz słyszę karcianą kłótnię

teraz mnie ciśnie się na język przekleństwo

przechodzące gdzieś z samej głębi zniewolenia

w tysiącach powtórzeń w tysiącach brzmień

które chciałbym nucić niemocy

Zwymyślałbym cię od dziwek lecz jesteś matką

lecz się nie godzi

lecz słyszę płacz dziewczyny

chcę być sprawiedliwy

lecz muszę znaleźć

choćby jednego towarzysza

Rzuciłbym się z pięściami na tych sutenerów

lecz czy mam bezcześcić groby

czy mam policzkować przodków

czy wystarczy mi odwagi

Jakże się wstydzę tej miłości

moim spowiednikiem jest szpicel

moim powiernikiem policjant

pozwól wypłakać mi się w rękaw świtu

ocierasz mi pianę z kącików ust,

które milkną nad ranem

>>>

Od dawna wymierzone odległości

Ponad krótkimi ulicami i piętrowymi domami

wznoszą się wysokie drzewa

i dwie zegarowe wieże kościołów

jak w każde niedzielne popołudnie

małymi kroczkami suną znajomi ludzie

ojciec z matką pod rękę spaceruje

idą spokojni – patrzcie jesteśmy tu

Wszystkie od dawna wymierzone odległości

od dawna skrócone kroki

posuwają się jednak z każdą chwilą

zatrzymują swego synka przy sobie

poprawiają mu jego biały kołnierzyk

patrzcie, już doszliśmy dotąd

Młodzi mijają starszych idących parami

zginając się w ukłonach

przechodzą krótki most na rzece

mają czyste buty i wymyte uszy

wymierzają dla siebie kilka dobrych lat

wspólne ścieżki na wiele niedzielnych spacerów

w popołudnia wyryte w kamieniu

>>>

*Potrzebuję słonecznych promieni*

Potrzebuję słonecznych promieni

dla mojego życia

tylko ciemność pozostała wokół

potrzebuję słodkiego owocu

dla swoich młodych ust

tylko goryczą karmią mnie gazety

idę drogą pustą aleją

niosąc samotnie własne cierpienie

czerwone sztandary jak przydrożne drzewa

chcę zrzucić z pleców tych kilka kamieni

idei fałszywych jak góry 

lub zabrać prawdziwe kamienie ze wszystkich pól

gdy kiedyś przegrodzę nimi

wielką burzliwą rzekę wspomnień

zbuduję dobry dom

dla moich i twoich dzieci

stoję skryty za załomem muru

lecz słońce rzuca mój cień

na twoją jasną drogę

pragnę słonecznych promieni

dla wilgotnych moich traw

pragnę blasku księżyca

bym przemyśleć mógł to jeszcze raz

jak zacząć budowlę prawdy

>>>

*Zgubiłem swe młode serce*

Kiedyż to? kiedy?

zgubiłem swe młode serce

odwiedzając co dzień

twoje wąwozy i grabowe skarpy

jakbym stamtąd nigdy już nie powrócił

żywy

jeszcze wczoraj urządzałem tam

swoje bitwy i pościgi

Gdy patrzę z wysoka

czy widzę ciebie taką jak dawniej

czy wydaje mi się że

nic się nie zmieniło

ty dawałaś mi miejsce

tak dzikie i tajemnicze

gdzie pośród drzew nie biegł

żaden ważny handlowy trakt

gdy jakiś pan i jakaś pani nieostrożnie

dotykali mojej dziecięcej duszy

byłaś dla mnie ucieczką

a gdy rozpoczynałem

wielkie polowanie z przyjaciółmi

dawałaś mi wspaniałe okropne zmęczenie

tak chciałbym jeszcze raz powrócić

zabłocony ze swym psem

pod wieczór do domu

i oczekiwać czarnych chmur

zwiastujących burzę

a potem spływał lekki wiosenny deszczyk

i mogłem wiele razy zasypiać

nie myśląc o innym kraju 

zatrzymaj mnie dla siebie

w mojej pieśni

zatrzymam cię w sercu

mojej pamięci

>>>

* Zakwitnę tylko dla ciebie *

Nie wypędzam cię

z moich rozłożystych pagórków

które są lepsze niż biodra

twojej dziewczyny

nie zabieram ci zapachu

mojej księżycowej nocy

nie zapomnę nigdy co uczyniłeś dla mnie

mój jedyny kochany synu

potrafię zakwitnąć tylko dla ciebie

gdy staniesz ostatni raz

pośród moich rozkosznych traw

moje lasy wykarmiły ciebie

moje zioła napoiły ciebie

tutaj byłeś sobą i stawałeś się sobą

więc pamiętaj o tym mój synu

ten który przyszedł przed tobą

powitał mnie

lecz gdy odszedł już nie powrócił

więc pamiętaj o tym mój synu

ten któregom ukochała dał mi tylko ciebie

więc nie odchodź i ty mój synu

jedyne moje młode kochanie

przecież wiesz że straszno mi samej

źli ludzie zabijają moją ciszę

złe drogi prowadzą przez mnie

twoje słowa dolatują tu jak echo

i nie słyszę ich w zgiełku miasta

tracę swoj krajobraz bez ciebie

znikam za własnym horyzontem

>>>

*Tak wiele ścieżek i dróg *

Tak wiele ścieżek i dróg

które deptały moje młode nogi

cienistych lasów wilgotnych łąk

na stokach wzgórz w dolinach rzek

z najwyższych wzgórz patrzyłem na te doliny

obejmowałem wzrokiem całe wioski i miasteczka

kochałem samotnie patrzeć daleko

kochałem w upalne południa

cieszyć się barwą i zapachem

kurz opadał na drogi gdy powracałem

nieśpiesznie każdego wieczoru

powracałem o zmroku wolny i wesoły

Teraz gdy ścieżki trawą zarosły

gdy ptaki śpiewają gdzieś daleko wysoko

i przybyło wygodnych chwil

tam na tych starych wysokich wzgórzach

brakuje nas młodych

>>>

* Coś przemija, coś pozostaje *

Mija rok jak każdy wcześniejszy i późniejszy

śmiało mogę powiedzieć że był czymś nowym

wszystko trwało nadal

w tym samym wymiarze płynęły chwile

wypełnione oczekiwaniem

dziewczyna która zastąpiła ciebie

w ten sam sposób uśmiechała się

zbliżała i oddalała

ja jej pokazałem te sztuczki

po raz pierwszy dla niej

czy ty wiesz że ja ją nazywam teraz

jak dawniej nazywałem ciebie

tylko dla ludzi z zewnątrz

nic się nie zmieniło

i dla mojego drugiego ja

a wszystko jest takie jak bym

wychodził z nocy i powoli

w nią się zanurzał znów

wiem na pewno że coś pozostaje

ale dla kogo wspomnienia są złotem

dla mnie który znam tak niewielu

ludzi pod prawdziwymi ich nazwiskami

coś zatrzymuje się i wiem na pewno

że coś pozostaje

dla mnie którego ni raz nie byłem

jeszcze człowiekiem

>>>

* Ogień *

Ogniska płonęły gdy słońce gasło

na obozowisku pozostawał popiół

ale to było już następnego ranka

cygańskie życie dało mi z siebie okruch

gdy wielkie płomienie rodziły

wielkie straszne cienie

muzyka łączyła się z nami na zawsze

pieśni zabijały niepotrzebne depresje

noc była bardzo blisko

i cisza na skraju lasu

tym lepiej wypadła nocna kąpiel

im bardziej księżycowa była noc

im mniej do zrobienia pozostawało

następnego dnia

wesoło było żyć

nie oczekując kolejnych policzków

wtulonym ukołysanym w bezczasie

patrzeć w wielki ogień wolności

>>>

Wy którym się wydaje

Wy którym wydaje się że

znacie sens wszystkich słów

że wytyczone przez was drogi

prowadzą do celu

patrząc poprzez zmęczone swe oczy

nie widzicie życia które rozkwita

w cieniu waszego słońca

W odwiecznych granicach starego kraju

żyje uczucie i nadzieja

lecz nie w waszych zamkniętych sercach

Wolność która ginęła razem

z tymi którzy znali jej smak

jest słowem którego nie zna wasz świat

Gdy wieczorem rozpoczynacie wielką dyskusję

targacie łańcuch niepewności

niszcząc swoje sumienia

o tak jesteście pewni że ślady

waszych stóp są drogowskazami

ciężko przestraszeni dyktatorzy

o tak słowa są głębokie

lecz nie wy staniecie na dnie

więźniowie obcych złowrogich idei

Młody syn naszego kraju

wypełni treścią wielkie słowa

zrzuci obłudę z zakurzonej twarzy

otworzy drzwi witając się w progu

z wolnością

[zaświeci neon miłości]

>>>

Cześć stary

popatrz, to już tyle lat

patrzymy na siebie z ukosa

Dwadzieścia lat zaglądasz nocą

do moich okien

Swą bladą gębę przekrzywiasz

w milczeniu

jak byś sądził mnie w moim kraju

w którym ty czujesz się jak

przyjezdny turysta

Znamy siebie zbyt dobrze

w swoich kłamstwach kryjemy

czystą prawdę

nawet wtedy gdy chmury

zasłaniają nasze wspólne światło

nawet wtedy gdy próbuję nawiązać

z tobą kontakt

Gdy przychodzisz i odchodzisz

każesz patrzeć wszystkim

w ich własną klepsydrę

w którą uporczywie wlepiają oczy do końca

To już tyle lat jesteś

kamieniem mojej pamięci

jesteś jedynym świadkiem

samotności na tej pustynnej

równinie

>>>

Zabijesz człowieka słowem

jeśli zmrużysz oczy

jego łzy wypłyną

jak krew z serca

powiedz mi

nie jesteś mi potrzebny

wejdź na skałę lub

przetnij żyły

nie chcę mówić

to my to wy

jak wszyscy

ja chcę dłużej żyć

dlaczego mnie nie rozumiesz

przyjacielu

dlaczego mnie zabijasz

dziewczyno

mówię sobie

pójdę i zabiję

lecz brak mi odwagi

bo wiem że to nic

nie zmieni

>>>

Jak trudno jest iść pośród ludzi

jak ciężko jest przyjmować

ciężar ich sądów i pouczeń

żeglarz który samotnie płynie poprzez burze

jest wolny od okrzyków i uśmiechów swoich wrogów

stary włóczęga wędrujący w nocy po górach

wspiera się na wielkim kiju

nie musi głuszyć radości i płaczu

jak trudno jest jest powiedzieć tylko do siebie

coś przeciwko sobie

jak ciężko jest gniew zamienić w spokój

siwy pustelnik jest gorzki i słony

ten żal na którym się wychował

nie zatrzymał się razem z nim

czy na każdej drodze potrzeba burzyć

wielkie przeszkody

jak trudno jest przepłynąć rzekę wpław

jak łatwo jest przejść ponad rwącym nurtem

mostem zbudowanym przez obcych ludzi

we wnętrzu każdego człowieka toczy się walka

którą przyjąć można pośród ludzi

i nie wiadomo kto rozpoczął ją

po raz pierwszy

>>>

*Idziesz zawsze przed mężczyzną *

Jak mam śpiewać

gdy braknie słów

gdy żołnierz przegrywa ostatnią bitwę

nie powraca więcej już

My jesteśmy jak niebo przed burzą

widziałem jak wicher łamał stare drzewa

i wyrywał z ziemi

życie gaśnie bez radości

gdy miłość przegrywa ze snem

masz dość znudzona chlebem

którym być może wykarmisz siebie

i coś jeszcze oprócz ptaków przemijania

to nic że szedłem za tobą

to nic że nie jestem wolny

wiele spraw i dni zasłoniłaś mi kurtyną twarzy

wzbierasz wokół mnie 

jak deszcz jak gorzki żal

nie mogę wypluć tego co utkwiło we mnie

chłopcy odeszli i zmienił się świat

powróciłaś razem ze wspomnieniem

gorącego słońca i zapachu trawy

nad wodą stałem wtedy gdy ktoś

poruszył mnie z cicha

och, nie powiedział ni słowa

och, nie nazwał mnie głupcem

nie muszę odpowiadać na głupie pytania

tego który szedł wtedy za tobą

jesteś tą która idzie przed mężczyzną

i myśl ich jest jedna

i moje sprawy stały się twoimi

i nic mi nie pozostało dla siebie

oprócz patrzenia w niebo

zachmurzone

>>>

* Dzień zapowiadał się spokojny *

Dzień zapowiadał się spokojny

po cóż odmówiłem modlitwę

burza nie mogła spaść nagle

chłód nie przeszkadzał nam wcale

gdy przyszliśmy na to samo miejsce

osobno chociaż trzymając się za ręce

czekałem na chwilę w której pokażesz mi

prawdziwą siebie

rzeka nie wzbierała wcale tym razem

lecz poczułem się nią wypełniony

czekałem aż pokażesz mi

prawdziwą siebie

dzień musiał się udać

gdy przed wieloma ludźmi wystąpiliśmy

ty ich zachwyciłaś ja wzruszyłem

tym samym uczuciem

mogliśmy potem spokojnie powrócić

na dawne miejsce w wodospadzie i nawałnicy

lecz po rozmowie z tobą nie było

mi wcale lżej

uznałem że dzień naprawdę był spokojny

chociażnie nie pokazałaś mi

prawdziwej siebie

>>>

Nie poszedłeś to jedyną drogą

Jeśli wiesz powiedz mi

ja także chcę się cieszyć wolnością

jeśli masz daj to mi

gdzie odnalazłeś ją tutaj

Nie okradłeś ludzi

którzy mówią że jedna jest prawda

nie urodziłeś się jako dziecko

gdyż ona matką jest dla nas

Nad brzegami jezior mazurskich

na krawędziach tatrzańskich rozpadlin

szukając siebie w środku lata

wymieniłeś tysiące spojrzeń

słodkich i gorzkich chwil nazbierałeś bez liku

Kochając i nienawidząc szedłeś jednak

wciąż z pustymi rękami

z trzydziestą łatą na spodniach

bez grosza na obiad

bez sznasy na dostatnie życie

odgadłeś jednak wiele zagadek

rozwiązałeś wiele szarad systemu

wydałeś przecież kolejny wyrok

na tych którzy zranili wolność

bo nie poszedłeś

tą jedyną ich prostą drogą

>>>

Ojciec mojego ojca

Gdy byłem małym chłopcem

w zimowy wieczór wtulony w cichy kąt

dowiedziałem się jak ojciec mojego ojca

umierał w pokrwawionych bandażach

uciekając przez lwowskie ulice

sennie snuło się opowiadanie mojej samotnej babki

sennie kleiły się oczy małego samotnego chłopca

Widziałem go wtedy, widziałem wtedy tego bohatera

ominął szansę i hańbę wespół

z bronią na ramieniu przeszedł obok

własnego domu stojącego przy drodze

a potem sen przesłonił wszystko

a potem słońce uśmiercili ich mordercy

a potem mordercy przyszli do naszych domów

Znaleźli u nas czego szukali najlepsi chłopcy z Bawarii

a potem z Rostowa

mój ojciec o tym już dobrze wie

to on mi o tym powiedział,

gdy odprowadzaliśmy na wzgórze jego matkę

Wczoraj usłyszałem jak znowu

wielkim głosem krzyczeliście

chłopcy z obych stepów i miast

nasi przodkowie poznali już wasze znaki

pożoga i śmierć

jeżeli jesteście jeszcze nie dość starzy

chodźcie dziś do nas 

znajdziecie i dziś czego szukacie

tak, tak, mój ojciec jeszcze pamięta stare opowiadania

a my nie jesteśmy już dziećmi

mój dziad przeszedł swoja Golgotę,

aby was powitać solą i mieczem

lecz dziś powitań nie będzie

>>>

Wiem że gdzieś jest dolina

którą trudno znaleźć pośród gór

Wiem że gdzieś jest łagodny brzeg morza

gdzie stoisz boso na złotym piasku

a noc opada nań jak deszcz

gdy umiera ostatni promień słońca

w białej szacie unosisz się jak anioł

i płonie wzniesiona pochodnia

nie patrzysz skąd nadciąga burza

i jest gdzieś ślad stopy

odciśniętej pośród małych muszli

i nawet pocałunek na wietrze

nie wyrywa słowa z ust

wiem że zwiastuję ci piorun

który otworzy ciemność nad nami

na białym koniu wykradniemy się

z oddechu wielkiego oceanu

pocwałujemy na falach miłości

>>>

Patrzyłem tego dnia

przez różowe okulary

bo dzień był jasny jak nigdy dotąd

długo męczyłem swoje oczy

wpatrując się w słońce

lecz gdy je zamknąłem

widziałem tak wiele tak wyraźnie

było mi zdumiewająco i olśniewająco

właśnie wtedy byłaś tak daleko

i byłem spokojny o świat

słońce zgasło gdy wszedłem

w ciemny korytarz 

i znów musiałem zakładać różowe okulary

bo zobaczyłem ciebie w kwiatach

dawałaś mi do zrozumienia wszystko

o czym marzyłem

gdy tak długo pozostawałaś blisko

prawie mogłem cię dotknąć

nawet bez okularów byłaś cudownie różowa

jak nigdy dotąd

wszystko stało się jednak

na powrót małe i ciężkie

wiele spraw wydało się niepotrzebnych

wszystkiego było brak

próbowałem mówić do ciebie

zatrzymaj się posłuchaj co teraz czujesz

w ciemności

było tak cicho ale chyba

wewnątrz coś wysokiego jak najwyższa góra

następowało było tuż tuż

ktoś nadepnął na mnie

ktoś popchnął mnie w ciemny kąt

ale te czerwone plamy

które gdzieś wewnątrz pozostały

rodziły

słońca

dla ciebie

Ziemio

 >>>

Wypadłaś zza rogu czerwonego budynku

wyrwałaś się z moich ramion

opuściłaś koronkową chusteczkę

powiedziałem przepraszam ciebie za twoją krzywdę

nie będę deptał więcej tej białej chusteczki

i odszedłem

a ty nie miałaś w co otrzeć łez

po wdowim rozstaniu

>>>

Łąki soczyste podmokłe

gdzie koń biały nocą stąpał

stawał nad wodą patrzył przed siebie

zanurzył parujące chrapy

w swoim własnym pysku

Koń był tak piękny i cichy jak anioł

tylko żabie lustro

przypomniało mu ciężki dzień

gdy zobaczył własny łeb

Teraz wciągnął powietrze

z wietrzykiem który unosił się na fali

przez czarny jak szkielet wieloryba

drewniany most

przetoczył się horyzontem księżyc

Biały koń westchnął i zniknął we mgle

tylko czas nocy czas ciszy

odmierzały rechotem wszystkie stawy

jak zegarek nocy w trawach wysokich

które chłodną rozkosz sprawiły

twardym kopytom konia gdy szedł umierać

fosforyzowały wskazówki robaczków

a one uwierzyły że są wielkimi gwiazdami

które nawet nie krzyknęły

by ogniem ogniska wyłowić z szuwarów człowieka

mącącego wodę nocy

myślami co są jak błysk ślepi

>>>

*Nad brzegiem jeziora*

Gdy kiedyś o świcie zobaczyłem dziewczynę

która szła brzegiem jeziora

pomyślałem że jest młoda i piękna

Gdy kiedyś szedłem brzegiem jeziora

zobaczyłem że w wodzie odbija się słońce

pomyślałem, że jest młode i piękne

Gdy wieczorem szedłem brzegiem jeziora

myślałem że nawet srebrzysty księżyc

choć tak zimny jak stal i czerń nocnej wody

jest równie młody i piękny

Usiadłem więc na brzegu jeziora

na trawie której soczystość w ciemności

była świeża i zielona

wtedy rosa przypomniała mi chłodne moje łzy

lekki dreszcz wstrząsnął mną

w bezdennej falującej studni jeziora

odbijały się gwiazdy jak dusze świętych zmarłych

nachyliłem się nad wodą

oprócz wielkiego ludzkiego grzechu

zobaczyłem swą pustkę w przestrzeni

obok przebitego serca dziewczyny

dwie płonące gwiazdy rozpaczy

>>>

1976

 

Pędzące chwile poruszyły czuby drzew

w górach, gdzie hen, hen wysoko

duch swoich pastwisk strzegł

Przestąpiłem próg Ojczyzny

wyfrunąłem jak orzeł ze skał

ochrypłym głosem rozdarłem ciszę chmur

zakołysały się ballady nad dolinami

radość witała nastrojem poranka

śmiech poprzedzał każdy zmierzch

Złożyłem głowę w dłoniach Ojczyzny

pomyślałem, że teraz napiję się

z jej źródła ukojenia i ciszy

by ruszyć na łąki podniebne

Ojczyzny źródło było zatrute

zakołowałem bezradnie spętany zdradą

próbując uchwycić wiatr

>>>

Bluesowa nagość

siniejące na zachodzie słońca

rezygnacje dziecięce

Jeden pan spał w okularach

na kamieniach i miał wizje

biedny był tak jakim stworzył go ojciec

Gdy ojciec odwiedził go w domu

usiadł z nim na progu

zaśpiewali razem piosenkę

by ukoić smutek i ból

prostym śpiewem, prostą melodią

skarżyli  się na swój los

We niej było wszystko

piękna dziewczyna i piękny koń

przyjaciele rzekli mu

to taka piękna muzyka

och, śpiewaj, śpiewaj

powtórz to jeszcze raz

i tak stowrzył nagiego bluesa

ze szczerej rezygnacji 

>>>

W miasteczku dzwoni dzwon

gdy idziesz samotna pustymi ulicami

kot lub pies przebiega ci czasem drogę

o czym myślisz podnosząc kwiat do ust

czy może cierpisz gdy jesteśmy sami

czy wiesz czym pachnie zieleń pól

zamknięte brązowe drzwi

zasłonięte białe okna

odwrócone szare twarze

zakurzone filetowe bzy

sennie płyniesz w ciszy domów

nie żal ci ludzi

choć kwiatów

nie oddałabyś nikomu

i mnie ich żal

chociaż  kwiaty

złożyłem u ich stóp

>>>

Och, biedni ludzie żyją w naszym biednym kraju

dziś widziałem jak z okropnym mozołem

uczyli się śpiewać piosenki

w wielkim skupieni kręgu

tajemnicze miny zakwitły im na twarzach z wysiłku

najstarszy bardzo doświadczony w interpretowaniu tekstu

pokazywał pozostałym młodym jaki wywołać

grymas na twarzy w trakcie otwierania ust

dziewięciu przejetych

w końcu zanuciło coś jakby od niechcenia

patrząc na te warsztaty partyjne

widziałem ich już pośród umarłych przywódców

widziałem w wyobraźni

jak umarli śpiewali pieśń śmierci

ale oni potem wyruszli na ulice miast

w czołgach

zagrały karabiny maszynowe

przed hutami i stoczniami

i nastała cisza

>>>

Nie bójmy się siebie samych

powiedzmy głośno o co chodzi

wykrzyczmy myśli wraz

chcesz miłości, dam ci ją

tylko wyciągnij po nią dłoń

chcesz rozpaczy, proszę bardzo

tylko spójrz na otaczający cię świat

chcesz być gwiazdą, targnij kajdany

daj się skatować na rynku chociaż raz

Nie bójmy się siebie samych

nie uciekajmy od siebie do barów i knajp

urządź fiestę i podaj kufle na stół

w zaciszu własnego domu

albo odpowiedz na wołanie starego człowieka

za ściną

nie wstydź się pocałunków, nie wstydź się słów

potrzebujesz tak nie wiele by sobą być

lecz zbyt wiele by nie zachwiać

stabilnością Państwa

zbyt wiele dla jej wyobrażeń o miłości

nie uciekniemy od wolności

>>>

Jeszcze w pamięci nie zatarł się ślad

dawnych spokojnych dni

kiedy w twych smutnych oczach

odbijał się wielki świat

Ile uderzeń przyjąłeś bez skarg

wiesz o tym tylko ty

ile chęci prawdziwych i dobrych

na których nie poznał się nikt

Nie przygarniano ciebie matczynym ruchem ręki

nie gładzono po zwichrzonych włosach

nie dawano zbyt wielu szans

a ty z uporem wracałeś do źródeł, do ran

Nie spotykałeś hardych serc

pośród kłótliwych ludzi

spadały smutne noce w środek radosnych gier

ludzie przychodzili i odchodzili

i sumienie budziło świt

nadaremno 

>>>

Ilu nas jest szczerych i prawdziwych

ta nasza pewność gdzie ona jest

te nasze złudzenia ile nas kosztują

gdy kochamy, płyniemy, idziemy przez kraj

zbliżamy się do horyzontów prawdy

wciąż rozmywających się

Słodką myśli pośród radosnej pustki

ogrzewamy w swoich sercach

słodki głos pośród umilkłych idei

niesiemy jak pobudki zew

Wyruszyć dziś trzeba

choćby ciernistą drogą

podać sobie ręce wraz

przemierzyć kraj odwiecznej burzy

omijając pola bitew i groby

dotrzeć do każdej samotni

Prze puste ulice wymarłych miast

przez dzikie pustynie wymarłych lasów

nieść mity i legendy Słowian

nieść w pamięci iskrę narodu

ocaloną na wyspie

w gnieździe

na zgliszczach

na nowo

zapalić miłość

>>>

Na krańcach mojego świata

przeciągnięto podniebną smugę

patrzę w dal

tam gdzie domek mojego dziadka

tak malutki jak gwiazda

gdzie ulica pośród lasu

pośród sinych wzgórz

gdzie stalowe wieże kroczą samymi szczytami

na kurzej stopce stoją chaty

czerwone płomienne

całe stado przycupnęło ich na krawędzi słońca

jakiś olbrzym zasnął kiedyś w dolinie

gdzie wąski strumyk wygłodniały

zjada lessowe wąwozy

Gdyby słońce przestało świecić

musiałbym przestać patrzeć

na podniebną gonitwę chmur

a tak jeszcze sam biegnę po ziemi

pełnej rozpadlin i dziur

musiałbym zastygnąć daleko od tych

wzgórz porośniętych sierścią olbrzyma

żeby nie wpaść do wnętrza ziemi

za dziadkiem i jego domkiem

z płonących pni

>>>

W miasteczku główna ulica

przebiega z krańca na kraniec

nie zatrzymuje się tu nawet na chwilę

nie ogląda sie na nikogo 

zabierając w swój bystry nurt

wystające niepokorne kamienie

wyrwane kamienie szlifują się

katastrofami pamięci o górach

kruszą się w szaleńczym pędzie

ku dolinom szczęścia

pozostaje z nich pył powracający na wietrze

wiatr od morza dociera tu raz na stulecie

zakurzony krzak bzu kwitnie

przy bramie cmentarza

nie pachnie nawet w maju

>>>

Jeśli ukryjesz dłonie swoje

w dłoniach przyjaznych i ciepłych

Jeśli otworzą przed tobą drzwi

do których pukałeś od lat

Jeśli otrzymasz słowo otuchy

na długą samotną wędrówkę

Jeśli poczujesz słodki ciężar kamienia

który przygniata twoje plecy

Jeśli uśmiech będzie ci towarzyszył

gdziekolwiek zawitasz

Jeśli powiesz to jest moja ostatnia droga

na każdej drodze

Jeśli nie sprzedasz obrazu

który malujesz tam gdzieś wewnątrz

Jeśli się narodzisz  

nie umrzesz

1972

 

Gdy miłość powraca spóźnioną porą

marą snu

bladym wspomnieniem

późno

za późno jest już

serca skalistym wybrzeżem

wzrok martwą falą

daremnie

tuman mgły rozdzierasz wspomnieniem

słońce twych uczuć

już horyzont czerwieni

zagląda w oczy

blednących snów

>>>

Przeciął świt świst

wstające słońce zaryczało

tak jak stary człowiek, który wydarł

życie stworzeniu

a nagły z szuwarów płacz

błagał go by

umarł z głodu

(sam)

>>>

Spadał rozgrzany kamyk

jak łza starca

drgnął cień powieki

gwiazdeczka nie dożyła swego celu

przeznaczenie zakwitło w tym dniu

chabrami nocnych wspomnień

starzec płakał naprawdę

Przy ognisku jarzyły się nasze oczy

zasypialiśmy wtuleni w siebie

i zielony odmęt traw

chociaż chłód wypieścił stopy

dla nas był to wesoły czas

A starzec czarny żywot miał

i tylko blizną chlubił się

pieśń jego łkała nad ziemią

poruszona struna budziła przeszłość

Tak starzec śpiewał naprawdę

tak śpiewaliśmy razem z nim

to jego życie jak echo

powracało na wietrze tylko dla nas

w pieśni starego włóczęgi

>>>

Opleciony pajęczyną namiętności

opleciony jej hebanowym spojrzeniem

opleciony sznurem korali

ginę w oplotach niewiary w miłość

tylko jej tchnienie rozgrzewa

wnętrze moich martwych płuc

oddycham jeszcze

oddałem perłę

za życie

>>>

Moim szczęściem jest

żyć w kraju który kwitnie dla niej

wzbudziła kłęby srebrnych gwiazd

z popieliska mojego życia

wstępuję teraz po kryształowych schodach

w aureoli łez

w rozbłysku rozbitych światów 

dni minionych

falują dzisiaj strzępy wiosny

pragnienie czyste

jest bramą fabryki snów

serce czerpie z nich

słodkie soki nowego bytu

w symbolicznych liczbach

są popioły pokoleń

natchnionych zmartwychwstaniem

>>>

Otworzono sezam

uderzeniem pięści

zasypały wszystko klejnoty

kłamstwa

Alibaba rządzić będzie

na pustyni

>>>

Nową dobrą matrycą

tłoczę ze snów ideały

kobieta to odbicie

pozytywnego mężczyzny

(w śniegu i zastygłej lawie)

przyjmuję miłość

za dobrą monetę

>>>

 

Despota pomiędzy gąsiorami

milknie po chwili

Galowie już na murach

jego zawahania

>>>

Odwiedzasz puste klasy

całujesz wytarte ławy

tapetą kalendarzy są chwile

które zapamiętałeś obok niej

w szkole miłości dziecięcej

łzawisz krwawisz bezradny

deszczem wiatrem są sekundy

gdy trzymałeś ją za rekę

rozlega się ostatni dzwonek

wychodzisz ze szkoły sam

>>>

wtłoczony pod prasę życia

w okulary swojej profesji

>>>

O czym śni moja gitara

gdy zasypiamy w obłokach domów

gdy zasypia nocą serce miasta

gdy zasypiaja kolory nut

wtedy w strunach miłość łka

Ona marzy o ptaku z tęczy

który wraca do niej z kwiatów

Zapach zieleni ją męczy

zasypia na poduszce dźwięków

>>>

Granat wiersza

skorupa słów

wnętrze myśli

rażenie uczuć

>>>

Nadchodzi burza jak

gromki śmiech

wychłostał asfalt deszcz

ukryto dłonie w dłoniach

Gdzieś na krawędzi

stanął czarnoksiężnik czerni

jak cień

trzymając pająka w dłoni

swój strój sporządził

ze skóry pokonanego smoka cywilizacji

Wrócił zza ram pejzażu codzienności

wyciągnął dłonie dwie

tak barwny świat zakreślił

by był też synem

czarnoksiężnika czerwieni 

Ze skały patrzy

wyciągniętą dłonią wskazuje

pokonanego potwora historii

Choć wie że zachwyca dziś

przez chwilę

choć dziwi się człowiek

to on go stworzył w wyobraźni

w godzinie pracy

w godzinie próżności

>>>

Wielka wzbiera powódź

stojąc na skale dostrzegasz

zamglony zielony brzeg

Ojcowie rodzin biednych

szli kiedyś pośród pożogi

bronili starych granic

umierali widząc tylko ogień wokół

Aniołowie jaśni

czy dostrzegacie ten kurz i pył

który wznosi się nad bitwami

toczonymi tu od tysiąca lat

Ten tłum młodych chłopców

bez wiary i nadziei

pod czerwonym sztandarem

zalewa wszystko jak

wezbrana powódź

I ciebie uniesie martwa ta fala

jeśli nie masz wiary i nadziei

na to że można coś zmienić

przetrwają tylko poedynczy

aniołowie stojący na skałach

w nadchodząca noc żywiołów

>>>

Zaznaczasz ślady stóp w pyle

biegnąc bezdrożami krainy zła

nie uderza grom

nie wstaje tęcza

lecz zatrzymujesz się znów bo zabrakło ci tchu

Ze wzrokiem utkwionym w ziemię

z kapeluszem nasuniętym na oczy

idziesz pędzisz choć nie wiesz co za granicą snu

znów wstaje mrok gdy

kurz dzieciństwa opada powoli

Jak dobrze jest nie mieć niczego

dźwigając na sobie tylko osiemnaście lat

jak dobrze czuć się zmęczonym

nie znając zwycięstwa dobra lub zła

Szczera nienawiść dopiero wstanie

na gruzach zburzonych państw

zabita miłość wykrwawi się

jak ostatni zachód słońca

A przecież dobrze wiesz

jest gdzieś dobry kraj

gdzie zostawiłeś serce

są gdzieś ściany domów ogromnych

i tłumy ludzkich ciał

okrzyki srogie tysiąca gardeł

i sztandar dwukolorowy

powiewający nad grobem

nienawiści w tobie

>>>

Najsłodsza jest pierwsza miłość

najpiękniejsza jest pierwsza dziewczyna

nie zapomnisz nigdy jak goniłeś ją

myślą nieśmiałą a ona pieściła cię swoim

uśmiechem

nigdy nie ukryjesz tych wspomnień przed sobą

nigdy nie ukryjesz tego w nienawiści

gdy piętnastoletni serca biły tak mocno

nie chcieliście przecież zbyt wiele

gdy piętnastoletnie serca wyskakiwały z piersi

nie chcieliście nic oprócz wspólnej gorzkiej śmierci

w Weronie

>>>

 

* Przy ognisku włóczęgów *

Przy ognisku włóczęgów zziębnięty

wsłuchany w ich pieśń

chciałem doczekać świtu

doczekałem go i stałem się włóczęgą

na resztę urzędniczego życia

Życie usiane jest cudami, których zawsze mogą się spodziewać ci, co kochają”

Marcel Proust

http://virtualo.pl/ebook/piotr-zawierzyl-i229490/

https://ridero.eu/pl/books/widget/piotr_zapewnial/?book3d=true

>>

Akwamaryn wykrystalizował

na policzku

słońce zrodziło pokój

lekki dreszcz muśniętego stolika

szum wytrąconych fal

blask zalał akwarium

duszą się ryby

policzek przy szkle

dusza morska

wydobyta z wodorostów

duża ryba biblijna

wypuszczona z uwięzienia

ze słowami

– płyń po morzach i oceanach

potoczyła się

przez pokój wprost w otwarte

balkonowe drzwi

promień uniósł niespodziewany dar

cienki pisk sopli za oknem

marynistyczna pieśń podróżna

akwamaryn rozbłysnął

tęcza pod choinką przed oknem

usta na szybie

zaśpiewały jak ryba

w wigilijną noc

policzek przy policzku

lekki dreszcz cudu

intaglio wyzwolonej

kamea wyzwoleńca

>>>

Węgiel drzewo liść

ptak przestworza wolność

ja

bądź ze mną

leć ze mną

skacz ze mną

do szybu kopalni

w ciemność własnej duszy,

która zapłonie

jak węgiel

zapewne

diament prehistorii

zajaśnieje jutrem

ogień płomień dym

przestworza Bóg

my

>>>

Ledwo nastał dzień

a człowiek otwierając oczy rzekł

– to jest dzień ostatni

dlaczego ostatni? – odrzekł człowiek drugi

albo to ja wiem?

jak tak czuję, jestem

prze-ra-żo-ny

przerażeniem moim jest materialne światło

zobacz – tam wstaje słońce

tam świeci jeszcze księżyc

i nad horyzontem wciąż

moja betlejemska gwiazda

oblewa mnie łuną

a ja ani pasterz ani król

ani polityk zdobny animator szopek

ustawiony w okienku sławy

ledwo gipsowa figura w stajence

z kredensu zielony wyświetlacz komórki

i jeszcze czerwone światełko

uśpionego na ścianie telewizora

świecą na mnie

boję się, że są to duchy świata materialnego,

który nie istnieje

więc – to jest dzień ostatni

– rzekł człowiek

dla istoty niebędącej aniołem

tylko dzień się zaczął

– odrzekł człowiek drugi

ale mój strach się nie skończył

noc tylko go skryła

jak w bajce w bezkształtnym płaszczu

teraz wybuchnął jak płonący modrzew

w krainie kości i krwi

człowieka prze-ra-żo-nego

po skurczu oka

i płonie solarnie, wodorowo grzeszny

geotermicznie, nieokrzesanie śmiertelny

podpalony przez świat pierwotny

oto ja człowiek wilczego strachu

pozbawiony wiary

bez wytchnienia dla snu

czekający, nasłuchujący, rozedrgany

prze-ra-żo-ny brakiem brzasku

poświaty i rozbłysków poza słońcem i księżycem

stale spodziewam się dnia ostatniego

ja tak czuję

w galaktycznej perspektywie pozawymiarowości

bez końca i początku

bez strachu nie istnieję

– rzekł człowiek

ale dlaczego? – odrzekł

nieczuły człowiek

>>>

Ze stopu magnezu i manganu

wykonany w komórce

z dodatkiem węgla i krzemu

siny amulet

artefakt jak gadżet

znak nowego wieku nowej ery

figurka jak figurka

interfejs raczej

coś bardziej nieokreślonego

wyjątkowej piękności

innowacyjnie kształtne

w wymiarach

aczkolwiek abstrakcyjnie ulotne

w zaokrągleniach

coś wyraziste w połyskach

lekkie twarde oddające

modlitwę aurę wyznań

miękkie niegrube jak to ikona

znak nowej kultury

materialnej lecz zrodzonej z idei

wykluwającej się uprzednio

w gniazdach doświadczeń bolesnych

coś skupione na wyrzutach sumienia

nieudanych osobniczych zamyśleń

piktogram

jak nowe okno

zupełnie nowe słowo

początek języka nowoludzi

pierwsze słowo

wypowiedziane w nowy rok

zaledwie

nowy rok

niewiniątek

>>>

Odludek wizjoner

– mówili na niego

natchniony dziwak

– szeptali

taki jakiś niedzisiejszy, nieżyciowy

wciąż oskarżający obecne dni

będzie w przyszłości

samotnym żeglarzem albo wróżbitą

obserwował ptaki i niebo

nieustannie zadzierał nosa

nawet miał zamiar zostać kapłanem astrologów

fakt – od ludzi stronił pysznych

fakt – sam się nie pysznił

gdy władzę zdobył absolutną

otoczył się prostaczkami

z ptasimi móżdżkami

pozostałych poddanych został sędzią i katem

z wyroku gwiazd

wyczytywał im przepowiednie

jak wyroki śmierci

wszystkie się sprawdzały

>>>

Bo boli ząb

bądź gdzie

bo boli krtań

we śnie

bo boli pierś

na jego dnie

bo boli jaźń

we mgle

gdzie ząb – w jaźni?

gdzie jaźń – na dnie?

a gdzie ty moja mgło

– w boleści?

ust otwartych nocą

bez tchnienia

moja mgło śmierci

>>>

Twój pełny skan

za wszelką cenę

ultrasonografia prześwietlenie

cokolwiek

jakieś remedium na sfinksa

niezbędne od zaraz

w prasie tebańskiej już piszą

o czymś

co ukryte trwa w tobie

przyczajone nieodgadnione

koledzy zawsze powtarzali

– on coś ma w sobie

policjanci i sędziowie systemu

kiwali głowami

– coś w nim podejrzanego jest

tomografia w maszynie kosmicznej

i wiwisekcja potrzebne

w stanie nieważkości

rozpytywanie rozeznanie

analiza złości i kości

wejrzenie w psyche, soma i polis

we wszystko

– niezbędne od zaraz

rodzice z lubością patrzyli

w twoje oczy w kolebce

– cóż one kryją?

potakiwali sąsiadom mówiącym coś o Hydrze

i biały jastrząb wyfrunął z nich

przed bitwą z moskiewskimi pacyfistami

po zakończeniu misji w Mezopotamii

machał skrzydłami intensywnie

zawieszony nad jednym miejscem

potem zerwał się i poleciał w bok

gwałtownie uderzył o mur

na ścianie zakończywszy żywot

co oznaczał tak dziwny ptak?

przed czym uciekał?

nad twoją trumną pochyliły się plemiona

i znowu

ktoś wyrzekł te słowa

– popatrzcie na tę twarz

coś w niej jest zaklętego

niesamowitego

czy to tylko oblicze człowieka

wyrazistego?

czy sfinks rzucił się w przepaść?

teraz sekcja

oby nie było za późno

czy sfinks przeraził się człowieka

będącego odpowiedzią na wszystko?

oby!

>>>

Można wyręczyć się onomatopeją

można chrząkać

schodząc po schodach popularności

pamiętacie też te slogany

skręcone ze śmieci

lub wygrzebane na wysypiskach słów

konglomeraty zasupłanych przemówień nicieni

można próbować za dzieła uznać

pochrząkiwania teoretycznie pomnikowych

odlewów, które nocą w centrach miast

w okropnej męce ust

usiłują przypomnieć światu swoje schorzenia

i upodlenia w psychicznych niszach

można słuchać tych brązowych niemot

to jest udawać, że słyszy się jakieś idee

w śpiewie tłumu zerkającego

mijającego ich wybujałości

Jest też inny sposób na oddolne rozsuwanie wierszy

w kreśleniu z przygodami szkiców

dzieł beletrystycznie zwanych rymowankami

natchnionych

omijających śmietnik duszy bełkoczącej manifestacje

zaprzeczeń dobra

to czasem jest dramatem

a najczęściej tragikomedią

wideo-domofony na budynkach przy głównej ulicy

toż to amfiteatr

albo arabskie targowiska różności

to może być tam samodzielnym przekazem

jako że mruczenie gwiazd na wizji

jest zachwycające dla tamtejszej publiczności

poza treścią sformowane dla amfiteatrów Kartaginy

dla ludzi w maskach

na widowni a nie proscenium

oborana Kartagina czołówek wszystkiego

przyjmie każdą formę jak kot,

którego się nie wyżyma w Zalipiu

na scenie w świeckim Krakowie zwanym Zakopanym

na razie jeszcze góralskim

można na fortepianie schodzić nad Wisłę

i na trąbce piąć się na Wawel

ale po co?

dramat to jest dziś muzealny eksponat

w wierze w finałową tragedię nie ma formy

ekspresji i eksperymentu tak jak i

w ekskrementach ekspertów

byłych sekretarzy dziś prezydentów

co walają się w publikacjach

ich eksżon

>>>

Niech się znów obudzi pierwsze słowo

w tobie w nas

siostro, bracie, swacie, primadonno

popatrz pomnikowy wieszczu

na ten obecny wspólnotowy tłum

tłum czysto polityczny panegiryczny

to totem miasta-państwa

nie ma w nim twarzy ani słów

tylko chaotyczne rozbryzgi-jęki z luster

tylko obrazy-wrzaski z plakatów

więc zawołaj z attyk i wież

ej hej kumoszki, bankierzy, jadownicy, dyrygenci

stop karierom

stop klakierom

stop kelnerom

stop tancerzom i cyklistom

na urzędach wyższych

stop oracjom i laudacjom

ze słów prawd wdów

ze słów prawd sierot

ze słów prawd samobójców

a gdzie słowa idee pierwszych Piastów Sumeru?

a gdzie słowa piramidy bogobojne

znaków wymyślonych w łużyckiej Hattuszy?

w zigguratach ledwie z mułu acz

do gwiazd wyniesionych aż

lecz myśli a nie muł sięgną po ich blask

słowo wzniosłe jest prawdziwe

bo nie ma ważnych nieprawdziwych słów

mierniku czujniku ścierwniku

plemienny gazetowy ulotkowy bilbordowy

więc obudź się pod cokołem

kiedy spadają gwiazdy

na ostatni napis etnosa

wejdź na ten cokół i wykrzycz do gwiazd

cokolwiek człowieku cokolny

Gąsko Stasiu nasz

>>>

Był sobie raz

nad brzegiem morza

niebieski głaz

ledwo zdążyłem

dookoła obejść go

gdy fale dziewcząt

wdarły się na ląd

głaz błękitny

otoczyły zewsząd

wskoczyłem nań

raz dwa trzy

niespodziewane tsunami sięgnęło

tylko moich stóp

głaz oderwany

od rzeczywistości

uratował mi życie

i sakwę

z sympatycznym

atramentem do serc

oraz rylcem

do diamentów

wyryłem nim

w policzkach swojej twarzy

obraz kamienia

na cześć piany

fal i błękitu

mitycznego zaledwie

bytu

>>>

Zaniemówiłem siostro!

ot tak, z wrażenia

och! ach!

jakżeż ty wyglądasz cudnie

siostro w wierze

w naszą miłość

twoje skołatane serce

ponoć odwrócone już na drugą stronę

jak moje

przenicowane latoś

ponoć twoje włosy rozwiane na zawsze

jak moje myśli

przed tobą

już nie mam nic do powiedzenia

siostro w wierze

w nasze życie

bądź ze mną niemową

w drodze

do wieków fal raf zórz

światów i zaświatów

w ciszy, bez słów westchnień

och! ach!

jakżeż ty wyglądasz cudnie

wciąż

>>>

Według mnie

kręci się ten świat jeszcze

wyłącznie poruszany

mniemaniami i domniemaniami

na sworzniach, rolkach i piastach

wystruganych z gęgorośla szorstkiego

rzadki to materiał w przyrodzie

ożywionej wcześniej

dla mnie władcy stworzeń nierealnych

kręcenie wciąż jest bezprzykładne

ale przecież świat już nie ten

jak mniemam

roślin zamiennych brak

gęg za gładki

sworznie stworzeń marne

to i obrót marny

gdy świat wyjdzie z założenia

że nic się już nie da skręcić lepiej

wtedy to ja zacznę – o dziwo

– w przyrodzie i nie tylko

przykładnie – na nowo

poruszę wszystko ab ovo

przez siebie stworzonymi

zupełnie nieznanymi ulepszonymi

mniemaniami osobistymi

szorstkimi jak moja chrypa

gdybiącego ojca chrzestnego

i kręcić będę ad mala

>>>

W bitewnej wrzawie wyrwane

z piersi serca

i słowa z gardeł

milionów solidarnych

na barykadach wolności

wszystkich poetów marzenia

są jak ręce wystawione z mogił,

których nie ma na cmentarzach

ale są za to w chmurach na wieki

ręce, które pochwycą i podźwigną

każdego osuwającego się w przepaść

ludobójczych wykluczeń

>>>

 

*W imię stabilizacji*

Tędy droga za mną bracia kozice i muflony

jest w nas wiara i ogień skoczny

choć nawoływań i cierpkich słów wypłakany czas

minął bezpowrotnie jak burza na szczytach

w imię przyjaźni i walki w snach

ze zniewoleniem stania w obojętności kuźnicach

z torturą kucania na piargach komercji

zwisania na linach wyciągów

śmierci odwiecznych praw

spadania tylko w monitorach nierealnych limb

i programów Eko

niech się więc knury pną do góry

samotnie

w agencjach aprecjacjach atencjach

my nie

a więc teraz wraz

nie, ku szczytom spowalniającym wiatr

ku przełęczom, tędy!

teraz marsz ducha maratoński bohaterski

stukrotnie błogosławiony męczeństwa pomnik

naszych stad podniebnych postawimy jak nikt

w imię stabilizacji przyrody

na płaskoniżu pradolin

>>>

W słowotoku oczy

otwierają się i zamykają

usta szepczą, mówią, krzyczą

niemo

brwi się marszczą, ręce gestykulują

w słowotoku gdacze kura, gęga gęś

niemo

skwierczy bekon i pohukuje lotna maszyna

nic nie przerwie słowotoku

żaden liść historii i mistyki

spadający samotnie na łan gryki

z szelestem

bo ani gryka nie jest rzeczywista ani liść

jest pierwotnia samotni

słowotok dookreśli elokwentnego

muchomora, krasnala, piewcę

bez interlokutora mchowego

las, samotnia, Baba Jaga

i mały bohater pozytywny

w słowotoku zadrapane policzki i broda

bohatera bajdurzącego nad śpiącą królewna

przestał gadać, gadać, gadać

pocałował ją wreszcie

zobaczył całą we łzach

oczu otwartych

powrócił do prawdziwie męskiej postaci

zamilkł na zawsze

pod przyłbicą, kapturem, kaskiem

jak był zaczął niemą krucjatą

tak skończył dźwięcznie modlitwą, zaklęciem

w przepaść małostkowości

strącając Jagę

>>>

Żeby było bezkarnie i pusto

absolutnie przestrzenniej i krańcowo wolnościowo

wcześniej ktoś musi zadbać o kolory

i wyprać z nich rojne jak mrowiska centra miast

pełne reklam skwery i ulice

wielkie defiladowe i wiecowe place

Żeby na wydmowych kompletnie szarych

krajobrazach posturbii ginącej w pustynnym pyle

można było dojrzeć nomadę wędrującego samotnie

w spiekocie dnia jak juczne zwierzę odłączone

z karawany izmaelskich kupców –

wcześniej ktoś musi wyciąć puszcze i dżungle

spychaczem zepchnąć do wąwozów oazy

przeorać buldożerem ogrody botaniczne i rezerwaty

zbezcześcić sady i centralne parki

Żeby było bezkarnie i pusto

absolutnie przestrzenniej i krańcowo wolnościowo

zanim zostanie uruchomiona kamera

a reżyser da znak i ktoś powie

– klaps, scena sto ósma, film o samotności:

egzystencjalisty w kościele bez Boga

bezrobotnego licealisty bez matury

wypranego z innowacyjności ludzkiego łachmanu

innowiercy mieszkającego w beczce obfitości

uzależnioną od szukania muz śmierci

i usprawiedliwień upadku człowieczą zjawę

dyrygenta wyłącznie pogrzebowych marszy

podmiot zaniechania protestowania aż do

niszczenia wewnętrznych światów

wreszcie człowieka bez ducha i poetyckiej wiary w siebie

Żeby było bezkarnie i pusto

krańcowo wolnościowo  i absolutnie przestrzenniej

wokół takiego miejskiego troglodyty posturbii

z tulipanem w oberwanej butonierce

w cylindrze bez denka

przemierzającego puste ulice na szkielecie technicznego wielbłąda

Żeby esteci filmowi zachłysnęli się do końca

Bezosobowym Absolutem –

ktoś musi usunąć ostatnią przeszkodę

– wciąż widoczny w tłumie szarego miasta

kolorowy pomnik Boga

>>>

Waga problemu

twojego jest jaka?

jest noc niby nie widać problemu

nie widać wymiaru, obiektywu i kliszy

lecz oczy to nie wszystko

bywają natchnienia nieświetlne

i oto nowy problem jest

skrajnie odpowiedzialna troska

lub niebotyczne góry wyostrzonych zmysłów

nie do przebycia dla fal

i gdzie twoja oczekiwana spójność jaźni

w krwawej serca łaźni?

nie ma czekana, butów i raków

dla zmysłów i serc

nie zdefiniujesz problemu

to tak jakbyś oczekiwał

porażki społeczeństwa

po śmierci Zbawiciela

chociaż w głębi zwykłego myślenia

wiesz, że inaczej jest

bo zmysły pryskają jak meteory

przy pierwszym widnokręgu apokaliptycznego dźwięku

i drugiej linii obrony kosmicznej fatamorgany

a rozum stoi na tej samej wadze co ból bytu

test wygrywa neurastenia

ale egzamin zdaje z ciała ciężaru

sokratejska cierpliwość torturowanego Boga

czekanie na śmierć jest twoim żłóbkiem

wpatrzony w widny kres nocy

bezkresnej

niedożywiasz świtu i ulgi poznania

odetchnąłbyś schodząc z wagi świata

ale rozum na niej pozostał

i stąd twoje problemy

>>>

Ile trzeba mieć lat,

aby wszystkie kobiety

noszone od młodości w egzaltowanym męskim wnętrzu

jak medaliony gwiazd powracające

z przeszłości emocjonalnej burzy postnuklearnej

stały się tylko porcelanowymi figurkami

japońskich gejsz

pomalowanymi w żywe kolory

co wprowadziły się na górną półkę kredensu?

Ile trzeba lat mieć,

aby wszystkie kobiety

ukryte we wnętrzu spełnionego mężczyzny

stały się zaledwie jedną białą figurką Wenus z Milo

ustawioną na okapie kominka?

Ile lat trzeba mieć,

aby wszystkie kobiety

w męskim sercu chłodnym już jak kometa

zatrzymane miłością na łut czasu w gramie materii

stały się zaledwie jedną

Nefretete, Giocondą, Primaverą,

Primabaleriną absolutną, Dianą,

Afrodytą, Florą, Mają nagą

i Ewą przechadzającą się wśród paproci raju

lub z fal wyłaniającą w macicy perłowej

depczącą owoce lub muszle

niezapomnianych wspólnych chwil,

ozdobą sentymentalnego bezzmysłowego salonu pamięci

i jego wzniosłym znakiem rozpoznawczym?

Ile trzeba mieć lat by boskie piękno wszystkich kobiet

stąpających przed mężczyzną zmieniło się w jednego

czarownego motyla szacunku?

Zapewne trzeba mieć – nie mniej niż osiemdziesiąt osiem a najlepiej sto osiem

a może dokładnie tylko tyle co umierający Platon i Deotyma!

>>>

Mam przed sobą własną samosiejkę

nawet i to co jest w jądrze komórki

gen ludzkiej godności i chwały

mam siejkę siebie

własnego przekazu

co zahacza o wieczność

jestem w niej cały

w płynach ustrojowych i cytoplazmie neuronów

jestem zaczynem kosmicznej ludzkości

nie marzeń jej, nie

nie myśli i nie uczuć, nie

jestem w samobycie nowej

istoty niewymyślonej

ziarnem, lotnym nasieniem

mam przed sobą okruch samobłękitu i samonocy

i już w wizjach kiełkuję wokół

opadając, obumierając, zmartwychwstając

to samosiejka wigoru,

co jak samba taniec żywiołu

jest ruchem dłoni, rzęs i oczu

rytmem woli pulsującej w trzewiach

w skondensowanej formie

w kropli energii ducha

nie, nie kropli, tylko zaczynie ruchu

drgnieniem mechanizmu startowego, też nie

nie rotor to, napęd, sprężyna czy potencjał

to siejka sama we mnie nabrzmiała ciszą i głosem

strachem tłumionego ja

porywana przez wodę i wiatr

odpadająca w glebę, gdy już czas

wdeptywana w nią przez niecierpliwych ludzi

i wręcz dzikie zwierzęta

jak wykiełkuje i wzejdzie cała z ciała

to w blasku pioruna zobaczysz co to za jedna

wzejdzie z niej początek mnie

poza cywilizacją tkanek walczących

człowiek nowy z nilowego zaczynu

wznoszący się w chmury galaktyk

zastępując ginącego staroczłowieka

przekazu bezznakowego

>>>

Wśród bydląt urodzony

w nędzne szmaty przyodziany

wyruszyłeś z zapomnianej mieściny

bez trzosa i zapasowych sandałów

tylko z laską i w jednej sukni

Ziemię przemierzyłeś

idziesz przez wieki i tysiąclecia

potem zatrzymujesz się

i pozostajesz tak za bramą

pasterz końca czasów

wszystko zatrzymuje się razem z tobą

wszechświat wstrzymuje oddech

i zamiera przed ścianą

ale nasze wielbłądy idą dalej

i przechodzą przez ucho igielne

widząc je już po drugiej stronie

zrzucamy swoje bogate stroje

kapelusze zdobne w pióra ptasie

zsuwamy buty z krokodylej skóry

strząsamy płaszcze aksamitne z pleców

błyszczące kamizelki

odwijamy słuckie pasy

zdejmujemy spodnie cekinami haftowane

odpinamy diademy i obroże z diamentami

rozpinamy bluzki Armaniego i Diora

odkładamy torebki Prady i Vuittona

ściągamy z nadgarstków drogie zegarki

a z palców pierścienie

zrywamy z piersi odznaczenia i medale

ale

ale

ale

za późno

niestety

już jest

>>>

Fabryka składuje a nie produkuje

zadajesz sobie pytanie

czy to jest fabryka?

Mózg gromadzi a nie wymyśla

zadajesz sobie pytanie

czy to jest mózg?

Refren: pytasz, błądzisz

               pytasz siebie

               najbardziej błądzisz

Ciemna istota nie jest istotą lub nie jest ciemną

zadajesz sobie pytanie –

czy ona jest mną?

Świetlisty punkt nie jest otoczony ciemnością

lub wydaje się, że widzisz go mimo to

zadajesz sobie pytanie –

czy jestem przed sobą czy już za sobą?

Refren: pytasz, błądzisz

               pytasz siebie

               najbardziej błądzisz

Karty i szklana kula pokazują, że

ludzie ziemscy są bez przyszłości

zadajesz sobie pytanie –

kim jest Cyganka, co to wszystko znaczy?

Organizacje międzynarodowe i ich przywódcy

wyznaczają cele i wytyczają drogi

zadajesz sobie pytanie –

co ja tu robię, w tym ich złudnym świecie?

Refren: pytasz, błądzisz

               pytasz ludzi

               najbardziej błądzisz

>>>

W kierunku przejrzystości

przejrzyści lecz nie do końca

czołgamy się w sztolniach

przeciskamy w ciasnych korytarzach grzechu

na zakrętach życia ochlapywani błotem

idziemy zatrzymując się nad urwiskami kłamstw

chwiejąc się, potykając przed upiornymi

górskimi rozpadlinami występków

ta grań pod nogami to nasza ostatnia szansa

grań co przełomem jest epok

kolejnych naszych nieprzejrzystych

pełzniemy nią po omacku

jak aniołowie uduchowieni

jak aniołowie świetliści

jak ludzie przezroczyści

lecz jakby nie do końca

chwiejąc się, potykając idziemy

w kierunku przejrzystości

co jest jak cel walki z samym sobą

jest w nas coś co nie daje się prześwietlić

żadnymi promieniami gamma supernowych

nad horyzontem rozbłyskujących

w gwiazdozbiorze Psa

lub gromadzie Plejad umiejscowionych

nawet na planecie dojrzewającej miłością

nie jesteśmy w stanie przeniknąć jednego elementu

jedynego własnego przełomu nieosiągalnego

jedynego buntu do końca niepowstrzymanego

na kliszy czarnej naszego duchowego życia

nie pozostaje ślad indywidualnego serca,

które zatrzymałoby obraz tortury wspinaczki

całą przejrzystość serca przeczołgani do końca

okazać tylko Bogu możemy

>>>

Nie bądź tylko opadającym, umęczonym liściem

ale idź z radością w park

czas nastaje na ciebie nieludzko samotnie

jak wiatr jesienny niezbędny

jak katar sienny nieleczony

jak deszcz zamętu niezielony

jak błyski lęku niezszarzałe

lecz ty nie bądź tylko opadającym, umęczonym liściem

zmierz się z łkaniem dnia

wieczorów bądź tytanem

brnij w nich w czymkolwiek po pas

rozgarnij coś jak czas lub pragnień szok

nabierz pełne wiadro zapomnień słot

popatrz ostatni raz w te czeluście

wciąż płynnych niescalonych łez

i zwróć się do świetnej, mroźnej pogody z weselem

na świat z każdej czerni wyglądaj nudnej

strzelaj w pustkę krajobrazu

gałęziami wyciągniętych, bezlistnych rąk

z ćmą kurzawą ku nowemu poleć tak samo

jak z szarańczą upałów

na krańce świata

aż śmiechu tren zbieleje

i zaperli się od niego wzrok

upadły liść zbrata się ze śniegiem,

co odnowi oblicze ziemi

>>>

W świątyniach słońca elit

nie ma żadnego autorytetu prócz wiedzy

ludzie sami nie są tu autorytetami

ludzie są głównie zabójcami idei

hakerami myśli i podpalaczami bibliotek

w świetle jedynej latarni wiedzy

widać i to dobrze,

że na gruzach transcendencji

spolegliwe kamienie, usłużne piargi,

namiętny piach i zwykły uczuć kurz

nie szokuje już wyniesieniem

do godności, podniosłości, doniosłości

mimik, gestów, języków ciał

nic co ludzkie nie jest jasne

i już

to co ludzkie nie jest autorytetem

dla dusz

nie ma ścianek do wspinania dla serc

kamienna ścianka piramidy też się przewróciła

na jej gruzach leży Ra i Ozyrys

z miękkiego gipsu

ranne zwierzęta umierają obok

jak żertwy bez potrzeby

poćwiartowani ludzie wznoszący ręce

szukają swych głów

znajdują tylko martwego sfinksa

krew spływa z ołtarzy jak olej z frytek

kapłani mediów to głównie zabójcy dzieci

kult Molocha w każdej ich publicznej spowiedzi

wznosi się jak wieczny ogień spalanych marionetek

na gruzach ich wyżyn gnijące systemy

rozsiewają woń oczekiwanego końca ludzkości

agora, forum, cardo, promenady

wszystko pełne krwi

zburzony Efez, Pergamon, Berlin i Drezno

zaorana Kartagina i Moskwa

oborane ich cmentarzyska i trony

to cel upragniony i efekt

ludzkiego władztwa ministrów i elit

dziś najpotężniejszy na Ziemi człowiek

jest zaledwie zabójcą dzieci

ołtarze Gehinnom płoną wszędzie

i świecą w noc jak cud z Faros

wyżyny dzieł ludzkich trzęsą się w posadach

daleko od zapadłych mórz skaczą pagórki

figury, posągi, stele same przechodzą przez ogień

kamienne pociski lecą i płoną jak komety

kamienne pojazdy zmieniają się w zwierzęta juczne

twarze ludzkie nie są autorytetami dla spojrzeń

one nie są autorytetami nawet

dla zranionych orłów i lękliwych lwów

na szczycie piramidy lub góry królów

w świetle jedynej latarni wiedzy

po zburzeniu gontyny transcendencji

nie stoi już człowiek godny

na ruinach wśród potrzaskanych dusz

widać zawsze zabójcę dzieci i piekieł ruszt

>>>

Grzmot

nad sceną

nad lasem

potem błysk

z nieba spada

martwy wół piżmowy

Huk

nad sceną

nad jeziorem

potem błysk

z nieba spada

martwa mrówka faraona

Trzask

nad sceną

nad bagnem

potem błysk

ze szkieletora spada

na krakowską operę

martwy spadochroniarz

Wrzask

ludzki krzyk

nad sceną

nad rynkiem

z Wieży Mariackiej

zamiast hejnału Polaków

spada na ludzi

wielka klata

pusta –

kurtyna

światła

>>>

Ledwo podświetlony łzami słońca

jakby na jakiejś gumeczce zawieszony

obłoczek dyndający nad polem bitwy

jak małpka przy lusterku w samochodzie

po absolucji zbiorowej od grzechów i ciał

duszyczki obok niego wznoszą się jak mydlane bańki

jak pęcherzyki gotującego się pokawałkowanego powietrza

jak krople krwawej mgły niepasującej do pory dnia

słońce zachodzi po całodniowej bitewnej rzezi

i dobijaniu rannych mizerykordią

po zdejmowaniu skalpów i obcinaniu głów

po podrzynaniu gardeł jeńcom

ledwo lśnienie nad wzgórzem górującym nad doliną

obłoczek podrygujący w spazmie słońca

ciężka praca bojowników o przestrzeń, wolności, niepodległość i demokrację

zastyga powoli w sześcianie czystej śmierci

trwała równo sześć tysięcy lat, sześć miesięcy i sześć dni

złotoczerwone powietrze wypełnione kurzem

parą z ust i zmaterializowanym rzężeniem konających

wznosi się nad doliną wdeptaną głębiej

pomiędzy pagórki jak trawa w piasek

tą plastyczną mapą z odciskami stóp

ludzi, koni, wielbłądów i słoni

drży samo słońce wciskające się w formę zachodu

za ciasną dla ludzkości

upychanej w czeluściach bez wyjścia

w chmurnej studni miłosierdzia, do której wpadają

zasysane dusze zabitych nie zmieści się cywilizacja

ledwo obłoczek pozostanie

mijamy Megiddo autostradą pędząc na złamanie karku

w bolidzie rodzinnym ucieczki

rozmywamy się w ogromnej kuli ostatni raz

zachodzącego słońca

>>>

Ojciec mój jest patriarchą

bez siwej brody

bez wyniosłej postawy

zgięty w bolesnych, mnisich przyklękach

niesie pochodnię rodziny

drżącą ręką trzyma ją nad głową

jak papieros

jest żywą skamieliną

dumy i wiary

Ojciec mój nawołuje wciąż

z Horebu

– zgromadźcie się dzieci,

podejdźcie – coś wam pokażę

i wskazuje źródło życia

tryskające w olszynowym lasku

wskazuje ziemię obiecaną za rzędem tui

nie jest odkrywczy w wizjach bitewnych

telewizyjno-gazetowych dzisiejszych dni

lecz jakby pod dębami Mamre

siedząc w kwitnącym sadzie zasadzonym własną ręką

trzyma w górze wśród kwiatów i pszczół

różaniec przeszłości

zakrwawiony, wytarty, potargany

a na piersiach pektorał dwudziestu wnuków

te kamienie szlachetne umocowane na nim

to dzieje rodu,

który rozbłyska jego przemowami i łzami

żywymi wciąż

i rozświetla się jego śmiechem

coraz rzadszym

***

Matka moja, która zrodziła

wszystkich stu proroków

przekracza dziś rzeki czasu

jest duchem ponad dachami

i dachem każdej kapliczki

postawionej w zaciszu serc

wnuków i prawnuków

Moja matka, którą czcimy

w tych kapliczkach jest obarczona

lękami wojny

lękami krzywd i poniżeń socjalizmu

niesie je idąc z kuchni do łazienki

wracając z piwnicy ze słoikiem

sałatki z zielonych pomidorów

Matka moja, która kiedyś

nosiła na swoich rękach

wszystkie dzieci i tornistry

maluchy i dyplomy ich i napomnienia

młodzieńców, dziewczęta

i ich ślubne buty

wciąż kołysze kołyski z niemowlętami

ustawione we wszystkich pokojach

dogląda piekarnika z karpiem

wygląda gwiazdy i powrotu syna

Matka, której syn

prowadzi pośpiesznie karawanę z Harranu

by zdążyć na czas

do Betlejem

>>>

Pytanie – czy szczęście ci dopisze?

ty mój mastodoncie płetwojaszczurze

i czy szczęście dopisze coś

do zakończenia ludzi?

pytasz mnie co ci dam?

mój ty trąbolubny

płaszczoluźny szczelinowy schematycie

– ja?

przebiegam przed kamerą er

w twoim jurajskim świecie z niczem

a ty płaczesz jak gąbka

skarby den nie są moje – mówisz

plan nie jest mój – mówisz

pytanie – czyj w takim razie?

Labiryntodoncie zamierzchły

rogaty mój wrogu amonita

Allozaur cię już namierzył

nie omieszkam być może zajrzeć,

gdy szczęście ci dopisze

do twojej chaty w brzuchu

ale gdy szylkret nie zdradzi

mych skłonności w słońcu

postawię ci pasjans z podwodnych mchów

mój ty terraidalny punktowcze oceaniczny

jest kraj na dnach

i wnętrze na ich krańcach

sanie składają się z raf i płóz

Mariańskich rowów

twoje ortodontyczne sklepienie ust

wynika z płaszcza wód

i stwory i byty i wydobyte z otworów mity

suną po plażach jak pierwsze okrzyki

Pytasz słupów bazaltowych w wodzie

i okrętów ludzkich nad nimi

co mi da

uśmiechnięte poszukiwanie i zachwyt

to zapatrzenie w tonie i dna?

ja szukam duszy a nie szkieletów

nie artefaktów z wapieni i pereł

raczej szmaragdów i skał półpłynnych

mam chęć na odkrycie skarbu er

– przyczyny

a ty przebiegasz przed kamerą triasu

jak obcy trylobit

zahukany, nieobmyty lawą zmian

próbujesz dogonić erę grą

próbujesz zadać mi pytanie

konsternujesz mnie ssakolubnego,

gdy tak się wpatruję w orbitę mant

wokół platformy wiertniczej

ustawionej na zrębach krzemowego mózgu

zrośniętego z koralowcem

terra apsyda ad cynodont

>>>

Świeci na ciebie szalony diament

splecione nogi

kolana między udami

biodro przy gorącym biodrze

brzuch dotyka falującego brzucha

Świeci na ciebie szalony diament

stykają się głowy

wargi penetrują zaplecione ucho

przesuwają się po spoconym czole

wargi szczypią kłujące brwi

muskają zamszową powiekę

dotykają gładkich rzęs

Świeci na ciebie szalony diament

wargi obejmują nos

pieszczą ciepłe policzki

rozpaczliwie szukają ust

przesuwają się po okrągłej brodzie

wargi nie znajdują warg 

Świeci na ciebie szalony diament

ręce przesuwają się w dół

wzdłuż pleców z jedwabiu

gładzą emanujące pożądaniem ramiona

ręce dotykają szyi

powoli obejmują piersi

Świeci na ciebie szalony diament

palce uciskają i wnikają w ciało

pomiędzy tkanki

pomiędzy kości

palce się wydłużają

rozpaczliwie szukają serca

przebierają krwinki w arteriach

jak paciorki różańca

palce nie znajdują serca

Szalony diament nagle gaśnie

brak uczuć

brak słów

>>>

Idę, idę, ciężko jest iść niestrudzenie

ale idę w kierunku słońca

– to to świetliste miejsce tam u góry

po prawej stronie

ona macha do mnie ręką

ona z obnażoną piersią stoi jak posąg

na podwyższeniu

ona jest sama a ja niosę

dziecko na ręku

dzieckiem jest nasza młodość

i marzona, tęskniona ona

idę drogą wymalowaną pędzlem

mistrza Renesansu

na płótnie ostatniego pejzażu

letni to krajobraz a serce gorące

droga polna rozjeżdżona

przez powozy i bryki sześciokonne

podąża nią pięknie ubrany mężczyzna

na rączym wierzchowcu

skrajem jej idą w dali

kobiety w długich sukniach

z białymi kapturami na głowach

ja w pełnym słońcu, zapłakany, bosonogi

idę, idę krokiem pielgrzymim

trzymając mojego Ikara

kwilącego, gaworzącego, pytającego

ufnego, zapatrzonego w moje skrzydła

i otwarte przestrzenie

on dziecię pierwszej miłości

ona biała, marmurowa, zreplikowana

z uniesioną ręką

na drugim, trzecim i czwartym planie

gestem zaprasza do tanecznego korowodu

wszystkich ale już nie mnie

>>>

Tam i z powrotem

jak Odys i Eneasz

w przeciwne strony wraz

po myśl złotą, odwieczną

z żelazem, garnkami, zbożem i solą

na falach średniowiecznej, renesansowej, barokowej

doskonałości, wielkości i prosperity

Wisłą i inszymi rzekami

przypadającymi do niej wiernie

spuszczano do Gdańska

dzieła rolników, górników, hutników

Tam i z powrotem

płynęły tratwy wolności

tratwy zbawienia od złego

kozy, komięgi, dubasy, szkuty

z szyprami, z flisami, z orylami, z włóczkami

polskie prace i dni

i zjawiały się dymarki, fryzernie, kuźnice

w portach, przystaniach, spichrzach, targach

otwierały się podziemne komnaty kopalń

jak wołyńskie łany złotej pszenicy

w Kazimierzach, Zakroczymiach, Czerwińskach

Płockach, Toruniach i Gniewach

Grudziądzach, Elblągach i Gdańskach

Tam i z powrotem

płynęły haftowane tradycje i nieskazitelne racje

płynęły wytarte talary i nowością lśniące idee

bogactwo delt i mórz

by popatrzeć na nie z wiślanego brzegu słońca

by zaczerpnąć horyzontów, światów i oceanów

przybiegły tu miasta, zgromadziły wioski

Jak inwentarz wszelaki schodzący do grząskich brodów

tak moja dusza rządna przemiany, spragniona wolności

jeszcze żeglowna, jeszcze nieprzehandlowana

odcisnęła ślady wśród oczeretów

Tam i z powrotem

dla Krakowiaków i Górali

Sieradzan i Mazowszan

Kujawian i Pomorzan

moja dusza wypłynęła na odwieczny

lechicki szlak

jakżesz miałbym się nie podzielić

z wytwórcami dóbr wieczystych

i ich sługami wśród pobożnych kupców

słowem czerstwym jak pajda chleba

Ja – niebieski flis

coś więcej wiozę jeszcze

niż tylko

dorobek, urobek i zarobek

więcej niż tylko

zbytek, zachowek i zastaw

ja wiozę nadzieję dla przyszłości tego dobrego bytu

trwania w bezgrzesznym szlachectwie i pokoju

wracam z bogactwem złotowiecznym

tradycją co nie zwietrzeje

oliwą na rany narodu

tą rzeką miodem i mlekiem płynącą

przez kraj pięknym czynem stojący

od aniołów wynajętym galarem

wiozę relikwie wieszczów i wodzów,

których dzieła zaklęte na zawsze

w falach Wisły

bogactwo miarodajne

ten galar to kres tułaczki Eneasza

moja Tratwa Meduzy

>>>

Ta noc do innych

ten dzień do innych

ja w konaniu zórz

jak w liściach kapusty

zwinięty, zgnieciony

w samo południe zaćmiony

przebity myślą piorunem

zenitu podwójną belką spojony

z powałą siebie

sobą będąc w podwalinie

niechcący swoich potrąceń o lśnienia

ten zegar stary niby czas

nasłuchuje mojego chrapania,

które się nie wzbudza

bezsenność

w nocy innej

w dnia bezcennych den

szmaragdowych

somnambulicznych

ta noc do innych

odeszła

beze mnie

ten dzień do innych

potoczył się

z wnętrza mnie

a tam wahadło

wskazówki

tam bim bam księżyc

i moja waga równikowa

jak niebo całe

czarno-białe

ono jest już inne dla mnie

a ja

w zmartwychwstaniu

płód z Aquariusa

Orfeusz z Liry

tej nocy nadir

>>>

Tuż nad zroszoną potem

spracowaną, umęczoną ziemią

pokrytą pajęczyną tysięcy lat wyzysku i rewolucji

porośniętą poplonem odwiecznych rabacji i wojen

snują się widma nie z hekatomb ludycznych waśni

ale z aktów fanatycznego terroru

ślepego i nieprzejednanego w imię Boga samego

jak smugi ofiarnego dymu odrzuconego przez niego

pełzną nocne zjawy – dziady wiosenne

strachy jak cienie morderców

z filmów Hitchcocka, książek Agaty Christie –

chociaż te były mniej przerażające

gdybyż ich było parę lub sto?

gdybyż pojawiały się nagle?

zapowiadane muzyką, emocją, napięciem

i gdybyż nagle znikały wyłącznie

szokując wstrząśnięte serca?

ale one jak mieszanie zaczynu

ugniatanie dłońmi ciasta z mąki i wody

jak codzienne formowanie powszedniego chleba

jak wykuwanie z marmuru posągu Afrodyty

jak mozolne usypywanie kurhanu i spajanie piramidy

powoli, powoli, powoli, stopniowo, wciąż i bezustannie

pokazują się na ekranach kalendarzy i dni

przechodzących w koszmarne sny

niekończące się pobudką i jawą

to postępująca entropia milionów serc i dusz

kawałkowanych i unicestwianych

dla odwiecznych kananejskich bóstw

to spektakle rozrywania dziecięcych ciał

odcinania palców, ramion i nóg

dla zbawiennych choć urojonych cnót

i krążące helikoptery niewinnych głów

nad lasem pięści wygrażających im

spadające plejady kul przebijających z suchym trzaskiem

czaszki opróżnione z myśli szlachetnych

w nieustających kinowych maratonach

terkot wojennych projektorów Belzebuba

nazywanego jedynym mistrzem planu

projektorów pracujących dla niemych filmów-horrorów

subiektywnych arcydzieł niewoli obiektywnego zła

inspirowanych kultem bezpłodnych i wyuzdanych

władców much

sceny ataków zwierząt kosmicznych w pałacach dominacji

zapowietrzonych sfinksów totalitaryzmu

opłaconych doraźnie dla naiwnych przechodniów i gapiów

koncerty młotów, gwoździ i halabard zawodowych katów

brodatych bohaterów potężnych tylko w znoju zabijania

apoteoza apokalipsy miażdżenia siłą bezbronnych

powoli, powoli, powoli z centralnego Egiptu

jak fioletowa mgła płynie dziesięcioma nurtami plag

wprost nad centralną Europę

pełzająca śmierć, która nie jest tylko karą za wiarę

bez nadziei

>>>

Maleją szanse

na spokojne wysłuchanie tej symfonii

bez oznak zdenerwowania

jedni z pasją poruszają smyczkami z łozy

i dmuchają w piszczałki z łyka

palta pozostawili w szatni za kulisami

drudzy szarpią kartki z kalendarza powiek

i targają siwą brodę partytury

ty nie wiesz jak wiele czasu

pozostało do finału

i te jesienne szczury biegające

wokół dyrygenta nawiedzone nie wiedzą,

nie znają stanu depresji i załamania w orkiestronie

ty znasz apogeum emocji

nawet na balkonach i w jaskółkach

cisza co kwili w obojach

światło co wibruje w waltorniach

w mózg przez oko wbija się fagot drewniany ostrzem ustnika

szczur jak kawałek pizzy niesie batutę do dziury pod chórem

a dyrygent aż przykucnął i płacze zraniony wewnętrznie

deszcze rozszalały się na zewnątrz

sieką w gzymsy i w kariatydy primadonn

uwznioślone – uściślone

po kraniec materii za okapem wzruszenia

wewnątrz łzy demolują już widzów ich loże i fotele

na kanapach zasypiają tchórzofretki roztargnione

pęka szklany sufit

gałęzie platanów wbijają się ze śpiewem, chóralnie

w środek sali koncertowej

jakżeż żywe i żwawe żagwie samotności

uosobione w zacięciu żniwiarza nut

snopy światła padają pod ciosami kontrabasistów

grzmi kurtyna malowana antycznie w kubistyczne mazy

jak bitewne pole ćwierćnut, alikwot i wielotonów

tremola ześlizgują się w kakofonię dysonansów

symfonia sera wykrzyczeń rozlicznych giermków kota

apel do historii powozów konnych błędnych kompozytorów

piłka różowa toczy się po schodach

tik nerwowy

tik konesera zmienia się w eksplozję jesieni

w mieście drapaczy i piszczałek

pa pa pa pi pi pi

wchodzi do opery szkocka orkiestra gryzoni

za piłką nocna zmiana maszeruje z góry do proscenium

na finał erupcji symfonii

flażolet braw nieosiągalny

euforia na wyjście palt i futer

>>>

Nakłoń swe ucho i oko do snu o modlitwie

nakłoń niebo i ziemię do konsumpcji twojego ciała

czy potrafisz?

twoje wielbłądy były obecne w karawanie Abrahama

a słonie solne w wędrówce wulkanu za Lotem

twoje sny były najpierw zwierzętami jucznymi

dopiero później stały się bolidami wyścigowymi

napisz ręką uzbrojoną wyłącznie w pochodnię

– przyszedłem, zobaczyłem,

pod tym znakiem zwyciężymy smoka ośmiorękiego

ręką uzbrojoną w wyrocznię i ręką skonsumowanego ciała

– modlitwą

i pojawi się węgiel z Polski na ścianie pałacu

Baltazara, Kserksesa, Nimroda

nakłoń nogi i ręce by szły, szły, szły

przesuwały paciorki, paciorki, ziarna kłokoczki – źrenice

nakłoń ptaki by odleciały nad beskidzkimi przełęczami

wzdłuż rzek na pastwiska niebieskie nad górnym Nilem

kiedy na wolność wyszedł twój pies Snofru

sąsiad w turbanie upierał się, że to wielbłąd pościgowy

a dokąd to? – powiedział

zdjąłeś go z czereśni i zawiesiłeś na płocie jak garnek

bezzębni gitarzyści robili swoje przed koncertem w Mekce

to była Mekka krakowska

strój imigranta – tors Planta

pieśń Skrzeka – mycka Niemena

fraza Zawinula w Rotundzie – rozbiegane oczy Kopacz-Dody na telebimach

to wymagało samozaparcia takiego jak w patrzeniach bilbordowych

głosowania w zawołaniach śródleśnych ostępowych

gdy powiedziałeś – kolor jest ważny dla mas

nikt już nie zliczył kart do głosowania

było ich tyle ile potrzeba do tarota

głosowanie na koncercie zastąpiły solówki i uderzenia

potem piorun z kolaski rozbił bolid turystyczny

nakłoniłeś ucho porannym szczytem

ale oko zaginęło we mgle

ręce i nogi poszły na zamek

a kopiec sturlał się do przedpokoju

postanowiłeś wyrwać myśli

wyrwać szybkie quady z szuwarów i oczeretów

by te mogły zostać nazwane charapuciami rocka na zlocie

uczucia zabębniły, gdy wielbłądy zrezygnowały z jesieni

na rzecz oaz

gdy w końcu ucho i oko nakłoniłeś do snu

ciało zniknęło w ustach aniołów

>>>

 

Ja nie wiem nic o słodkich

jak mandarynkowe ciastko

dziewczętach z Bullerbyn

i ich planach małżeńskich

ze mną w roli głównej

to są tylko dzieci przecież

nie wiem nic o pięknych

jak skórka oliwki

chłopcach z Placu Broni

własne życie przedkładających

ponad panowanie Czerwonych Koszul

to są tylko dzieci przecież

sam jestem tylko orangutanem opowieści

i przesiaduję od lat na czubku drzewa

w polskim lesie deszczowym

nie jest to zaiste drzewo pomarańczowe ani oliwkowe

tylko takie co uchodzi za symboliczny wawrzyn

pogryzam na wysokościach cytrusy zielone

obgryzam pędy młode jawnopączkowe

nazbyt młode – ktoś powie

ale ja jestem takim naturszczykiem lasu mglistego

gdybym był przyrodniczym celebrytą dziecięcym

musiałbym się wytłumaczyć z tego

ale nie mam nawet własnego

porannego programu ani teleranka

nie mam strony na fejsie

nie występuję w serialach dla młodzieży

tak naprawdę nikt mnie nie polubił w naszej klasie

chociaż jestem autorytetem moralnym dla oślich ław

to i niewielu mnie widziało

kołyszącego się tam pod chmurami na baldachimie życia

będę więc nadal beznamiętnie obgryzał pędy i listki

na czubkach drzew w lesie deszczowym

podziwiał z wysoka dzieciństwo beztroskie acz bohaterskie

wspominał i wypominał

opowiadał i ostrzegał

Tomkowi i Winnetou przedkładał przed oczy

niebezpieczne przygody pedofili propagandy

i smutne skutki nieletniego wyuzdania

Pana samochodzika

>>>

Świeże powietrze

jest absolut-nie

jak woda krystaliczna

w lód zaklęta

to jest środek na przedłużenie

na Ziemi życia

Atlantyk Grenlandia i ja a ach

to jest jak mleko absolut-nie

czystej świętej krowy

Pacyfik Aleuty i ty y ychm

to jest jak stado białuch

absolut-nie fantastyczne

przy brzegu nad łanem alg

łąki Grantchesteru

gzy i motyle zy le e ech

tyle ciszy ptasiej czystej

haust

zapach

to jest jej

El al El Al Al-hambra

świeżość cienia, wody i ogrodów

wandalska arabska hiszpańska a ach

niedaleko od Aleppo Damaszku

zamkniętego w europejskiej konstelacji

czyste pole egipskiej żydowskiej kontemplacji

i droga do Megiddo wśród zbóż

bum um buch

czyste wody El ja tu u uch

i el-Szejk szarm arm arm

czysty absolut-nie świeżopuch

i miękkodotykowy

porunny pogrecki jogurt

na Olimpie ie e ech

logiczny śnieg wśród chmur

zamiast absolut-nie

głupich eks-plozywnych bomb

niedopuszczalnych wszędzie

i upadnie absolut-nie

despota z Aszur

Nabuchodonozor zglinny

świata król

i wyłącznie po zażyciu

świeżego powietrza w kapsułce

bo to wino z winnicy życia

jest absolut-nie mocniejsze niż bomby

tak jak północnych mnichów napój

whisky z lodem

>>>

Niech żyją te skały opoki

niech żyją błogosławieństw wzgórza

i lasy krzyży niezłomnych

groty i kolumny objawień

ikony symbole Europy

od Fatimy zielonej po szare i zamglone La Salette

od szarego Montserrat po zielone i płaskie Siauliai

proszę państwa

– spójrzmy za okno

poruszamy się wyłącznie po Drodze Jakubowej

od Estonii, Kijowa i Smoleńska

po Lizbonę, Oviedo i Compostelę

oto symbole Europy rzymskiej i świętej – zapomnianej

połączone znów drogą królewską

jadąc mijamy stolice państw narodowych i językowych regionów

co już wniebowstąpiły chociaż

jeszcze do końca nie zmartwychwstały

mijamy milowe kamienie odwiecznych szlaków

zagubionych, zarosłych trawą i lasem

mijamy pomniki, kurhany, kopce i groby

świętych, półświętych i nieświętych co czekali na wyzwolenie

w mrocznych okowach Peruna-Thora

wykutych w przepastnych kazamatach Asgardu

i pielgrzymów z najdalszych krain i czasów

– proszę spojrzeć na lewo

oto legiony Hadriana z Alba Julii

i Marka Aureliusza z Vindobony

do Romy maszerują chwacko

a Konstantyna przynoszą symbole wiecznego zwycięstwa

– a teraz popatrzmy na prawo

do Romy z Suomi i Auksztoty

podążają Karelowie, Kurowie, Litwini, Rusini

przed szybą przednią widzimy grupy

pielgrzymujących do Composteli Franków i Galów

tak jak książęta niemieccy, angielscy, hiszpańscy i szwedzcy

a z tyłu jeszcze dojrzeć można mijanych Polaków

z orężem wiedzy z ziemi włoskiej maszerujących

dla ratowania Ojczyzny

królewskimi drogami ciągną długie kolumny

dźwigające dumnie rozpoznawcze godła SPQR i INRI

Europa wciąż w ruchu od trzech tysiącleci

Europa to niekończąca się wędrówka do prawdy

objawianej prostaczkom i cesarzom

ludom niezłomnym i prawym

niech żyje ten znój, ten trud, ta krew

ta uparta wiara

a wy ekwici, pretorianie, rycerze, książęta

pątnicy dwudziestego pierwszego wieku

dokąd zmierzacie?

>>>

Jest czas na błękit

i wtedy mamy okres błękitny

jest też czas na czerwień

i wtedy pamięć nie wystarcza

nie jest tak, że coś krwawi

zachodem a inne coś umiera

lub gaśnie

wtedy nie mamy okresu czerwonego

jest czas na niszczenie

na oślep cięcie mieczem

jest czas na zabliźnienie

i chusty z oczu zdejmowanie

zawiązanej przez epokę i erę

wtedy mamy okres idealistyczny

jest czas na wstawanie

rano do pracy w bieli śniegu

i poranka jak martwy sen

wtedy mamy stulecie

Sagrada Familia

i Nationale Nederlanden

>>>

Zmurszałe pnie, zwalone mury

mech na twarzach ochrony

w końcu przebitej osinowymi kołkami

emu biegnie przez dziedziniec

lechickiego zamku

to nie dziedziniec, to nie zamek

więc co?

świecące próchno wskazuje na

opuszczoną wyrzutnię rakiet

silosy betonowe, ceglane schrony

wszystko porasta trawa i krzaki dzikiej róży

błędne ognie na blankach zamku

nie, to nie blanki

więc co?

to bagna pod lasem w gwieździstą noc

z księżycem pędzącym po powierzchni wody

jak rakieta

nie, to nie księżyc

to nie rakieta

więc co?

to emu

ten ptak to rozedrgana

przyszłość grobów Polski

najszybszy, największy na świecie

nielot

jak bezdrożna machina leśno-bagienna

z antypodów służalczości

kompilacji słowiańskiej

improwizowana

niestrudzona

skuteczna nad ranem

>>>

 

*Do wnętrza człowieka*

Nie trzeba aż przeprowadzać trepanacji czaszki,

wyłupiać oczu, rozcinać piersi

wyrywać serca, wątroby, żołądka i jelit

ani kanałów organizmu penetrować

jakimś robotem robokopem medycznym

aby dotrzeć do wnętrza człowieka

i go czule rozpoznać sentencjonalnie

wystarczy jeden skuteczny

autonomiczny minidron psychologiczny

– samotność ver. rozstanie

>>>

Jest takie miejsce w głębinie serca,

gdzie nikt z nikogo nie żartuje,

gdzie wyłączane są dźwięki ulubionych melodii

i ścinane riffy gitarowe

jednym ruchem ręki na gałce odtwarzacza samochodowego,

gdzie nie strzela się do wzlatujących z krzykiem

jastrzębi, nietoperzy i paralotniarzy

jest taka nisza w sercu, ledwo dostrzegalna

w poświacie cudu na tafli ciemnej wody

w promieniach zachodzącego słońca

blisko jego krańca

tylnej ściany ciemnego bytu

to praktycznie jest grota nad stawem

cała porośnięta bluszczem i dzikim winem

grota wyżłobiona mieczem ułudy

w skale wypiętrzonej w poobiednim ogrodzie,

który w sercu się rozrasta i kwitnie jak sielanka

dojrzewając od dzieciństwa owocami szaleństwa

tu u wejścia cichną głosy ptaków,

przemówień polityków i naukowych rozpraw profesorów

milkną karabiny maszynowe

glissanda i sprzężenia elektrycznych gitar

huk startujących bombowców i rakiet

staje się zupełnie niesłyszalny

jeżeli powstaje jakaś jasność

to zapewne nie z eksplozji nuklearnej

tak subtelnej jak neutronowa detonacja

tylko ta lekka poświata przypomina

promienie słońca wschodzącego nad atolem Mururoa

maleńką wyspą Herehereute o świcie umierającą

w miejscu tym tajemniczym

w tej grocie zapomnianej, czasem nieuświadamianej

kryje się tajemnica samego siebie

tak nieodgadnione są schody prowadzące do groty

że nawet aniołowie stąpają tam w zupełnej ciszy

zaglądający tu ludzie, wiatr i zwierzęta cichną na zawsze

tu osobnicza wolność objawia się światu

właśnie tu

i wstydliwa miłość bez słów

tyka gwiezdna bomba gotowa do termojądrowej syntezy

wybawienia? zagłady?

>>>

Ślad jest zapiski są

krewki dyktator dzisiaj

odrzuca wersję wydarzeń

i cóż?

jednak walec przemijania przejechał po stopach świadków

jest jesień przecież

takie jej prawo – puryfikować życie

stopy zmiażdżone pokrył mech a potem śnieg

wiosną odtają i odrosną

i owszem ale powoli

jest nagranie, jest nawet świadek incognito

krewki dyktator jak mechaniczna synogarlica

wzlatuje nad nim i krąży wydając dźwięk

ni to dzięcioli, ni to smoczy

nieudolnie naśladując drona pokoju

i cóż?

tymczasem liście spadają ogonkami na dół

jak zegary Dalego z żyrafy na mrowisko

liście pokrywają tych co nie przeżyli

więdną w oczach babcie ze skweru malarzy

bełkoczą zasypiający pijacy ze skweru Moniuszki

usychają w oknach rozstawieni agenci służb

niewyzwolone czkają w śnieguliczkach czołgi

a sztuk wyzwolonych liderzy czołgają się ku przepaści

kończy się zjazd i synod

demokraci grupkami przemykają ku stadionom łez

krewki dyktator zaprzecza pogłoskom o przemijaniu

i cóż?

czekając na śnieg wierzy w zmianę klimatu

jego czyny wydały tylko nadgryzione owoce gujawy

jego opuncje wcale nie wydały słodkich owoców

jego figi uschły przeklęte na zawsze

jego wszystkie owoce są teraz na czarnej liście

zaprzeczenia pożywności dowodzą żołnierze

zaprzeczenia użyteczności domagają się rzesze

wiatr się wzmaga mroźny

potwierdza zbytnią ekspansywność nieufności

rzesze bojąc się deszczu i wirujących słońc

rewolucji, zamachów, inwazji

okryte niemocą zmierzchu

udają się do domów nienarodzonych dzieci

jest niedaleko z martwych ulic do umierających domów

krewki dyktator ciągle dementuje fakty

i cóż?

choć nie chce ruszyć się z zastanego miejsca

miejsca przed kamerą historii

i udziela wywiadu pod pomnikiem z betonu

co nie przetrwa tej zimy

choć on o tym nie wie

ślady skute zimnem bezmyślności

zamarzają zmieniając się w grudy

i nie da się ich zimnem zatrzeć na żadnej z dróg

gdy stopy odrosną

dopasują się do tych śladów

krewki dyktator zlany deszczem łez

co jak zwykła woda spływa po policzkach

zamarza sam w krwawy sopel

potwierdzenia wydarzeń

i cóż?

rzesze lubią patrzeć na agonie dyktatorów

tak jak na krew

>>>

 

Kłótnie nad spalanym igliwiem

nie mirrą kadzielną

lecz pachnącym podobnie

miała być miła woń a nie jest

jest tylko nieznośny zapach ludzi lasu

ich kadzielnica uszkodziła ściany bazyliki

oto cały ambaras

są mocne słowa słabych mężczyzn

odurzonych dymem

kwilenie zaszczutych organów

podzwonne dla sygnaturek

i kompletne już zmieszanie po środku głównej nawy

pielgrzymów i żebraków nie ma w jej wnętrzu

starszych pań też

usunięto szopkę, żłóbek i grób

ołtarz z tabernakulum przesunięto do nawy bocznej

by zrobić więcej miejsca dla wymiany poglądów

kadzenia totalnego i pełnowymiarowego

oto wchodzi orszak

prawie jak procesja

całkiem jak bizantyjski aczkolwiek republikański

kroczy przez środek kościoła

baldachim na czele

prawie procesja rozdziela kłócących się zaciekle

zapach z kadzielnicy nie zabił nawet muchy

zapach nie zabił fetoru z przybyłych podsądnych i sędziów,

gdyż rozbujano emocje bardziej niż kadzielnicę

więcej mężczyzn do niej potrzeba

pod feretronami politycy

na feretronach też

pod baldachimem fałszywy biskup bez monstrancji

i cesarz racjonalnej Europy

zażenowane witraże stopiły się jak wosk

nawet dzieci w komeżkach uciekły za mur

jest dzień wyborów

beznodzy żebracy powstali i kręcą filmy

przed frontonem kościoła

maszkarony i chimery gotyckie ożyły

wyjęły smartfony z uśmiechem

dla świętej sprawy oświecenia

jak flesz grom spadł z jasnego nieba

spory i wybory w Polsce

decyzją mistrza kolegium

przeniesiono do pobliskiego centrum dialogu

zadymiona bazylika odzyskała sacrum

>>>

 

Zakazane oczy w kuluarach

natchnionych dolin

że co?

że zbyt skomplikowane takie patrzenie?

lepiej pomyśl, by nie przegapić

w tych dolinach łez i wzruszeń

każde oczy mętnie obce

pretendują do

złagodzeń sankcji zagłodzeń,

gdy szron zawiśnie na krajobrazach

z kamienia wyciętych

a bladolica na nich usiądzie,

gdy zielone mgły dosięgną

nie tylko tęczowych sosen

i w trawach z fobiami

będzie patrzeć w te oczy

będzie przekrzywiać głowę na bok

jak mały kotek

oskarżać o spojrzenia pełne kłamstw

że co?

że zbyt sztampowe

w sytuacji własnych niedopatrzeń

lepiej wychodząc z dolin

na perony wzgórz

zza łaciatych wycinanek horyzontu

nie skamienieć ze wstydu

niedopatrzenie jest równie karalne

jak niedbalstwo oczu zmrużonych

oczu na zapleczu perspektyw sercowych

że co?

że zbyt pokręcone?

że zbyt dębowe?

lepszy jeden dąb z żółtą wstążką na linii

niż tęczowe sosny

zrzucające korę na zimę na opak

a potem szyszki jak oczy nagle

potoczą się z pogańskich wyżyn

bez oglądu rzeczywistości zmyślnej

jakby tylko zapatrzone w miłość zakazaną

jak lato niemowlęcia w pisklęciu

drapieżnika zamarzniętego

na słupie wysokiego napięcia

że co?

że oko z bielmem?

czy, że znowu bielik?

>>>

Przeszedłem przez cmentarz

po wyjściu z dzieciństwa

a nawet wcześniej

odepchnięty skostniały bobas nastoletni

w opończach kuksańców i splunięć

w ciżemkach kopniaków

podnosiłem ledwo głowę z kołyski,

gdy dane mi już było

zapamiętać krajobraz cmentarny na zawsze

ni to wojskowy, ni fantastyczny, nihilistyczny

dane mi było, gdy Hydra szalała w obejściu

dobrze, że krew cała nie wypłynęła z kołyski

towarzyszu pójdź – rzekł do mnie Charon

a ja z Krzysztofem brodziłem w tym Styksie

udając, że nie rozumiem co mówi

on przerażający starzec beznadziei

ja słodkie dziecko komunijne

znaleźliśmy się obok siebie ramię przy ramieniu

krajobraz pojawiał się i znikał

jak Gehenna wciąż żywych jeszcze

nie uciekałem przed nim

kołysałem się w nim do snu

snu nie dłuższego niż baśń

wyskoczywszy z kołyski dosiadałem zwierzęcia

wygramoliłem się na grzbiet kota pustyni

żywego nie stalowego

ale on zamarł, stwardniał, skamieniał

on zapuścił korzenie w piasku

jak piramida

a ja?

a ja zeskoczyłem z niego jak z wydmy

wyszedłem z niewoli

idź śmiało bracie – rzekł Mojżesz

a ja?

ja wśród ludzkich mogił

a ja w umarłej klasie

a ja z nogami w grobowcach

jaka korzyść z nocnej wizyty anioła

przeciętny strach dla dorosłego

na linii walki światła z ciemnością

ale dla dziecka?

chyba strach egzystencjalny

industrialne krajobrazy blokowisk

osiedli mieszkaniowych ugory

szarych jak gaz łzawiący i szeregi żołdaków

oglądane z akademików i koszar

a moje spojenie ich zorzą polarną

stało się wyzwaniem

dla duszy wkraczającej przez wodospad ognia

– zapomnienia

na sąd ostateczny

mającej śmierć już poza sobą

w bańkach horyzontów samotności

przekłutych wieloleciem ciała

witaj oddzielony na zawsze – rzekł Cyriak,

gdy Smaragd i Larg kończyli zwijać cmentarz

jak mapę świata

a ja?

a ja jeszcze we krwi…

>>>

 

Jak zachowuje się twoje serce

gdy nie ma grawitacji?

poza kościołem

poza społeczeństwem

na bezludnej wyspie emocji

w kabinie bolidu,

którym przemierzasz świat myśli

z prędkością światła,

którego nawet nie widać na prostej

lub w przezroczystej kuli, w której

staczasz się po zboczu góry pamięci

z wszystkim co posiadasz

z melodiami, obrazami, frazami,

linijkami, wersetami, refrenami

jak się serce zachowuje,

gdy nie ma punktu podparcia?

w rodzinie

w przyjaźni

codziennością rozhuśtane od ściany do ściany

czy zmienia swoje właściwości substytucjonalne

przypadłości w formy substancjalne?

czy raczej emituje jakieś promieniowanie

wytwarza kwanty energii

dla synergii ciał w polu dramatycznym?

jak zachowuje się serce,

gdy nie znajduje wymiaru czasowego

we własnym roztańczeniu frustracji

lub uwielbienia?

jest lub go nie ma w teraźniejszości?

w perspektywie swojej obcości

na wyżynach zapatrzenia w przeszłe,

niepowstrzymane, nieugaszone,

niezasklepione w blizny

rany krwawiące

samym tylko kosmosem bez materii

próżnią w jednej kropli

jak ból świadomego bytu

>>>

Nad pasmem gór wznosi się powoli

ogromny sterowiec

jest jak rydwan Eliasza

góry czerwone bez krzyku lodowców

bez oznak dumy

bez wiedzy pradawnej śladów

góry przypudrowane słońcem

a sterowiec biały jak prześcieradło

z bawełny

bawełna jest lennem

struś najzwyklejszy

biegnie ostatnią drogą ku szczytom

po grani niebezpiecznej jak zmierzch

struś jest wolnym ptakiem

bardziej wolnym niż orłosęp w locie

potrafi dobiec do granicy słońca

i zawrócić w miejscu

wtedy przykuca i śpi

strzała leci z kierunku przeciwnego

niż słońce

obracają się jej grot i bełt

promień drży jakby strzała była jeszcze cięciwą

przecina dźwięki i kolory

przelatuje nad głową strusia

i podąża dalej

nagle wbija się w prześcieradło

w mój całun,

na którym odbiłem niespełnione marzenie

uchwycone serca drgnienie

>>>

 

Matko, która zatańczyłaś

ze słońcem

Matko, która zajaśniałaś

tęczą po deszczu

Matko, która obce dzieci

do obcych Ziemian

wysłałaś na krucjatę miłości

poznaj w dzień rewolucji

nas rewolucji pastuszków

gotowych do marsjańskiej misji

międzyludzkiej

na trzecim kamieniu od wirującego słońca

gotowych na pląsające różańce z planet, meteorów i komet

gotowych wyruszyć z kwiatami i drogimi kamieniami

we włosach i w oczach

na kosmicznie niecne drogi i w pustki grzesznej ciszy

nas planetariuszy zawołanych

>>>

W tę i tamtą stronę

noszę swoje sobiepaństwo

ileż to modlitw o pokorę

nie pomogło

bo się źle modliłem

bo się za się nie oglądnąłem

a sięgałem wprzódy

w bok

w tę i tamtą stronę planety

a trzeba było słońca

miałem i sznur i róg

ale sobiepaństwo dopadło mnie

i mojego giermka

obydwu

na weselu

w sukmanie chłopskiej

przepasanej powrósłem

grzyby huby po deszczu

wyrosły  na dachu

a gołębie krążyły jak sępy

nad padliną władzy i państwa

bezmiejscne bezmięsne w końcu bezsępne

potem po zderzeniu ze ścianą

zapłakały o zachodzie słońca

ja pozornie zaniedbany

popatrzyłem im w dzioby

i zasnąłem

na niby

to i tak nie była ta strona

wyniosłem się z gołębnika

ponad wszystko

ale pokoju nie zaznałem

giermek z koniem byli daleko

gdzieś pod młynem wiatracznym na pogórzu

nie miał mi kto przyjść z pomocą

więc idę i niosę jak kopię to sobiepaństwo

jak przekleństwo

drogi i bytu

pisarza szwoleżera

druciarza beskidzkiego

solińskiego wajdeloty

błędnego wieszcza

z Wisłą płaczę i Wisłokiem

plączę nazwy lędziańskie

ale napompowany i nadęty ladaco

nie boję się że zatonę

najwyżej utknę

w czasie suszy

na szosie w zwężeniu pod Warką

jak niejeden już kirasjer i lądolód

a pod mostem stołecznym

moje pawie pokory

dotkną złotego jaja zachwytu

i będzie tysiąc lat

fantasmagorii rycerskiej

w wielkopolskiej poezji osobniczej

bo ona musi być sobiepańska

choć stronniczo łzawa

>>>

W kwaterze podziemnej snu czarnego

budzisz się jak przywódca stalowych nietoperzy

co z twoją psychiką?

co to ma być za sen?

gdzie wody płodowe gada?

gdzie ewolucji palisada?

gdzie natchnione opuszczenie wód?

gdzie pierwsze loty nad jaskiniami?

z kwatery jak z mogiły

próbujesz się dźwigać

ty Attyla powrotów

w łożysku kamiennego Dunaju

próbujesz dowodzić wampirami

ty ciężkogłowy motyl Epiru

strach wieków i nacji

dziecko mitologii

płód niesiony przez step

poroniony w Iranie

albo jak chce ojciec – w Indiach

dźwigasz się we wnętrzu telewizora

mówisz – to mój kosmolot

to moja kapsuła czasu

– ciemność

tylko białka oczu nietoperza, zęby, odwrócony czas

błyszczysz na scenie antycznego teatru Posejdona

Kartagińczyk z Atlantydy, Fenicjanin z Pergamonu

w bukłakach seleuckich, w koszu jucznym,

w oszczepie rzymskim lecącym przez świat

– bieżysz

ciemność, blady strach

blade lico, czarna myśl

gdybyś stworzył imperium

dzisiaj byłbyś na cokołach

gdybyś wdeptał w ziemię jakiś naród

byłbyś na portalach świątyń mniemań

– nie zdążyłeś

zalała cię powódź narodów świata

zalały cię liberalne rzeki Europy

po latach powstajesz w kwaterze cieni

odwieczny zew stepu

gnany jak stado ptaków

jak chmura dmuchawców

jak zamieć historii

– głodem

potrzebą – upragnieniem – mirażem

– genem

chcesz zdobyć pola, zamki i urzędy

chcesz skosztować słodkich owoców czeremchy

zwisających jak winogrona

z kamiennych płaskorzeźb w papieskich ogrodach

na dzbanie, na głowie, na twarzy

– wciąż znaki niezaspokojenia

i wtem ciemność w betonowym bunkrze

rozświetla płomień zapalonej żagwi

zatrzymano Dunaj

wycięto las w miejscu egzekucji

wszystkich przybyłych terrorystów

z pierwocin słowa

powstaje pożoga

po niej choćby kolejny wiek

na planetach odnowy mów

ułudy kroplach jak balonach z krzemu

wpychają nowych gości z Satem

na spotkanie z tobą

nowego snu i wyzwania czasy

bez gumowych nietoperzy

>>>

Życie i miłość to nie taniec na lodzie

to taniec na ciepłym szkle

z flamingiem partnerką

ze skrzydlicą u stóp rafy

z chmurą, z zorzą, z mustangiem

taniec nie z kroków dostojnych

lecz ze słownych podrygiwań

jakże bolesny nieznośnie

ćma nie da się osiodłać w locie

motyl nie da sobie założyć uzdy

ty tak

ty nawet pozwolisz wbić w swoje boki

pod same żebra

ostrogi jak łyżwy

do jazdy szybkiej  

jak nagły atak kawalerii

choć życie twoje dawno przestało być tańcem

to bok ciągle krwawi

z jednego płuca wypływa krew

z drugiego sączy się woda

z obu połówek mózgu tryska przeszłość

gdy wypłynie wszystka

oczy zabłysną jak latarnie morskie

co poprowadzą statki, ryby i płetwale

wprost na salę balową,

gdzie twój duch bez skrzydeł

zatańczy z każdym z osobna

niech wirują za ciebie różowe satelity

miriady satelitów

niech w tańcu zobaczą ciebie

jak w lustrzanej kuli pod sklepieniem

zastygasz w milionach póz gwiezdnych

fotografiach boleści niezapomnianych

szkło w twoim ciele i pod stopami

szkło w dachu pałacu nad tobą

jak piramida i sarkofag

poderwały się flamingi

spadają sputniki

już wiruje krew na parkiecie

w poczekalni prosektorium

>>>

Serc złości masz

zanim zaświeci przykład

zgadniesz czyich

oliwa przeszłości na serce rozlana

miedź spatynowana

poza tobą

całe kapitalne miasto kolumn z żelaza

spokoju poza tobą

ileż słońc można wydobyć

z jednego stosu atomowego

pytasz mnie

a tych słońc złości masz

zawsze spotkanie pilne

uprzedzi je zanim zgasną

spotkanie z tym, co masz odgadnąć

powoli spływa jak bajka

z matki na dziecko

tyleż złości poza tobą dzieckiem

tyleż słońc

serce matki owinięte w becik

niemowlę kwili bajką zasłyszaną

o tłustej lokomotywie na wzgórzu

niesłychanie przegrzanej

zamiast becika bajka

serc wypowiedzi masz

złość zjeżdża ze wzgórza

potrąca kołyskę

matka podnosi becik

wyjmuje to, co pozostało po dziecku

– kwilenie, pierwsze słowo, dobro

reszta jest milczeniem

serc zgasłych

>>>

Kruchy rozejm liści

walka ich pogrąży niebawem

a odlatujące ćmy dostarczą armat

paradoks, absurd, kakofonia

lasy zawstydzą malarzy

a liście lasy

w liściach są oczy, brwi i rzęsy

w liściach słychać śpiewy i nawołowania

wśród nich szczeka pies gęsiarki

nie w trawach a w liściach

gęsiarka się ukrywa

zgrzeszyła właśnie

westchnęła, zasmuciła się

żal jej tego, co przeminęło z liskiem

niemądra dziewczyna

niebo zwróci jej za gąski

platynę, serbro, złoto

i purpurę, i jedwab, i bisior

ale za patyk i żal nie dostanie nic

kim będzie bez gąsek – liściem?

ogniska dym pod lasem

już nie oznacza szarej jesieni

ta nadchodząca w cudownych zapachach

sadów i winnic

beżowa Pani – owoc światłości omdlałej

z białymi smugami przeszłości

otwiera panoramę

ostatniej bitwy

wszechliści z liskiem

>>>

Zasypani złotoliściem

w jakiejś kopalni babiego lata

co to składa się ze sztolni,

szybu, pokładów, korytarzy

brak tu wyrobiska i Skarbka

bo i urobek ulotny

złotoliść ciągle się uwidacznia

w skanerach snu

radio go odtwarza o poranku

jest jakimś spektrum

realnej górotwórczej syntezy podziemi

w pamięci złotopiaski złotowybrzeży

złotoporażenia złotomyśli

a w ustach

gorycz porażki

lub złotoobrażenia raczej

niedosmakowania trucizny

zwanej latem

zasypani złotoliściem

zapatrzeni w przeszłość

biali jak śnieg

nie widzimy zasobów

szarego piękna,

które depczemy

brutalniej niż wspomnienia

i cudzosłowne marzenia

>>>

W takim ty

w takim ja

ty i ja to mgła

dzisiaj

– i jutro

po dniu wolnym kolejnym

dzień kolejny nieznośnie wolny

twój niecierpliwy

moja jedyna

– i jak ja

nieznośny

moje ty

dębolistne serce

w żołędzio-senne

popołudnie złud

podajesz mi twardy dowód

siebie

tabletkę przeciwmgielną

kora twojej choroby jesiennej

mój pień słowa – na zdrowie

ty – i ja w nim

moja wola wolna

twoja wola wolna

po woli wrastamy

w trzeźwe i radosne my

w jasne słońce

wyrastamy ponad ból i mgły

w takim nieznośnym dniu

– jak ja

skryci w oparach swych szarych dni

ogołoceni z wszystkiego

lecz wśród tysiącletnich pni

takich tylko naszych

– ja i ty

>>>

 

Świat jest taki różnorodny

Bóg dał go ludziom

w tysiącach kolorów i milionach ich odcieni

w gatunkach zwierząt

w roślin rodzinach

w wiosnach i w pełniach

w szmaragdach i marmurach

iskrzących się lodowcach o świcie

w purpurach zachodów słońc nad oceanami

w jaskiniach u stóp niebotycznych gór

zawilec jest strojny dzisiaj jak Salomon

a najeżka bardziej napuszona niż Putin

surykatka bardziej poważna niż Tusk

i dumna bardziej niż wtajemniczony prezydent Francji

zaskroniec bardziej nabzdyczony niż mułła Ohmar

a modliszka bardziej śmieszna niż Barak Obama

Człowiek zmierzył się ze światem

bo taka była wola słowa przed czasem

taki był nakaz stwórcy cząstek

człowiek dzielnie zmierzył się ze świtem cywilizacji

i stał się panem różnorodności

och, gdyby zrozumiał

że jest tylko zbiorowiskiem cząstek i kolorów

a źródłem wyłącznie humorów i dąsów

może w głębi jestestwa swego

wzdrygnąłby się na samą pierwszą myśl

i nie wynalazłby dziennych

trzystu sześćdziesięciu pięciu sposobów

na torturowanie i zabijanie

roślin, zwierząt, krajobrazów

i ludzi

>>>

Szydzą, potrącają, plwają w żebrotwarz

ponaglają, oszukują, zabijają myśloprawd

w demokracji niedoczas

wciąż dominuje męski i żeński czynnik niemocy

w mikrospołeczeństwie pierwokupuvinculum poprawności niecnej

jeszcze trwa reintrodukcja homosovieticus w cyrkacharenach

meta wioski, meta miasta, meta państwa, meta człowieka

skrawki postczłowieczeństwa wilcze wychodzą z gettbanków

nad nimi niebotyczne kuksańce chmur czarnych w pioruny

piorunów propagandy w samotne drzewa

drzew korzeniami pogardy w sumień podziemia

żarłacza zęby, płetwali fiszbiny unicestwiają makrowioski modlitw

takie same jak w ustach komentatorów mocy

ledwodetektowanej na forach

powstają z materii siły bezwładnej

indukują nieludzkie tętna w ludzkim galopie dni

świadomie zaniedbują patriotyczne pogłaskania noworodków wiary

zanim świt zapieje jak kur prawdydnia

nad odrodzoną narodowym ugorem przewalonych skib w grudy

zanim wzejdzie słońceoświecacz nieludzki

knot wypali dziurę w twarzy

freon rozpłynie się do reszty w ozonie niemocnych dzieci

oby nie sczezły miałkie herbatniki snów o człowieczeństwie jak zorze

zanim w śniadaniach płynnychofiarach zanurzone zostaną

jak w wizyjnym opiumdymu języka ukryte

szydzą, plwają do herbaty na w ekranach

po żołnierskiej zaprawie ogłupiałych żon

padają i wstają dziarscy jak dumni mężowie

zagrożone tarpany i konie Przewalskiego

rżą chociaż już wiszą

jak posolone na płotach połcie mięsa

ledwo skrawki komunizmu wilcze

schnące w atomowych rozbłyskachmirażach

blaskach trzygłowa ostatnich

>>>

Ale kulturalna aluwialna niecka

niby nie terrorystów

a tuż za płotem pałacu awangardy

sztuka zmiażdżona

basen pełen krwi

ale prorocza kulturalna mozaika

niby nie panteistów

a na posadzkach i w oknach salonów

w duszach galeriowidzów

płomyki piekielnych mocy

choć jest niedziela w każdym wymyślonym pojęciu,

gdy pelikany piątku przebijają piersi każdemu z nas

a kamień szlachetny na czole wodza snów

za życia skamieniałego

rzuca światło na drogi splątane

pomiędzy pylony, w arkady grobowców

na nosy narodowych mumii

ale którędy wyjść

z matni labiryntu mamony

zwanej współczesną kulturą,

gdy inscenizacje kompilacji nie są przekazem

a śmiercią idei,

gdy tandetne obrazy niweczą kolory prawdy,

gdy słowa nie zmieniaj się w gesty głów

ale plemiona rozbrajają śmiercionośne ładunki

i nożem milczenia miliardów

unicestwiają sztukmistrzów rody

>>>

Słowna eskapada strollowanych eunuchów

na przedpustyni, w postpuszczy

na quadach z garnkami na głowach

wystawiła ich na upalne prowokacje

a misterne przygotowania zakończyły

bachanalia postne

baznadziejny szach z emirem

kazali wlać nadzieję w baki,

której sami nie mieli pod dostatkiem

palić gumy na pustyni to więcej niż konieczność

to skutkowoprzyczynowa zasada

jak nagminność porzuceń

w wysokiej temperaturze

gdyby chociaż nie imam ani kalif

gdyby quady latały a nie jeździły

gdyby eunuchowie nie mieli bród

a tak to nie mają co liczyć na oazę

zczezną jak nic

ta ich bródka jest zbyt kozia

przypomina średniowieczne mefisto

będzie super kozioł ofiarny

z każdego trzebieńca

w drogę pod słońce

trolle słowne

gdybające

>>>

Ciągle walczę w tym korku ulicznym

z niewidzialnym i nieprzewidywalnym

by dotrzeć do ciebie

ciągle zaciskam zęby i czekam za kierownicą

utknąłem na dobre?

niee, twoja miłość pcha mój samochód do przodu

koła się nie obracają

a jednak jestem coraz bliżej

twojej zatłoczonej dzielnicy

bliżej białych firan w oknach twojego domu

w sercu skrzydła anioła

poruszają się jak skrzydła puchacza

bezszelestnie

głowa obraca się

oczy lustrują ulice i nabrzeże rzeki

oooo, jest już most!

czerwień odbija się w tafli wody

płomień miłości na wieżach kościołów

walczę moim samochodem

z tkanką molocha miasta,

co jak pleśń przerasta nasze przeznaczenie

i jak pajęczyna powstrzymuje myśli

jestem pająkiem zza wzgórza męczenników,

który we własną sieć się zaplątał

przetrwalnikowy kochanek stref, rond, skrótów i sygnalizatorów

teraz w serpentynach uczuć usidlony

i zatrzaśnięty w kokonach zakazów

spowolniony prawie lodowiec zawahań

porażony jadem miłosnej tęsknoty

klaustrofobicznie w myślach wciąż nawołuję –

machaj tymi skrzydłami aniele

machaj tymi chmurami człowieku

unoś się ponad ten ruch uliczny

pchaj ten asfalt jak lodołamacz

roztrącaj te taksówki i autobusy nabrzmiałe

już moja ukochana w oknie zapaliła światło jak gwiazdę

a na mojej drodze wciąż tysiące aut

i kroczące wojenne machiny strachu i pożądania

zakochany w mieście

zakochany w dziewczynie

zmrożony własnym egoizmem

i mocą własnej pychy skuty

zbyt wolny by opuścić most

zanim przęsła wpadną w wibracje

zanim rozhuśtają się nośne liny

zanim zadrży przestrzeń

i miasto pochłonie atomowa fala namiętności

czy pozostaniesz tylko ty – latarnia morska

w odległej dzielnicy niespełnienia

a ja rozbitek na dnie

w pułapce – samochodzie?

>>>

Tak jak zegar

tylko smutniej

we wnętrzu czasu odmierzanego

czuwa odwaga i bojaźń

one obie zapóźnione

tak jak zegar

tylko nędzniej

we wnętrzu czasu niepowstrzymanego

czuwa miłość i nienawiść

one obie zapóźnione

tak jak zegar

tylko prościej

umierasz

nie mogąc rozdzielić swojego ja

i czasu i uczuć

tak jak zegar

tylko szybciej

>>>

A tam za wzgórzem

twoje mustangi na prerii wysypiska

tutaj przed wzgórzem

ulic kin i teatrów

na afiszach złomowisk – huty

a tam rzucasz lasso,

gdzie wzrok już nie sięga

nawet wspomagany pełnią kapelusza

lasso ześlizguje się z karku dzikiego wierzchowca

wraca do ciebie

przez potoki płynnego metalu

jak lawa pomarańczowego

roziskrzonego jak neon

a tu lasso zaciska dramat

twojego miasta nieokiełznanego

jak ty

i wolność

przetopioną w spiżowy posąg

rycerza na koniu

>>>

Wiersz

zawieszony pomiędzy niebem a ziemią

jak balon kolorowy nad zieloną niwą

doliny ludzkiej pozłoconej

słowa podwieszone jak kosz obfitości

kołyszą się z lekka

słowa lotne

wcielone

pod warunkiem

że balon

doleci do nieba

>>>

Cegła – ale nie wysunięta

w padającym murze zawiści i konsumpcji

tylko cegła w dorzeczu cywilizacji

w nadbrzeżnym mule wysuszona

kostka – pierwsze uczucie

jeszcze nie namiętność

element początkowy

ustawiony po niwelacji

wmontowany w podstawę piramidy istnienia

oto cegła wszechżycia – myśl altruistyczna

oko wykol, zęby wybij

ale nie rań serca

serce jest cegłą

czerwone serce słońcem wypalone

– z błota jaźni wydobyte

człowiek w delcie sumienia dźwiga się sam

ból niweluje jego podstawę percepcji

jak woda rozlana przez kapłana

ból pośrodku piersi

ból architekta

z miłości zadanej, stworzonej, zdradzonej, odzyskanej

serce cegła – budulec

>>>

Kawalkada serc, dłoni, stóp, warg

rozmyślna akupunktura dyrygenta

on jest dzisiaj jeźdźcem w oratorium

słuchacze w operze płyną

na żaglowcach żyrandoli

wiszą uczepieni want spojrzeniami

z oczu wczorajszych

ręce drżą, stopy, wargi i serca

ich kawalkada dudniąca

rozbija kandelabr jeden po drugim

wraca do ciał jak tupot do butów

jętka w żarówce to świst batuty

jeden kręcący bączka wodny pająk

zamarł w kotle i basie

w kisielu waltorni topik wąsaty ożywa

błędny rycerz z harfą nadjeżdża stępa

pobija bębenek bileter

kawalkada pikadorów

i szarża byków przed matadorami

galop i skok, kłus, kłus, galop i skok

galop z cwału, cwał z galopu

trzęsie się oniryczny zestaw filharmoników

ktoś porzuca bombę atomową w jaskółce

by zagłębić się w programie

jakiś giermek pali cygaro

pod wiatrakiem w foyer

a żona jego w akcie cała

wszyscy wstrzymali oddech

gita gita gita gita uff guitarra

antrakt nadchodzi jak pierwszy Gupta

odliczając od jedynki do dziesiątki

odszczepieniec Sikh z rodziny Brahmy

na byku powraca ukwiecony

sam byk kryształowy jak arabska cyfra

pomiędzy ćwierćnuty wpada szerszeń brat

Mahabharata mruczy

z pomiędzy much świetlika wylatuje owocarka

pomarańczarka i koronkarka śledzą lot

a światło przygasa delikatnie

jak w kinie krnąbrnych reżyserów

jest przedpołudnie wieku kantaty

kończy się jedna z wojen w ósmej scenie

dzieci zabrały partytury i rzuciły w kałuże

dzieci na pięcioliniach warkoczy

ustawiły babki z piasku

na rynku jak na plaży

przyjechał pociąg niebieski z drewna cały

konduktor nosem podkreślił vibrato

by zniosło fraki nieco w lewo

i smyczki w prawo w skos

brygada pająków zawisła nad proscenium

zamiast arek, zamiast lamp i żarówek

pajęcze jaja

batuta spada pierwsza

jenerał karczmarz do dygającej

– śmiało bezbłędna pani

dokończ młotem wariację, scherzo,

staccato-memento

oto jedność dźwięku w oazie całunu

oto jedność nacji klarnecistów i primadonn

w powtórzeniu melodii

by w finale wybrzmieć mogły

same ściany filharmonii

skażone marzeniami fiakrów i odźwiernych

w uprzężach pajęczych na zawsze

i byków umierających w orkiestronach

nocą

>>>

Nie ma takiego czasu,

który zwie się wolnością od płaczu

i raczej nie ma takiego czegoś

jak szansa na stworzenie rozkoszy ciągłej

jeśli już, to razem z pozaziemskością łez

z nie martwych westchnień

i oaz życia spazmów

Nie ma takiego czasu,

który zwie się wolnością od płaczu

ani nad rzekami gór

ani pod szczytami fal

ani na wysokości pełzających chmur

ani ich odbić w wodzie lewitujących

z nurkami i alpinistami euforii

z gdakającym jak kury murem stanu

rozsypującym się w propagandę rumowiska

zbudowanym z ulepek pychy i radości nacji

z tortury i czyjegoś prowizorycznego bólu

Nie ma takiego czasu,

który zwie się wolnością od płaczu

nie ma upływu czasu w kostkach przestrzeni zmurszałych

co zwą się wolnością od krągłych łez

jak fale i lotne sny

zebrani uniesieni ptasi

przywódcy

dają się powiązać i zaprząc do czasu

ale padają w wyrwach ozonu

nie sięgają orbity rozkoszy

nawet, gdy robią to dobrowolnie

dla gwiezdnych, psich i ludzkich przesłań

nawet ładunków wolności

a jeżeli sięgają już zenitu

to razem z pozaziemskością łez

>>>

Widziałem ją

widziałem gwiazdę morza

nad pustynią widziałem

czy to możliwe?

– możliwe!

widziałem ją oczami duszy

oczami duszy swojej

ale przecież ludzie mówią

na mojej ulicy

ludzie i ludziska

błędni rycerze mojej dzielnicy

ludziki z powieści szkolnych

i hobbity z magistratu

niziołki z seriali filmowych

żołnierzyki z kieszonkowych serii książkowych

o bitwach elfów

jednakowo emocjonalnych

ministranci z dróg do kościółka niedzielnego

i procarze z alejki prowadzącej do szkółki sobotniej

krasnale spod grzybków w ogrodzie piwnym

– mówią

ale przecież powtarzają

odkąd przestałem słuchać tłumów

ale przecież ludzie prości mówią

ale przecież ludzie klas średnich mówią

ale przecież ludzie władzy i pieniędzy mówią:

on nie ma duszy i oczu

– więc, czy to możliwe,

że ja

niewidzący

widziałem gwiazdę morza nad pustynią

ale przecież nie iluminat albo romantyk

ale przecież nie całkiem ludzki

zdecydowanie antybajkowy byt

– byt jak ona

>>>

Jestem tutaj gdzie twoje serce

być powinno

ale go tutaj nie ma

jest za to wierzba płacząca

z poobcinanymi konarami

jestem tu sam a woda w rzece płynie tak samo

jak wtedy,

gdy wierzbowe witki listkami czesały jej fale

jednakowo serca nasze biły,

gdy ręce jakby składając się do modlitwy

dotknęły innych czułych dłoni

wtedy podpłynął złocisty karp

wprost do naszych stóp

zanurzonych w wieczornym ruczaju olśnienia

zbierało się nam na płacz obojgu

lecz nie tej wierzbie teraz okaleczonej

jej Golgota bez krzyży

jak zaklęta trwa w ciszy

nad brzegiem przy pręgierzu zakochanych

dzisiaj jest pochmurny dzień

kat ściął mieczem słońce

rzucił mi jego truchło do stóp

kat bezlitosny – rzymski beznamiętny wykonawca prawa

łaski! – nie zdążyło zakrzyknąć

gdy spojrzał na mnie ostatni mój dzień

byłem bez serca

i bez tej dłoni

zabrałaś mi ją na drugi brzeg

>>>

Jest reakcja

na krańcowe niedożywienie

ustępującego prezydenta

jego muskuły były pełne aminokwasów

stresu i podpowiedzi

podkrzemianów depresji i kapitulanctwa

sczezł w pochrząkiwaniu

przechadzając się w korytarzach dworców

z wódką przytwierdzoną do pleców

a potem pochowano go w łodzi

jak Warega w związku z wargą obco zwisającą

a dokładniej nie był to pochówek

tylko takie tam kolebanie

w płomieniach z zamkniętymi oczami

Jego reakcja na sczernienie

była żadna tak jak i jego konia

ale kobiety wyły jak wadery

a dokładniej – nie wyły tylko zawodziły

do księżyca, który

na jego nieszczęście spełnił się

częściej niż raz

co było kompletnym zaskoczeniem

dla mediów i mas

I to była reakcja na zgrzybienie

niedożywionego narodu, którym rządził,

któremu przewodził prawie jak murarz rekordzista

i to nie widząc go twarzą w twarz

jako bądź, co bądź człowiek podziemia

Ostatecznie reakcja na prezydenta

jest pełna i nie chorobliwie przekwaszona

jak słowo „cóż”

przetłumaczone na komiacki,

kipczacki lub mongolski –

talaar

>>>

Chciałeś powiedzieć – to nic

za wszelką cenę

błędy w kokpicie, gdy byłeś nad Dziwnowem

zdecydowały

a potem opadanie z sił w Lubiewie

chciałeś powiedzieć jej – to nic,

gdy ona oplotła cię swoim spojrzeniem

i zdjęła swój niebieski kostium kąpielowy

ale wpadłeś w korkociąg

wtedy wyskoczyłeś na spadochronie

– nad Lubiewem

chciałeś, aby ona powiedziała – to nic

i objęła cię opalonym ramieniem,

gdy wracałeś z nią piaszczystą drogą

z dyskoteki przy plaży

do centrum Międzyzdrojów

ale ona rzekła – przestań okrywać się

tym spadochronem jak jakimś tropikiem namiotu

i nie ważne, co jeszcze zechcesz powiedzieć

wszystkim o nas

chciałeś powiedzieć – to nic

ale, za jaką cenę?

ona odleciała rano twoim gyrokopterem muzycznym

do Trzęsacza

na Wschód

zawróciłeś i doszedłeś do końca plaży

do końca Polski

do końca miłości

już sam

na Zachodzie

w jakimś bezsensownym Enerdee

tylko po to

by powiedzieć w końcu – to już nic

>>>

To już czas nadęty

i z grubsza jak balony ludzie

małe odstępy pomiędzy nimi

tam wciska się namiętność kaźni

a miłość?

jej nie ma – pożarta

po pysze, po zdradzie, po wieczornym

nieumiarkowaniu

i zadęciu jaźni

splunęli liczni w stronę

nielicznych

jakby zajętych bulimią

aż się odstępy spłoszyły

falowaniem światła spłoniły

wyleciały nietoperze walki

a miłość?

jej nie ma – pożarta

jest opuchlizną po zatruciu

słychać jakby tarabany

a to nasi znowu biją

nielicznych już

i wykluczonych

balony nie ludzie

>>>

Ten dzień bez jakiejkolwiek nocy

ta noc bez chmur

jeden nietoperz o zmierzchu

jak jeden księżyc w perigeum

ten wóz pełen siana

to dziecko spadające z niego

ta przestrzeń rozcięta

przez nisko przelatującego bociana

jedno małe istnienie w czasie lotu

dzień bez nocy – dziecko w zapachu lata

usłużny ptak pochwycił dziecko

nietoperz nie zdążył

chociaż skręcił gwałtownie

upolował za to gwiazdę śmierci

samolot pikujący w kopę siana

wyglądającą jak Wielki Wóz

dzień bez nocy – dziecko już w pocałunkach

ci rodzice w perigeum

>>>

Miałem dźwigać trud

po Ziemi Twojej kres, Panie

a Ty wziąłeś mój ból i znój

bym mógł dalej siebie nazywać

człowiekiem

uskrzydliłeś swą krwią ten trud,

gdy to zrozumiałem

wreszcie

od wczoraj stopami ledwo dotykam ziemi

tablice niosąc kamienne

>>>

Jest ciemno jak w deszczu traw

nad wschodnią rzeką pomruków

nadciągających wezbranych fal, stad, hord,

gdy słońce już myszkuje po dachach twierdz

deszcz zastraszony pada wciąż pod okapami

biedne myszy jak biedni grajkowie mostów

w letargu medytacji oddają nawet życie

to niezwykłe jak szumi deszcz

w szyszakach sennych

w uszach odpadłych już od głów

ściętych przez azjatów z różnych kontynentów

napływa jedna odnoga ordy

potem druga i trzecia

stepem obok monastyrów

jarami przedmieść spichrzowych

rzeką pomiędzy przęsłami

szumią jodły na szczytach zajętych przez zamki one

samce zamki obronne

uciszone

nic nie piśnie pod burzą

nic nie piśnie cienko jak jęk powietrza

i jest tętent jak deszcz i deszcz jak tętent

ani to szmer nośników zaborców

ani łoskot pojazdów najeźdźców

głodni ciągną z komarami tundr

po jasyr krwi

rozpalone głowy łupieżców, morderców, ciemiężycieli

deszcz pod okapem dwunastej Europy

złowieszczy – ósmego lipca o szóstej

nie dosięgnie ich?

>>>

Bydlęce wagony, mróz, stukot żelaznych kół

w oczach pasażerów pociągu przyjaźni łzy

a nad głową tęcza z bibułek

Chrystus Zbawiciel pochylony i odwrócony tyłem

do palmy stojącej przy torach

biegnących z Lechistanu aż do Kazachstanu

nad parowozem sapiącym jak perszeron

kołuje bielik wpatrujący się w małe rączki

z metalowymi kubkami i talerzykami

przez kraty z kolczastego drutu

wystawione z okienek wagonów

pociąg zatrzymuje się na chwilę

przed giełdą papierów wartościowych

by przepuścić pijanych policyjnych prowokatorów

paradę gejów oraz grupę lojalnych aktorów

wracających z pierwszomajowej manifestacji

potem rusza dalej

prymas Polski stoi na odnowionej praskiej cerkwi

na jej szczycie jest jak król z krzyżem i szablą

w kierunku bydlęcych wagonów

macha czerwonym goździkiem

proboszcz z bazyliki mariackiej

w przebraniu maga

gra na trąbce „Czarną Madonnę”

zaczyna padać śnieg

ten sam co w stanie wojennym

bibuła propagandy rozmaka

farba spływa powoli jak łzy

dzieci odrzuconych na zawsze

przez Posłanki Polki

>>>

Jutro już naprawdę

i to, co koń wyskoczy

przybiegnie stunoga zmiana

kopytno podobnych, lecz nie kopytnych

będzie ogrzewać się i cię

będzie w słońcu liczyć wydmy,

pod którymi płyną rzeki –

twoje serca

już inne serce wierzga jak rumak

na podwórzu

oczy rozbiegane na stepie

teraz skupiają się wraz

z nadciągającą pustynną burzą

pseudokopytny zwiastun burzy –

życiodajnej

zaraz wyłoni się z chmur,

które są listopadowymi wierszami,

które pobłądziły w stratosferze,

które litosferze przyniosą odmianę –

po latach

jednogarbny twój wierzchowiec

dźwiga ciebie i twoje garby

pędzicie, co koń wyskoczy za tym

co ma dopaść ciebie

ledwo dzień nastanie, brzask zapali świece –

na wydmie

i wybuchnie płaczem miłości

w śladach zakwitną różdżki i laski

a krzew będzie płonął

do czasu twojej śmierci,

która nigdzie nie przebiegnie bez echa,

która nie łapiąc piorunów uciszy gromy,

która sama jedna odbije się echem

w kolebkach golgot –

przedświatów

w zigguratach poronionych słów

w Termopilach obrzezanych mów

na siedmiowzgórzach siedmioskrzydłych kanonów –

miłości obojnaczej

jak lawa nadbiegnie wierzchowiec

z całym twoim rzędem

jak beret przykryje twoje myśli

korona rozedrgana

podniesiesz berło wśród piramid

sfinks powstanie z kolan

Żydzi przejdą przez Morze Czerwone

ty spłyniesz do delty

po gliniane tabliczki z kraju Goszen

wyrwiesz je z pylonów i obelisków niewoli

z ptakami poślesz do Błędowa

sam pogalopujesz leśnym traktem

drogą prostą, dębową – po wolność

z Sącza do Krakowa

>>>

Jest taki kraj jak cierpienie

kwintesencja bólu,

gdy zakwita konwalia na czerwono

a maciejka zakwita z poranną rosą

by zapachnieć burzą do śniadania

Jest tortura jednego komara

dźwigającego kajdany krwi

choć lecącego nad stawem czarnym

z białymi rozbłyskami trumien

Jest dźwigająca wszystko góra

powstańcza

z nigdy nieodkrytą jaskinią radości

w jej wnętrzu

z nigdy niepostawionym na jej szczycie krzyżem

na cześć wyzwolicieli

w kraju, co jak pokuta

ciąży kulą u nogi

ubogim

wznieść się na górę męczenników trzeba

by spojrzeć ku grobom ojców założycieli

ukutym w puszczach sumień

bez krzyży

bez błędów, powtórzeń, zapomnień

ospałości, otrzeźwień i skrótów

bez żołędzi martwych w dziobach

zapobiegliwych sójek

bez plastikowych wypluwek puszczyków

zadufania

bez jastrzębi pikujących w kierunku jaskółki,

co wywijać się musi lotem odpowiedzi

jak samobójca

Jest taki kraj,

gdzie ojcowie ptaków

za cenę śmiertelnych ran

nie pozwalają naruszyć gniazda

byle błyskawicy, byle porywowi huraganu,

byle zadufaniu, byle sile potwora

Jest taki kraj,

gdzie lucerna rozkwita siedmioma kolorami

a koniczyna czterema

lucerna dla koni husarzy białopiórych

pędzących galopem

przez podwórza muzeów

z fałszywymi monetami królów i książąt

zaśniedziałymi tak, że ledwo

zdradziecka czerwień prześwituje

przez zielony obcy nalot

>>> 

Już nie jest taki straszny

nie jest dziwolągiem

nie jest smokiem miasta dziewic

jego oczy to wciąż latarnie morskie

ale gdzieś na Svalbardzie

albo gdzieś na szkierowych wyspach

gockich przesmyków i zatok

a nie przy wejściach do karolińskich portów

już nie majaczy we mgle

jak jakiś Latający Holender

nie pije i nie fika koziołków pod pokładem

nie wie gdzie leżą Wyspy Zakazane,

na których spędził młodość

jest przecież synem cieśli okrętowego

a do tego zawołanym żeglarzem

dziś już bez rogów i magnetycznej ryby na rzemieniu

spokojnie sobie dryfuje na balach Kon-Tiki

gdzie dryfuje, sam nie wie

jak góra lodowa z wodnego do wolnego świata

podśpiewuje – bora, bora, boreasz

i łapie ryby latające

leżąc na wznak na balsie

już nie jest straszny

w swoich bojowych zawołaniach,

gdy schodzi na ląd

jego szanty wzbudzają salwy – śmiechu

wybija szklanki, wybija rytm

wybija zęby muchom lenistwa

i wyrywa do pająków sieciowych

jego wielkie flotylle sterowców to przyszłość

oczy wciąż są jak księżyce

oczy jak przypływy zwodniczych syren

i zakochanych skrzypłoczy

wchodzi do portów

tylko po to, by sprzedać

spreparowane latające ryby szaleństwa

z lat sześćdziesiątych

by zastukać na molo drewnianym kikutem

ale nikt nie boi się kuternogi

nikt tu nie słyszał, co to Jolly Roger

on działa wytoczył i porzucił

on w jaskiniach podwodnych zagubił skarb

magnetyczny, słoneczny uśmiech

nie boi się nawet samego siebie

nawet, gdy się nie uśmiecha

o losie, o losie, o Laosie

– śpiewa z uklejami z Ukajali

wraca na Bora Bora

leżąc na brzuchu

wieloryba płynącego na wznak

(jakby nie żółw już)

jego pora puka, puka w lodowy blok,

w którym zastygł płomień z jego ust

>>>

Stan ducha

– jest taki stan nacji

dowiemy się gdzie i kiedy?

gdy demokracja w fajerwerk się zmieni?

a serce – tak, serce

nie wie gdzie jest niebo

stan ducha więc nic nie jest wart?

to rezerwowy strzał rezerwowego strzelca?

rakietnica – zwą ją też władz szubienicą,

gdy głębokim jarem podjechała konnica

– a ktoś powiedział – tam na blankach błyska

kobieca pierś

– dajmy spokój – wracajmy rzekł inny

ona była wolnością

– sztandar zwinięto

wystrzelono flarę, rakietnicę odrzucono hen

– wpadła do jeziora

teraz jest Ekskaliburem i Świętym Graalem

demokratów

jeźdźcy odwracają głowy

by patrzeć na gwiazdy fajerwerków

w biały dzień

wieszają królów zanim zrobią to

z rewolucjonistami

to stan ducha – jaki stan? jaki duch?

w gracji, w uśmiechu, w dyganiu

umiera demokracja tak jak kiedyś monarchia absolutna

boskie słowa – popędzanie koni

szarpanie za lejce, wodze i uzdy

mierzwa poprawności pozostaje z sądu i zamku królewskiego

przed tąpnięciami puszcz, tronów i parlamentów

które zapadły się w sierść turów wymarłych

a małe bruzdy – to grody, wały i palisady

dzikie oczerety szuwary ostrowów chłopskich

a blanki? a mury?

taki stan Wisły nie rokuje urodzajnego wylewu

a śmierć w Wąwozie Somosierry

jeźdźcy wracają – nie będzie szarży na szczęście

stan ducha jest jak festyn?

ot szczęście, zwykłe szczęście

dzisiaj nikt nie będzie ginął za burzycieli kościołów

nie rozbłyśnie ta pierś jeszcze raz

umarła wolność w ciała bezwstydzie

a stan ducha?

>>>

*Hydropraca

Pracuj wciąż nad tą rzeką języka

jak Luwijczyk pralingwista

nad przedeuropejską Odrą (Drawą Wkrą i Obrą),

co płynie jak Odrava, Oder, Dore, Eder i Adur

uderz w c-dur smagając wodę wierzbową witką

szarp struny strug

zanurzaj czas, ręce i twarz

w scytyjskim Dunajcu (Dniestrze),

co płynie jak Dun, Dunaj i Don

pracuj bez podśpiewywania

nad gockim Bugiem, co płynie jak Boh

bez kajdan, pasiaków, oskardów i młotów

i tego wszystkiego co oznacza klęskę

jak jeden dzień życia słowem

jak jedno słońce z Mgławicy Żeglarza

jak jeden skulony w kuczkach polarnik

z dziennikiem obserwatora

wpatrzony w zorzę zmienną gasnącą

jak w pracę codzienną

nad dosadnym zniewoleniem oczu

przez brak kolorów materii, ziemi, serc i praw

pracuj nad tą rzeką gwałtownych wirów idei

wyprzęgając i pojąc konie

w celtyckim Sanie (Sannie),

co płynie jak Shannon, Saona i Seine

opatrując galijski wóz z kołem anatolijskim,

gdy księżyc neolityczny w jej toni nie tonie

jak ciężar zawieszony na łańcuchu

potężnego dźwigu cywilizacji

księżyc się przegląda w lustrze tafli czarnej

a ty chcesz go zagarnąć

motyczką budowniczego zigguratu

księżyc się pławi w wolności plemion

pluska jak ryba po zachodzie słońca

a ty zniecierpliwiony jego milczeniem

zarzucasz lasso chybione

zrzucasz cudzą winę do rzeki

podnosisz swoją wolę do wymiaru wód pod sklepieniem

wolę posiadania wolności wszystkich języków i słów

pracuj nad tą rzeką przeznaczenia i wygnania

słowiańską Wisłą (Wisłoką i Wisłokiem),

co płynie jak ślozy pierwszych i ostatnich ludzi

nawet bez lutni pracuj rękami dwiema

na klawiaturze serc,

gdy rozum pragnie omamów przeszłości

i wszystkiego co ulotne i nie ulotne,

co śliskie i pławne a niejadalne,

co spada jak noc czerwoną chustą w Cezarei

zakrywając amfiteatr i akwedukt

kanały irygacyjne, poldery

i wiszące ogrody w Babilonie,

by uprawy i zwierzęta mogły zdążyć

na ucztę życia,

gdzie śmierć jest posiadaniem pełnej władzy

nad pożywieniem

pracuj nad tym, co nie jest jej zdobywaniem

i płacz nad rzeką, płacz, tak lepiej

wszystko płynie owymi rzekami pamięci

właśnie jak łzy pramatek, praojców

wsłuchaj się w ich głos w Wiśle

może ty pierwszy wejdziesz do tej samej dwa razy

ludzie przemijają, tylko słowa pozostają i rzeki

koła-prasłowa na niespokojnej powierzchni

– jeden, dwa, trzy, dziesięć

>>>

*Jak sen wróżbity*

Stare źródło pulsuje nowością

jak sen wróżbity

ta moja Polska

jak Chlodwiga Rem w Reims

jak Ren Świętej Kolonii w Tours

jak sen wróżbity

ta moja Polska

jak biały ren z północy

nad Odrą we Wrocławiu

jak esoes aloesu w Ezgotarium w Sosnowcu

dziwny t-Ren, dziwny d-Ren, dziwny P-sen

ratunku – ratunku – ratunku

Polacy już nie tacy jak dawniej

nie służą Karolingom

tylko ludziom ze Wschodu do zmierzchu

nowe źródło polityki pulsuje jak woda

w turbinach jeszcze gomułkowskich elektrowni wodnych

źródło pulsuje, gdy serce okazuje się

niezbywalnym dodatkiem do diademu myśli

a wciąż nad odtwarzaniem

góruje zamek klatki – ranny raniuszek

jak sen wróżbity

ta moja Polska

a drzewiej bywał Niziołek Podolski

Piastun Wisza na gadającym drzewie

drzewa wychodziły ze wschodnich lasów

kroczyły przez mokradła

przekraczały Bug jak Don a potem Ren jak Bug

niepokoiły legiony pogromców bestii,

w które stapiali się rzymscy bogowie

w Austrazji i Neustrii

żadnej zapory nie było

żadnej turbiny na Renie

i była faza błogiego snu

jak Pepina Rawenna cichego

silniki pracujące było słychać w autobusach

jadących z Wrocławia do Saarbrucken

każdy pasażer wiózł ze sobą mech w trzewiach

i źródło, jakie miał, jakie zabrał

a źródło pulsowało

lodem, ogniem, światłem, echem

jednakowe drogi, jednakowe łany

z glacjalnych zboczy ześlizgiwał się mamut

w sylogizm odrębnych prawd

w przepastne ludzkie usto-jassskinie

woda zabierała nasiona dębika ośmiopłatkowego

i niosła Renem do Reims

a w Dunajcu, a w Wiśle, a w Brynicy

ukrył się Niziołek nadrzewny

gdy sen nie nadchodził wyjął korki ze stawów

zwał się Kacprem podziemia słów

zmienił się w robaczka świętojańskiego

gdy na brzegu obsechł

stracił światło chemiczne

zaczął pulsować ideą własną

w karolińskiej winnicy-duszy rannej

jak sen domarada z Brennej

ta moja Polska

>>>

Jadą przez świat

jedwabiście nieistniejące parowozy snów

gdyby jeszcze mówił malamut do husky

ależ skarbie – toną – one toną

one niedźwiedzie białe, nasi bracia

to przez bar, stront i freon

jadą przez świat

jedwabiście nieistniejące wagony snów

słychać gdakanie paru a potem wielu

kur w klatkach z cegieł pukanie – puk puk

barbakan-kurnik odpowie – buch buch

i po kurach świecących

to mosiądz, aluminium i pieniądz winien

jadą przez świat

jedwabiście nieistniejące parowozy snów

gdyby jeszcze władca mówił do maluczkich

one ludzkie istoty toną w mgle kolorowej

bracie cyklotronie, parowozie, transformersie

to przez sny radioaktywne giniemy

>>>

Pewien zadufany drwal

powycinał w pień malwy zdrewniałe

malwy wysokie – polskości semafory

pozostały zranione łodygi

kikuty drogowskazów rozstajnych

i kolosalne rośliny zwalone wśród róż

drwal upadł na kolana wśród pól

nasiona rozsypał wiatr

krew wypłynęła z płatków

drwal przyjął srebrniki od grud

wziął sznur – przepasał się

i owinął słomą by udawać chochoła niewiniątko

ale malwy martwe znasionwstały

pewnej pomrocznej wawelskiej wiosny

odpolonizowały zrusyfikowany krajobraz

Wernyhora z dworem jeszcze wypiskuje proroctwa

głosem sikorki bogatki wyklutej w inkubatorze

wykarmionej sztucznie na lekcjach w technikum leśnym,

że jedyny prawdziwy jest wschodni horyzont narodowy,

że reszta jest pomalowanym ćwierkaniem sztucznym,

kląskaniem, popiskiwaniem klepaków

ścianą wulgarnej galerii w malwy malowaną

zaśpiewem i głuchym rąbaniem farb w pędzel

dudnieniem kolorów w płótno zmurszałe

kolorów zaczerpniętych ze świata podziemi

a lirnik z Tęgoborza wzywa pod sztandary

drwali kwiatów prawdziwych

nikt nie wspomina wolnych Drewlan

zmasakrowanych jak płatki letnie

przez fałszywych świętych świecących jak topory,

którzy nie ożyją jak malwy

wśród chat Wiślan i Polan

łagodnych ale twardych poranków wieczności

>>>

Ile razy tej tyranii

musimy odpowiedzieć – walka?

walka na ulicach

jak procesja

walka na stadionach

jak litania

walka na ekranach

jak różaniec

walka na mszach

jak uległość

tyranii własnego ja

w teatrach każdego dnia

jak wiele razy?

>>>

Usuń się – rzecze Zaratustra

nie jesteś tu niezbędny

w kraju cumulonimbusów

cirrus jest jak zadra

otworzysz nie zamkniesz

ogłosisz nie odwołasz

przemodlisz nie przeklniesz

co z tobą zrobić?

nie przyznajesz się do winy

w naszym świecie

tylko bieda z tobą

usuń się na swojego Zaratana

wiem, nie ma was tam wielu

tu takich jak ty też

wyznawców ubiczowanych dobrych myśli

oto my święcimy tryumfy

a nawet bezkarność tryumfów

powiedz coś, tylko bez pytań

powiedz żegnam, no powiedz to

milczysz, a my się tak staramy

by sczezło wszystko marne

co nie jest nami

co stoi nam na drodze

co nie podziela i nie pomnaża

nas, nam, naszego

tako rzecze Zara-tow

prymus pomiędzy premierami

i priorytetowymi dziennikarzami

prezydent wszechunii jedności

zawsze w ciemnych okularach

rzecznik osławiony nurtu przemian

wśród oryli

pobłogosławiony pychem jak pastorałem

zastraszeń i tortur

wybierz sobie jedną z nich

albo odejdź

nie zadaj pytania

nie zadaj zadania

nie zadaj myśli

nie zadaj obroku pegazowi

usuń się nawet dokąd chcesz

jesteś wolnym europejczykiem

tako rzecze epikurejczyk Zaratowski

centralny pałkarz i lekarz zaraczonych

usuń się, usuń –

tylko człowieku

>>>

*Patos*

Siedząc nad zatoką

wysoko na wapiennej skale

umykającej pod stopami

gdzieś w kierunku rejowych żaglowców

zakotwiczonych przy brzegu

czekających na więźniów

wydaje ci się przez chwilę,

że patrzysz ostatni raz

na swoją smutną okolicę,

która chce się ciebie pozbyć

na kraj rodzinny, którego rząd

chce cię odesłać do karnej kolonii

byś fedrował rudę metali ziem rzadkich

zdzierając do krwi skórę

na rękach i kolanach

tylko dlatego, że ktoś oskarżył cię

o kradzież kilograma mąki

patrzysz i myślisz rozpaczliwie o tym,

co stanie się z żoną i dzieckiem?

jak przeżyją bez ciebie? kto ich tu obroni?

kto wychowa? kto wyżywi?

kto pobłogosławi wszystkich?

tak siedząc na tym przepastnym klifie

nagle wybudzony z drzemki zaśpiewem kosa

dostrzegasz nogi machające bezpiecznie

nad zwykłym, kamiennym urwiskiem w Polańczyku

gdzie tylko jachty, kajaki i rowery wodne

jak mewy i sny

kołyszą się w wiosennym słońcu

czekając w dole na wystrzał armatni

rozpoczynający kolejny sezon wodniacki

w sumie bez zbytniego patosu

ostatni raz patrzysz na Zielone Wzgórza nad Soliną

przed nieuchronnym wylotem do Irlandii

za chlebem

>>>

Każdy by chciał tak majtać

tymi nogami

za oknem

na grani

w oknie samolotu

na skrzydle spadochronu

w sercu swoim, cudzym

w studiu telewizyjnym

w karecie, lektyce

jedni drugim buty noście – rzec

niech bosi mają szansę

ostentacyjni niech idą przodem

zdolni do majtania jedną stopą

niech niosą huśtawki

zdrowi myślą, że zaskoczą mimiką łokcia

nie zawsze tak bywa

czasem nie zaskakują piętą

a czasem zaskakują czołem

każdy chce bujać

na linie jak na kiełbasie

na strunie fortepianu jak na wysokim Ce

na włosku smyczka z koziego ogona

wołaniem wskrzeszać przepaście dna

majtaniem, nieokrzesaniem, parskaniem

wywoływać zaganiaczy z szałasów

ale przecież nie każda chmura

jest bezdeszczowa

i nie każdy wiatr liczy drzewa

są liście i są ziarenka

w oczach wolnych i spiętych

skupionych do bólu zaciśniętych ust

są zęby dzwoniące strachem na czarne msze

są myśli wykute w czeluściach wieżowców

i czeluście serca owdowiałe

jak chatynki leśne w nieludzkich borach

bez pieśni i ech, odgłosów z porąb

bez czasu

nie każdy może bez lęku

majtać nogami nad krawędzią

szklanego kanionu słów

nie każdy

a ty?

w głuszy?

>>>

Jest taka wiosna,

która jest jesienią

oto ona

król gramoli się na ołtarz

niezdarnie, bo

ołtarz jest już mównicą

a amboną policyjna pałka i gaz

konfesjonał – zaklinaniem kłamstwa

wiosna jest jesienią

oto król

udziela reprymendy i rozgrzeszenia

król prawie ludzki, lecz nie judzki

a jesień w środku maja złotopolska

wiosna niebiesko-zamszowa stłamszona

tańczy bosa na potłuczonym szkle

krach na giełdzie snów wasali

wora dla króla

i Kanossy

za nie nasze

ekswiosny

>>>

Prodiż wypiekł ciasto

dzieci się zbiegły

małe brzdące – jak zwał, tak zwał

kicające wszędzie

teraz już z plackiem pudełkiem kwadratem

rozbiegane oczy w pokoju

pokój za duży na małe stopy

na placek ani tyle

na drzwi pochlapane lukrem

dla niepoznaki w sam raz

prąd w cieście już za nimi

i korytarz i schody

biegną dzieci łąką

zapadają się ze smakiem

rozsiewają okruchy jak pyłki wyczyniec

ptaki zbierają okruchy w śladach

miękka ziemia powstaje

unosząc maślanki jaskrów niezapomnianych

dom w napięciu czeka jeszcze

a dzieci za wzgórzem

pies czeka z łapą

za późno na kość

wieczór już

ślady całe powstały i poszły

okruchy wydziobane odleciały

księżyc samotny doczłapał

do budy i do wejściowych drzwi

wszedł do domu

zapytał – gdzie macie kuchnię?

cisza, tylko przewód zaiskrzył główny

pusty prodiż zdradził ciasto

z prądem

zapłonęła noc bez dzieci

one z rozkoszą rozbiegły się

po wszystkich okolicznych kontynentach

księżyc stary ratownik

wyłączył pusty prodiż

i za chmurą zgasł

>>>

Len to woda i przemoc

potem rany na ciele

od płócien

potem płótna odwzorowujące rany

len to moda i przemoc

woda ciecze od blach

i dzbanów – kranów

od do i od po

niebieski kwiatek niezabudki, jako deseń

mały gwóźdź puchnący w ciele

koszatki wokół kwiatów

w klombach

w sednach klombów – dni dnach

będąc małym kwiatkiem

nie stworzysz pułapki

potrzebny jest kwiat nocy

lepki sen mrocznych kilku stajań

piekła w ruchu

płonącym zarzewiem

nawet nie myśl o łanie

biała pościel może być, co najwyżej

kartką papieru,

gdy ona wchodzi do alkowy

i zabiera peniuar

potem unosi poszwę, wygładza prześcieradło

i międli do rana

len modry na rany

poduszki

>>>

Patronem dzisiejszego dnia

jest słońce

w jego obłędnych, zamkniętych oddziałach

można się leczyć, relaksować i trzeźwieć

bądźcie wszyscy pod słońcem

dzisiaj o dwunastej

ja przyjadę też jakimś wehikułem

z kredy, jaspisu, brązu i tytanu

jeżeli słońce zadzwoni

wtedy my zaśpiewamy zgodnie

nie chórem, lecz po kolei

jak leci ten refren? jak leci światło?

tak – otwórzcie się oczy, otwórzcie

taa taa taa

otwórzcie się kielichy kajdan

na naprzemianległych rurkowatych szponach

ciemnej masy nietoperzy

tej morowej nocy podbiegunowej

w owej cytadeli wojen zaświatów

z żyjącymi

bezbłędnie utrafione

zwykłe wypływanie krwi

ze skroni otwartej jeszcze promieniem słonecznym

wczoraj

>>>

Stochastyczne melodie przedmieść

są jak preludia wielkich miast

na obrazach

zarumienione estetyką

samą w sobie

nierozwiązywalnością przestrzeni

zasiedlanej przez nieumiejących

liczyć, pisać i słuchać tęcz

zewnętrzne obrazy nie śpiewają

ludzie nie śpiewają w ciszy przedmieść,

które gniją

ale o krok dalej rozkwitają

panaceum na dobro

jest składnikiem muzyki

trzeba go wydobyć

wysublimować z przypadkowych przekleństw

to cisza właśnie

zgubna – nie, nie zgubna

cisza ponad świtem po pijanej nocy

dźwięki zórz, dźwięki wiatrów słonecznych

uderzenia pioruna w dzwony rurowe

uderzenia w gongi sopli spadających z dachu

szmery w śmietnikach

tniutnia z dziurawych ścian

algorytm burz rodzinnych

prawdopodobieństwo uderzenia pioruna

w dorożkę

w zaczarowany samolot

w zaczarowany czołg – na cokole w parku

miasta wyciągają kominy i drapacze, które nie są rękami

ale skrobaczkami blaszanymi

raniącym szkłem

szorstkim trwaniem w miejscach gładkich

przez jakiś czas

dostępnych i otwartych jak tramwaje

a ludzie, a myśli, a znaki?

w kuluarach ponagleń

woźniców – tramwajarzy

przewoźników – bileterów

motorniczych – wsiadających

stukot, dzwonienie, przestrach

przed świtem

strach, blady strach jak piorun,

który sięgnął głównej ulicy miasta –

niespodziewanie

suma kosmicznych przyciągań

światła i dźwięku

bez uczuć na promenadzie

wyliczone koła, kwadraty i trójkąty

linie, stochastyczne łamańce ucieczek

człowiek wysiada z rikszy i łapie piorun

wygina go w elegancki wykrzyknik

podsumowuje nim przerażającą samotność liczb

na ostatnich przystankach

na pętlach podzwonnych

sumy wyrwanych z miasta serc

>>>

Wielki nastał wiatr

porywisty i dziejowo pokrętny

zderzył się z miastem i tłumem

lecz z głów kapelusze i kaptury

zerwał jeszcze bocian agnostyk

lecący od okrągłych Gór Stołowych

już wczoraj przybyły z Nirwany

wcielony inaczej – radiowo telewizyjny

wiatr nastał wielki

ci z różańcami i rozwianymi chustami

wytrzeszczyli oczy zdumieni

jak to odwieczne owieczki

ci z pistoletami w rękawach

wkładając papierosy do ust

odsłonili spróchniałe zęby

jak to poganiacze stad

świece uniwersyteckie pogasły

jak dusze zakłamywaczy

ogniska co odżyły bezczelnie

na szczytach Gór Apostackich

wiatr pogasił wielki od przełęczy

na skalnym Ateiściu

zapiszczała kurcząca się tradycyjna bieda

zakumkała żaba niedoodczarowania

ostatni raz

w ciemnościach szelest drzew

poprowadził regimenty regli strażniczych

ku dolinom uśpionych krzyżowców

zaklętych w płótnach barokowych malarzy

w ołtarzach głównych

wiatr po raz pierwszy

od wielu lat naprawdę święty

dotarł do wszystkich miast

przy traktach królewskich

stłamsił błędne ognie przedmieść emocji

nad bagnem w śródmieściu prawdy

rozwiał tuman zapiekły

zajaśniały wreszcie odkryte uniesione głowy

>>>

Zabić te partie polityczne,

co to nie wiadomo gdzie dom ich

i gdzie są rodzice?

a w sercu lisie zamiary

Świtezianki są po to

by je na moczary zwabić

i zabić

ale nie pokazują się jeszcze

są marą wodną, więc tylko one

mogą rozprawić się z czymś

co jest antyromantycznym

i do końca zdradzieckim

partie polityczne jak topielice

jak Zielenice, jak Świtezianki

nikt z bliska nie widział

ich dobra wspólnego

na wiecach

ich sprawiedliwości dla bezbronnych

na zjazdach

nikt nigdy nie widział ich troski

o granice głodu i honoru bezdomnych

na konwencjach

tylko ognie świętego Elma

wskazują ich obecność

w narodowym bycie,

co złem burzy się i wzdyma

Świtezianki zabierzcie te partie

pod powierzchnię Ducha

pęcherzyki powietrza i ocieplenia bagien

to będą oznaki wiosny

na ziemiach polskich

a potem jaskier papieski

pierwszy znowu ożyje

>>>

Nie ma we mnie wątpliwości

nie ma cienia rozpaczy

nie ma zahamowań dziennych,

gdy patrzę na ludzi w metrze

nie ma we mnie nocnej nostalgii

jeśli jestem nawet na stacji sam

nie ma smutku jak grań

w wagoniku linowej kolejki

nie ma trawiących społeczności pragnień

nie ma tożsamych z nimi

wielkości ułud

nie ma we mnie jakiejkolwiek tyranii

ani, ani, ani ciut

jest raczej cichy baranek uratowany z pożogi,

który leży na peronie dworca Roma Termini

jest jastrząb samotnik metroskrzydły

przyczajony na dachu windy wieży Eiffla

patrzący okiem proroczym

na ofiary swojej miłości,

gdy porywam baranka jak jastrząb

niosę go na skarpę wiślaną

do ogrodu zoologicznego w Płocku

na spotkanie z dziećmi

a nie na ofiarę całopalną

na swoją cześć

>>>

Nie jesteś sam

nad tapczanem, na którym leżysz

zawisł twój anioł

anioł to czy skowronek?

skąd ten srebrzysty tryl?

nie, nie jesteś sam

nie, niemożliwe, żeby to był skowronek

jest późne popołudnie przecież

nad tapczanem pochylił się

model samolotu

nosem w twoim kierunku

kabiną pilota w dół

pochylił się tak, że możesz

dostrzec wnętrze tekturowej kabiny

nie, nie jesteś sam

w kabinie jest pilot

właśnie zdejmuje kombinezon

odłącza maskę tlenową

rozpina klamry hełmu i zdejmuje go

potrząsając głową rozpuszcza włosy

długie ciemnoblond loki

zamiatają zgarbione plecy

uśmiecha się do ciebie

już bez maski

samolot na żyłce pikuje w kierunku tapczanu

zmierzch, kurtyna, cisza…

acha!

i jeszcze ledwo słyszalny szept zza niej –

nie, nie jesteś sam…

>>>

Joanno – sztandar łopoce

Sebastianie – fruwają strzały

Aniołowie – lecą ptaki

sztandary – łapcie wydmy z wiatrem

podniebne ikony – pędźcie stójcie trwajcie twórzcie

nie zgnębieni

nie okaleczeni

nie zamordowani bestialsko

zawsze pieśni pełni

skrzydlaci męczennicy powietrza

czystości przezroczystości motyle

Młodziankowie ptasi

– zatrzymana ostatnia burza piaskowa

przed wzgórzem w Megiddo

>>>

Mątwa w słoiku w dziecinnym pokoju

w greckiej laserowej epickiej otoczce

na białym regale przed różową tapetą

achajscy bogowie schodzą z górnych półek

prawosławny kościółek na zdjęciu

jest celem ich wędrówki

przez oschłe zdawkowe odpowiedzi

na dziecięce pytania

dostają się do wnętrza

za ikonostasem pytań półbogowie spotykają bogów

bizantyjskich przedefeskich przejściowych

skrzypłocz wychodzi ze słoika zamiast mątwy

koniki czekają z rydwanami

na skrzypłocze bitewne

dzieci zadąsane w pokoiku dziecinnym

fototapeta przedstawia Akropol

i hoplitę rodziny

z wyciągniętą włócznią

słychać skrzypienie skrzypłoczy

słoik przewrócił się pod sufitem

potoczył po desce i runął

do Morza Egejskiego, którym był niebieski dywan

pod wodą czekał mężczyzna w białych kalesonach

z wyciągniętą do przodu nogą

skinął paradygmatem trójdzielnym

dziecko zmieniło się w stułbię

Grecja i Europa – polip i meduza

dziecko rozpościera ramiona we wszystkie strony

jak wielokrotne sznury dzwonu

jednego dzwonu

>>>

Niwy zielone

na porządku dziennym

jak biurka z kartkami papieru

jak szklana menażeria w promieniach

wieszcz zatęskni – nacjonalista nie

a pielgrzym gdzie jest?

Polak – wędrowiec, gdzie?

pies i dziewczynka z nim?

niwy i wiatraki

bolesne rany i mity

chłop-skrobek otwiera gumno i wyjeżdża

do miasta traktorem

polityk-skorek otwiera gazetę z programem

program – raczej pogrom

nienacjonalnie, nieracjonalnie – szklany

po rannej rosie biegnie na niwy

gęsiarka

a mój dron – wiatrolot

powiększył się nad nią

kamera – bezruch – błystek

słońce wzeszło nad niwą

jak niedziela, złota niedziela

w Polsce

dron spadł wśród białych gąsek

na zieloną niwę

pies warczy, gęsiarka się tuli

a ja – Koszałek z piórem

w samej koszuli

>>>

Tymczasem nie

znaczy tak

zwykle bywa tak,

że nie zastanawia się nad tak

a potem mówi nie

myśl się waha jak wola

zatrzymuje się, wybiera,

żałuje

a może, a może, a może

nie wiem,

kiedy

jest zbyt późno

pada tak

wola podnosi tak

otrzepuje porzucone z kurzu

wola to nie wolność

że tak mówi nie –

to już wiemy

ale,

że wolność mówi tak

woli –

to ci dopiero

wola mówi tak nie

i wyzwala się z

nie

go

>>>

Serce nad Krakowem

to samo serce,

które trzepocze ponad biegunem

lecz nie to samo,

które trzepocze na Evereście

jak brahministyczna

to znaczy

hinduistyczno-buddyjsko-lamaistyczno-szintoistyczna

z dala widziana dewa Weda

Brahma Świata Śrimolungma

są jednak pewne różnice w mangach

Wisła to nie powyginany wieloręki

Siwa w wężach cały

Wilga to nie Kriszna z sitar

Prądnik to nie Iśwara po przejściach w rozkroku

Rudawa to nie demoniczno-smocza Kali

a Kraków, choć poskręcany w sobie

jak szkielet mamuta walczącego z niedźwiedziem

to taki skupiony,

że aż wzbudza w trzewiach dźwięk

patrzeniem na serce

zatrzymany w marcowym świetle

mumifikuje się i kostnieje w arkadach

jazzowym septymowaniem

wątpiących w wykrzywione twarze

ale wierzących w uśmiechnięte dusze

Trębacze ustawiają wciąż te maszty

i wciągają na nie serca

te same, co w latach sześćdziesiątych

wszystkich wieków

i strzały lecące w ich kierunku

dobrze, że tego popołudnia

tylko strzały tulipanów

tak samo z wysoka

>>>

Marzenie

– zespół poirytowań

niezrozumiałych

dla opatrzności

wielowiekowej

nieustannie gwałconej potrzebami

modlących się

małej wiary

w absolut

niebędący żadnym snem

>>>

W każdym – ja jestem

jest ziarno prawdy o sobie

w galopującym koniu jest

zawsze horyzont stepu

w twoich prośbach o rozgrzeszenie

jest galopujący koń

w samych rozgrzeszeniach zaledwie bezkres

ja jestem tym słońcem wstającym

jak atomowy grzyb nad stadniną

tego się bój

takich poranków jeźdźca

jedna galopująca myśl

jedna gwiazda

zwana słońcem nuklearnym

w ciszy twojego sumienia

radioaktywny pluton egzekucyjny

dla ciszy twojego snu

jedna noc inicjująca eksplozję

termojądrową

protuberancję

trinity

by tabun koni nadaktywnych

pognał ku rozbłyskowi przemiany

własnego jak ja –

żałuję – wybacz

>>>

W tej niszy zamknąć rycerzy po przemarszach

od morza do morza

jak Krzyżowców

jednak nieudających się nad Bosfor

stworzyć im warunki obozowania

by mogli zdjąć zbroje

ale nie takie warunki by skamienieli

jak pylony

sfinksów i umarłych nikt się nie boi

nisza niech będzie jak dolina rzeki

nie jakaś cieśnina lub Styks

pomiędzy światem żywych

a żywych bez duszy

i jak dolina Arkadii

kolebka myśli szlachetnej

niech rycerze zdejmą zbroje

po tygodniach wędrówki

marszu jak muzyczne tremola

na pięcioliniach krwawiących stóp

spoconych koni

zakurzonych taborów

rycerze ulepieni z wulkanicznych pyłów

i tufu zlepionego bryzą mórz północnych

zawróceni

biegunem magnetycznym, który

się odwrócił od nich

od Europy ku centrum Ziemi

w niszy zagubionych zwierząt

służących człowiekowi

niech rycerze jak koty przeciągną się

przy ogniskach

rycerze jak Krzyżowcy wezwani ideą

duchem Bogiem samym

Jerychońskimi trąbami,

którzy poszli na wyprawę

po runo wolności

pociągani i odpychani radościami, cierpieniami

namiętnościami i przemyśleniami

niech w dolinie odpoczną przez tysiąc lat

i zaleczą rany po buntach

i rzeziach

w miastach centralnej Europy

>>>

Temat nieba i niedzieli

jest plażowaniem na słonecznym wybrzeżu Italii

wśród lazurowych zatoczek

zwielokrotnionych portami wojennymi wszechnacji basenu

wśród etruskich wilczyc wyjących dziko

w czasie karmienia nocą

wśród sabińskich dziewic

obejmujących jeźdźców

porywających ich z rodzinnych domów

wśród półbogów męskich

zsiadających z rzymskich rydwanów

zdejmujących nagolenniki z opalonych łydek

wśród warkoczowłosych longobardzkich

i brodowłosych ostrogodzkich nieokrzesańców

wdzierających się z nagimi torsami

do kobiecych przybytków

wśród pisków i okrzyków

wyrywających się z nieosłoniętych piersi

wśród normandzkich i napoleońskich najazdów

tak pobożnych jak gwałty na ziemiach świętych

wśród kołyszących się w zatoczce Sorrento

łodzi i okrętów wszystkich ludzi morza

spragnionych nowych podbojów

jak kupcy i korsarze

wśród gór i dolin pod niebem Kampanii

zasadzonych i zaoranych

spragnionych słońca i wypoczynku

jak nieba niedziela

>>>

W obliczu nadciągającej wielkości

rzek, lądów i chmur

musisz przyznać rację słowom

ich naturalność oznajmiająca

przyczyniła się ożywczo

do zrozumienia aktualności

powiązań kolorów w kształtach

niezbadanie różnych

jak różnorodne są dowiesz się,

gdy poznasz ostateczne

oceany, lasy tropikalne i burze

w pierwszych podbiałach

w obliczu

niespotykanej swojej zimowej małości

tej nadchodzącej wiosny

>>>

Bezchmurnie w salonie

czas deszczu w sypialni

smętek w smutek w smutę

przy kominku bezchmurnie

znaczy bez zwierząt

w myślach

sny w przedpokoju jak oni

a oni odeszli, bo im kazałem

powiedziałem – nie możecie pójść tam gdzie ja idę

jak wondering Jezus

zwiędły kwiaty na firankach

słońce zaszło za okap kominka

nie ma grymasów biedronek

w rogu futryny

uśmiechów pajęczych

w szapocznikowej bańce żarówki

są krety zadomowione w człowieku

w efekcie na sercu

powstają kopce jak smu smu

smugi ziemi z wnętrza

do mózgu protopowietrza

już rozbłyskującego

beze mnie – człowieka, który odszedł

w ogrodzie od zmysłów

zanim zasnął przy kominku

>>>

Skąd te znane kolokwialne

buraki?

tutaj?

to tylko rynek stołecznego miasta

ale zamiast drobnego handlu – uprawa

zamiast bruku – ugorek

Skąd te znane kolokwialne

lodziarnie?

tutaj?

to tylko główny deptak stołecznego miasta

ale zamiast Polski – handel

pod bannerami: „Niech się święci”

– Ojczyzna sprzedawana

jak burak cukrowy

pazernemu cukiernikowi,

który na cukier go przerabia

i spławia tenże w górę rzeki

do lodziarni w Cisnej

Skąd ta trywialna tęcza nad kolokwialnym

placem ziemniaczanym?

tutaj?

kartoflisko obok narodowego panteonu?

Skąd te wyuzdane

tańce?

tutaj?

skrwawione tysiąclecie wolności

jak swawola w jeden dzień

słodkości?

>>>

Pożar –

znad lasu wygrawerowanego

na kopule pokrytej złotymi płytami

wieńczącej Panteon niesławy

wznosi się dym

pożar –

płonie Panteon?

nieopodal rzeki na skałce wapiennej

a może to złudzenie optyczne

bo innych złudzeń tu nie ma

nad scenami z Biblii

wygrawerowanymi w złocie – misternie

można powiedzieć wręcz – anielsko

a niesławni powiedzą – renesansowo

ogniste języczki pojawiają się

to tu –

to tam

sceny z Biblii są wyobrażone w obrazach

niesławni powiedzą – w obraźliwych nawet

bo przecież nie ma Boga

bo kopuła jest odwzorowaniem czaszki

a nie sklepienia niebieskiego

bo modre niebo to czysta fikcja

jeszcze złudzenie optyczne maminsynka

lub wcześniejszego ulubieńca chłopców

pożar –

las głów wygrawerowany płonie

jubilerskie gałązki drzewa Jessego

rozświetlane są przez całkiem spore płomienie

oto już –

oto szum –

oto trzask

jak gdyby szyszek pękających w ognisku

jednak płomienie jak ogniki świętego Elma

nie topią złota

nie czernią drewna

nie rozgrzewają kamienia

niesławni zadziwieni

niesławni dostrzegają sensualne idee

w ornamentyce protoreligii

w sercach lęk niewytłumaczalny

pożar –

Panteon w ogniu

złoto w ogniu

świadomości –

nie, mądrości

niesławni oświeceni

jest bosko –

jak bosko?

>>>

Sygnał karetki w głowie

w oku

w uchu

oo..

wyjechała karetka

sygnał wyleciał.. z głowy

przeciągły był

przeciągnął się

jak kot w marcu przy garncu maku

ale już znika

to znaczy milknie

pomiędzy sanktuarium a ohydną elewacją

komendy miejskiej policji

karetka powróciła do szpitala

skąd wyjechała

przywiozła jedną zrozpaczoną myśl,

która udawała ranną w wypadku

i całkowicie zniszczony aparat

do wzbudzania strachu, drżenia i paniki

obaw przed władzą siekierowych

dyrektoriatem (centaurów) cmentarza

zwany syreną zdrowych pni mózgowych

stojących przy skrzyżowaniach

z poręby percepcji i analizy

niepotrzebujących pomocy

>>>

 Stara się zmienić prawo kości

w prawo szczegółów sierści

lecz jest człowiekiem a nie mamutem

jego zęby to nie są zęby smoka z Elamu

zwane też zębami boga wylewu

lecz zęby bezpieczniackiego

janczara tajgi mameluka tundry uralskiego znajdy

dlatego nie śpiewają o nim

homeryckich pieśni Dawidowi (Dylanowi) podobni

a jedynie stare baby porykują w kuckach

do wtóru harmoszek rozciąganych nad głową

toż on zaledwie ludzi zjada jak matrioszka

a nie wulkany, skały i kolumny

to przecież nie jakiś Mitra lub Perseusz

tylko Samojed – a to zobowiązuje

i Wojów jeszcze nie ma

wokół niego są tylko łowcy

on nie buduje ołtarzy na poczekaniu

samotnie na pustkowiu,

gdy zobaczy baranka zaplątanego w ciernie

tylko piargi z czaszek braci

zatrzymuje je i podsuwa nogą,

gdy się toczą w dół satrapii

na jedno skinienie wiejadła-motowidła En

to może upaść boski lud przed bogiem

na jedno skinienie młota-sierpa

pada na twarz plemię szamanów

z długimi do ziemi oszronionymi brwiami

zamiast powiek przesłaniającymi oczy

klan szamanów klęski odwiecznej jak niewola

mamuta przebudzonego w człowieku

>>>

Pęk kluczy? Nie – pęk snów

pęczek świeżych nadinterpretowań

wrażeń sennych w południowym nadfiolecie

pobrzękiwań, niedopowiedzeń (niedokończonych podpowiedzi)

sumienia na głównym placu miasta (trzecim ważnym rynku miasta)

gdzie wiadra tulipanów

rozlewają wonie i jaskrawe kolory wiosny

co zwie się modlitwą poety

u stóp bazyliki z kopułami tęczy

Pączkujące kasztanowce (a w nich jeszcze pękające przypalane kasztany)

z gałęziami bezlistnymi, za to każda

z ławeczką lekko oślinioną

odświeżającym podmuchem słonecznych promieni

zmartwychwstałych nagle wśród szeptów

ani to malarzy ani literatów (z jednego domu)

ani profesorów stróżów ani kotków aaa

dzikich, miejskich staroświecko kulawych

starożytnie? – nie, staropolsko

Pęk kluczy do serca? Nie – do ekspansji uczuć raczej

ledwo popiaskowanych ledwo zsokowanych

ledwo istniejących pod słońce

miażdżonych wypiekaniem w brytfannie parku

lotnisku zapachów marcowych

to starter, to pedał gazu, to klomb

przylądek dla rakiet wyrzucanych ręcznie

z katapult oczu

przez długowiecznych, zdziecinniałych

odwiecznych studentów

w czapkach z daszkami książek zakazanych

nagich na cokołach miasta

nagich jak konwalie

biednych jak gołębie na ubitej ziemi

wokół nóg bezdomnego, (co zszedł z cokołu by się podpalić

przy studni jak każdej wiosny i znów znieruchomieć)

cokolwiek zapachnie

będzie eksplozją, nalotem i bombardowaniem

cokolwiek rozbłyśnie

stanie się odwiecznym cieniem samego słońca

zza rzeki

Ponad największym bezlistnym drzewem

na wzgórzu górującym nad miastem

pojawi się zamek

w kłującej żółci widziany z kościelnej wieży

do zamku potrzebny jest król,

który tuli w ramionach młodą królową

w otwartym oknie dobroci

zapatrzoną w jego czarną brodę

na pokaz dla bezdomnych z budek telefonicznych

do zamka potrzebny jest pęk

nagich białych konwalii

i wiecheć leśnej kokoryczki

jak obcy sen..

pękających kulek zapachowych

eterycznej wiosny

>>>

Niech ta klaka się skończy

towarowe nowiny

w gęstej mgle skupione

rezerwowe siły

za parkanem lasu i bagnem

zapasy w skórzanych czarnych worach

niech ta klaka się skończy

weźmie nogi za pas

póki demokracja trwa

póki słowa prawdy stoją jak ministranci

w równych szeregach,

gdy oko swędzi podrażnione

kobietami z polityki

niech nie dziwią się matki

niech odetchną senne.. same mgły

i opadną w westchnieniach łosi

odetchną na mchach

a każdy eremita zakuty w zbroję

odrzuci pikę i tarczę

niech to zniknie pod wodą

jak happening na jeziorze w Poznaniu

niech klaka się skończy po spektaklu

niech piki i szczudła

zapisane w telewizji kampanijnej

nie wypłyną nawet,

gdy prawda przegra

na półwyspie pozostanie ryba

>>>

Z krańca Wszechświata jak Voyager

wołam do ciebie

patrząc na znikające słońce

z huśtawki za domem

już wyczerpałem energię

zbytnio się rozbujałem, oddaliłem

i.. przygasiłem miłość

to ostatni przekaz moich snów

kruchy rozejm asteroid i komet

pozwolił na krótką drzemkę

wtedy cię prześniłem

wtedy czule wycałowałem

już znikającą za bramą galaktyki,

która jest naszym Wszechświatem

ty otwierasz kopertę

nad swoim radarem jak nad świeczką

i wołasz wiatrem słonecznym

jeszcze raz

jeszcze raz ostatni

a ja spadam z huśtawki

i uderzam twarzą (kruchym przekaźnikiem)

o gotujący się lód

planety obcej

rozciąganej wewnętrznym rozkapryszeniem

na twarz upadam

nosem w dół

czołem w dół

ustami w dół

w niematerialny, plazmowy, stadialny

solipsyzm

naszego wspólnego ostatniego kosmosu

w ogrodzie za domem

>>>

Zryw – pasja

zryw – jakieś nadzieje

zryw  – pensja

zryw – ugryzione jabłko

smak,

gdy grzmot – uderza piorun

jesteś w akcie drugim

mięso i kwiat

jak słowo – zarzut,

gdy klękasz piorun – przed tobą

– słychać grzmot z daleka

pasja jak jeździec

kolumna pod wielotonowym blokiem skalnym

ociosanym kiedyś – jak

blok skalny na pochylni – tak

mózg pochylnią gwiazd

kolumna – wymarsz – gniazdo

w świątyni zwięczenia pierze – i

akurat korona

jak słowo – wyrzut

pasja na kolanach

miękki – słodki – kolorowy

a do tego pachnący

jednooki jednorożec jednoręki

flotylla – słowo – piasek plaży

podryw – słowo – zrzut

na gniazda olimpijskie Inuitów

na Gotlandię Gotów

na kasyno Czejenów

na język Czuwaszów

zryw – w kierunku – w kierunku

poćwiartowany człowiek rozsyła

siebie samego – taka historia

zryw – kosmos – wyrwa

– jak brak głowy

a do tego – jabłko ugryzione

piorun – jakieś nadzieje

>>>

Moje skały dla wraków

moje skarby

a to gdzie?

moje wielokrotne nadzieje rozbitków

rzekłbyś?

ale ciebie tu nie ma

nigdy nie wyjdziesz z cienia

kotwic wielkich jak porty

by odsłonić się w portowych kawiarenkach

kasynach mafii choćby tylko

dla starego kapitana

latarnika zaczytanego w księgach locji

przegranego na lądzie bez nieba i wiatru

moje skarby są wszędzie

a to gdzie?

konkretnie na niebie kretów

nawet nie odgadniesz

jak? gdzie? skąd tutaj?

nawet nie próbuj

zmelodramatyzowane popędy kretów

utrwalone trędowatym jakby niebyło

ryciem w gwiezdnych pojawieniach

są światłem dla gospodyń

zakochanych w facetach

przeskakujących kałuże

z kapeluszami, postawionymi kołnierzami

z karabinami maszynowymi pod prochowcami

a ułudą jest dusz kiwanie się w krecich kanałach

zjawisk, stanowisk, opinii

o pieniądzach

moje skarby moje beckettowskie

dzyń dzyń dzyń

w ciszy

i w burzy na morzu

wystarcza na tą jedną sylabę

samogłoskę, odchrząknięcie jakiekolwiek

przestałem czas unoszenia kretowisk na morzach

poczęstowałem mafię czekoladą

przyleciał ptak z hollywoodzkiej stajni policyjnej

a skądże?

z gniazda na wu

i zbeształ gospodynie przed ekranami

ja zmartwiałem

i jak gwiazda wskazałem siebie

– agenta bez przeszłości

z wciąż postawionym kołnierzem

bez przeszłości gangstera

bez przeszłości kreta plaży i portu

latarnią odkopałem skarb ukryty

szkwału

w deszczu

>>>

 

Ten dzień nazwę dniem skali,

gdy jej oczy nie były oceanami

lecz wtedy leśnymi stawami

w takiej skali numer jeden

jest porywem spojrzenia co nagina dąb

a te dwa dni z nią rozmyły postrzeganie

wygasiły patrzenia w sedna

pradawnych puszcz i ciemnych wód

Ten dzień nazwę dniem skali,

gdy jej piękno nie było ciężkie

w gorącym uścisku serca

jak scherzo i capriccio ważki

leśny chwiejny jego krok

przez rzadki mech i rzęsę ze złota

oczeretu kawalkada pędziła przed nami

a za nią jak puch

skala numer dwa

meandry mnogich pouczeń promieni

niezrozumiałych dla trzcin

Ten dzień nazwę dniem skali

w takiej skali numer jeden

jest stawem, który odbił się

od lilii i uwodzenia na zawsze

słonecznego piękna wśród drzew

odbił się w gorącym uścisku serca

>>>

To już nie przystań

dla latającego spodka

pośród łanu litewskiej gryki

nie dziewanna i dziurawiec na wyrzutniach

nie kotły donbaskie ani śnieżne

lecz wierne jak stare psy samoloty

zbliżające nas do końca czasu

gwiazdoloty w potrójnych katastrofach

w wypalonych kręgach

w wypalonej do cna ziemi

w spopielałych kościach

(luminofory epilepsyjnych elipsoidalnych twarzy-dusz)

w której stronie świata są słowa i dzwony

je rozgłaszające jak obrazy

w sanktuariach

ikony komputerowych mistycznych winiet

i pałające serca na randkach

zawsze od neolitu (neolitu od zawsze)

pałające choćby i zakute w stali

nie ołtarz nie pas startowy

znienacka wyłaniający się we mgle

przed pilotem powracającym z misji

do granic cywilizacji

gdzie profanuje się ludzkie ciała

nie przepaście kolejne sąsiedzkiej wojny

zaledwie miedza zaledwie płot zaledwie okraina

zżęty łan pszenicy rzędy kop

na siedem kop osiem wież kontrolnych

miliony strzelniczych baszt i barbakanów

mur wirtualny mur z pieniędzy, interesów

i niemożności

wielkie ptaki krążące nad miażdżoną planetą

planetą jezior krwi

małe króliki miłe jak kaczuszki

siedzą na pancerzach czołgów

gryka więdnie w ustach uczonych

mumie wysiadają z przyziemionych gwiazdolotów

zmutowani jedni drugich popędzają

żywi z przepaskami na oczach

mgła opada nad deltą Nilu

litewskie bociany dostrzegają Cypr

chłopskie dłonie nie trzymają dwojaków

ani dwunastoksięgów

nie wodzą palcami po tabletach

patrzą w niebo dzierżąc zwykłe deski zamiast grabi

to deski ratunku z zadziorami i drzazgami

a nad głowami rakiety bez ludzi

gęgające ideologicznym rajem

spadające z ogniem na polskie pozostałości

>>>

Odwrócony orzeł

odwrócony stołek

przewrócony stołek

po kiblowych procesach

ostatnie rzezie kończą krwawy dzień

minister ociera spocone czoło

teraz już w kraju nastanie spokój

wreszcie ich nie będzie

to ostatnia lista zdrajców

to punkt zwrotny

a jednak

to punkt martwy

w dziejach Polski

orzeł nie patrzy

na sądowe mordy

komunistycznych dygnitarzy

wzrok utkwił

w podziemiu

>>>

To już tyle lat solidarności

a słowo – nie ma

ciągle nie traci na wartości

straci kiedyś? być może?!

czaszka odnaleziona po latach

jakich? czyja?

ma właściciela?

wieczne odpoczywanie

głowie

myśli to nie nagrobek dla niej

ale popatrz, żyją wciąż!

na pomnikach i tablicach

wyklętych zakatowanych

ale czy są dla ich sprofanowanych ciał

miejsca na cmentarzach?

>>>

Tak jak w twoim przesłaniu

słońca zdeptane przez słonie

– przez kogo prowadzone?

kto mógł to zrobić? – przecież nie

Aleksander? Pyrrus? Hannibal?

czas sprawdzić to w zenicie

Tak jak w ekwadorskiej wiosce

na antenie Pałacu Kultury

– Komunistycznej Katowni

zmniejszone głowy

na pamiątkę wydarzeń przesławnych

w oceanie żywych

prądy martwych

dzieci skrajnych łodzi

dzieci skrajnych postękiwań

dzieci polujące z kormoranami

na palach

na wioślarzy

w głównym nurcie

śródmiejskie płetwale w twoim przesłaniu

są ciągle żywymi walczącymi osobnikami

przemierzającymi place defilad wszelkiej fauny

mitologicznej, ludzkiej, zwierzęcej

stukot ich kul i łańcuchów słyszalny

z Pałacu Nauki

– Naiwnie Niewinnej

Starożytne Słonie już wyszły z Krakowa

płetwale wypłynęły z Zawichostu

kto je prowadzi?

Goworek? Gierek? Grabarczyk?

>>>

W germańsko-słowiańskim

zagłębiu zdrewniałych chmur

nad Czomolungmą czół

jak jak jak..

w Himalajach głu.. głupoty

długowłosy, zziębnięty i tak

bezbożny lama

w kołysce lodowców pomiędzy brwiami

zamarzła myśl antyczna

kandelabr Nepalu z napalmem świecącym

spada jak żuraw

na ciemny klasztor Szaolin

nie mogąc się wznieść

powyżej grzywki myślenia

zeszłej nocy drewno skamieniało

ptak się poderwał znowu jak adept karate

bił skrzydłami

złapał wiatru podmuch

religii z grot nieodległego ateizmu

krewki krzyk krewkiego chana z gliny

za pół darmo przebiegł drogę filmową

międzykontynentalną jak gdyby

międzyplanetarną z uwagi na

nieherbacianą cywilizację z prochu i jedwabiu

poza morzem piasku i chmur

gdzie góry nie są czerwone

po wyzwoleniu Afganistanu

grzywka spada na bok

głowa opada na bok

ucho dotyka ramienia

ucho Azji w karolińskim pokoiku

metr na metr pod wieżą Eiffla

myślenie obrażonego mnicha

przepływa nad Himalajami

nie.. nienawiści

gasną zbawienne śniegi Arktyki

wyłączają światła w samolotach

lecących z oka do oka

nos staje się mniejszy

usta sinieją

kaskada snu

zamiast żalu spada na policzki cienia

w lesie zębów zaciśniętych

rozcinanych piłą tarczową informacji

dla dławienia strachem kolejnej nacji ulotnej

żurawie nad Himalajami

zwyciężają zwątpienie Europy

bijącej skrzydłami bez piór

>>>

Wyruszam ze strachem ale i nadzieją

wiszącą kładką

na drugą stronę kanionu

zwanego z góralska

Przełomem Dunajca

na ramieniu niosę pisklę jaskółki

– cały drżę

smok jak orzeł przelatuje nad głową

chce wyrwać mi laskę i latarnię

chce porwać bukłak z winem

chce zabić jaskółczą dziecinę

gwiazda świtu spadająca

z wymarzonego miejsca na firmamencie

pęka na niebie jak bańka mydlana

jej fragmenty jak iskry spadają na głowę smoka

przepalają jego błoniaste skrzydła

i bestia wali się na Sokolicę

to nie jest gwiazda

to zepsuta posowiecka stacja kosmiczna

ze zmumifikowanymi ciałami zauralskich kosmonautów

Tatarzy atakują w tym czasie pieniński zamek

używając strzał i chińskiego prochu

chiński proch dobija chińskiego smoka

królewskie wdowy i białe zakonnice

wzlatują wolne ponad wapienne szczyty jak gołębice

niosę jaskółki córkę do Czerwonego Klasztoru

dziś jest tu muzeum czechosłowackiego komunizmu

zamienione w sanktuarium wolnoflisactwa

i nikt za chińskiego boga nie wie dlaczego

przechodzę ponad spiętymi czółnami

i kajakami z plastyku

płynącymi w mętnym nurcie

dziejów niesfornej rzeki

wszystko kołyszę się pod stopami

i powietrze i deski i poręcze

wszystko, co znam

wszystko, co widzę

wszystko, co czuję

i oryginalne serce kołysze się

śmiertelnie niezmierzoną przestrzenią zagrożone

gdy patrzę w przód

gdy patrzę w bok widzę, że

dziecię uśmiecha się do mnie

już nie jest jaskółką i mówi mi, że

zna historię chińskiego boga

i polskiego opata latającego na smoczych skrzydłach

nad nefrytową górą

bo jest potomkiem pierwszego człowieka,

który zawrócił z Ameryki

w Chinach nazwany Potomakiem Indusem,

co znalazł drogę północną

zanim wody się podniosły

odcinając odwrót

przejdźmy jeszcze raz na drugi brzeg – rzecze

zanim wody się podniosą w Dunajcu

o osiem metrów

zanim pęknie tama w Niedzicy

zanim spłonie od błyskawic ta niepewna kładka

przejdźmy nad Przełomem ostatni raz

i tak wraca on z wygnania do Chin w Europie

a ja wracam do Słowian i Szwabów

do arki rasy niesmoczej

do domu ludzkiego

refugialnego

>>>

 

 

Zewsząd narzekania

stracisz to i tamto

będziesz pił i jadł

nadaremnie

stracisz cokół i rakietę

w perspektywie teleskopu Hubble`a

jest taki dzień, gdy

traci się wzrok

jest też dzień, gdy

zyskuje się szkła polerowane i kontaktowe

nie narzekaj więc za wcześnie niecierpliwie

jak czerwony olbrzym na białe karły

jak galaktyka na gwiazdozbiory niejawne

jak jasno oświeceni w kinach

na ciasnotę umysłową szerokich warstw społecznych

tylko skup się w lądowniku modułu

przy okularze wziernika

iluminator z luminoforem nie kłamie

obrazy w bulaju ziemskim nie kłamią

jesteś wybrańcem tłumów

zobaczyłeś to pierwszy

bogowie mediów są sceptyczni

ale co to za bogowie wyciosani z technologii

bez imperiów pozaziemskich zaledwie stratosferyczni

zawieszeni na jakichś chmurkach

ponad szczytami gór ledwo ośnieżonych

na jednej łajbie orbitalnej kołysani mniemaniami

weszli w ruch obrotowy z orbiterami

krążą wokół czegoś czego sami nie stworzyli

patrz, jak się wzorcowo traci prędkość i wysokość

A ty powiedz –

nie będą indyjskie słonie

patrzeć nam w oczy podczas ablucji

nie będzie baktryjski lew

łypał na nas jak na Roksanę

nie będą dekańskie krowy

zastępować karolińskich świętych

my narzekając na osy i psy

rozczulimy roboty rustykalne

lecz myślące od czasu, gdy

bogowie chmurni przestali myśleć

a nawet istnieć

A ty wiedz –

gdy Sokrates umierał

cykuta stała w dzbanie

na centralnym miejscu Agory

jak wino w Kanie

przynieśli ją tutaj jednak niewolnicy

A ty zrozum –

człowiek zrodził się z przestrzegania innych

przed groźnymi przedmiotami w przestrzeni

jak prawdziwy Duch

i z narzekania nie na brak jadła

ani świętego spokoju

ale brak prawdziwego Boga

w politycznej perspektywie Hubble`a

>>>

Na temat tej afery

 

wypowiedziała się dziewczyna na fejsie

na temat tej dziewczyny

wybuchła afera na fejsie

na temat samego fejsu

nikt nie może się wypowiedzieć

bo nie istnieje taki twór ani słowo w żadnym języku

ani to byt realny w wirtualnym świecie

ani vice versa

wygłaszane, zapisywane, zaklepywane w necie

jak słowo tron w Polsce – afera

– aczkolwiek byt niewirtualny

Na temat moich dłoni

mogę się wypowiedzieć twarzą w twarz

z nimi

mogę opowiedzieć historię niezłą

o nich, o ich czynach, o tych dziewczętach

co ich dotykały czule

o owych-onych gestach-skinieniach

nie wiem, dlaczego mogę je utrwalić

na murze, desce, papierze, w węglu i stali

w jakiś sposób

dłonie gesty-miny – moje manifesty?

tak, to one oto!

ale po co mi one po śmierci

w pamięci sieci niezmierzonej Nieogarnionego

nie baczę na słit focie na fejsie

z ręki i lustra

Nie ma takich słów na klawiaturach i w zecerniach

w słownikach, na przyciskach, w prompterach

na pewno nie ma takich słów jak i wielu innych

bezgrzebalny bezpalny pościsk selfociak

ale afera jest i to wieloznacznym

fepaństwem, ukrytym niepaństwem

abezpieczniackim, proprzestępczym, atwarzowym

trybem machiny – w Polsce

w zegarku jakiegoś dociskacza foć do twarzy

wysyłka, pakiet, studio pod, bez i nadwyborcze

nie jest aferą okraść ludzi z pieniędzy i godności

w prasie, necie, w pracy i na wyborczym cmentarzu

na umarłej ziemi marzeń nadziei prawdy

nie jest przestępstwem uśmiechać się

do okradzionych przez siebie za życia

w kinie, necie, w pracy i w katakumbach mediów

za życia całego lub jego części

nie jest, bo nie ma takich słów

jak profejs, afejs, podczas i nadczas

Na temat tej afery wypowiedział się

opiekun stały blogerek paniątek lajkerek

a one płakały by ująć tym stalkerów

płakały z całą grupą ulubieńców władzy, płakały, płakały

a oni się wypowiedzieli krótko: precz

one płakały, bo użyto słów, które nie istnieją

w ich języku

oprócz nacisków słownych są dla nich drony falliste

gadające, obłapiające i kolorowe jak etui

etui afery jest zawsze kolorowe i słodkie

nikt nie widział ożywionej prawdy

w pigułkach, kulkach i klockach postów

są jak twarzowosztuczne organizmy blag

twarzoksiążkowe myśli blagerek i aferałów,

w których nie ma słów tylko samfałsz

chociaż takie słowo jak fejs nie istnieje w Biblii i Mein Kampf

chociaż jest drogą do Megiddo zakłamania pojęć ostatecznych

nieunikniony jest los martwych memów słodziaków fejsa

a fe!

stalkerzy – wizjonerzy świata bez fejsa:

owak i pustak

>>>

Więc jednak

to nie tak

więc to nie tak

jak w książkach

jakie było pierwsze i ostatnie słowo na Księżycu?

więc to nie tak jak na uratowanych taśmach

więc to nie te nagrania

jakie będą pierwsze słowa na Marsie?

więc jednak to nie tak

jak w Księdze Rodzaju

pierwsze słowo było dotykiem?

szept był tylko tchnieniem?

zanim przebiegł swoją drogę

z Ziemi do Księżyca

z Księżyca do Marsa

z Marsa do Bazyliki

wiary w słowo

przedwieczne

więc jednak słowo?

więc jak?

>>>

Smoleńsk, Uchta, Pieczenga

Smolnik, Uherce, Polańczyk

ludzie osmaleni węglowym pyłem

ludzie uchwyceni w locie śmierci

ludzie pieczeni w ogniskach

ludzie polewani gorącą smołą

ludzie wbici na pale

ludzie zjedzeni przez współbraci więźniów

ludzie nabici na sztachety na płotach

ludzie zamrożeni w ziemiankach

ludzie zasypani w podziemnych leśnych bazach

ludzie rozerwani przez konie

ludzie jak smolne szczapy – płonący długo

ludzie jak umorusane małpoludy – charczący

ludzie jak pieczone kartofle – czerniejący

ludzie zlikwidowani na zawsze

ludzie rozczłonkowani na zawsze

ludzie rozdzieleni na zawsze

ludzie wyrwani na zawsze – z ciał

nienawiścią – grzechem

ostateczną daniną dla ducha Północy

przybywającym w powiewie cywilizacji SUP

wszędzie superior

wszędzie interior

śmierć wszędzie

w imperium

– ja

 

>>>

Głogi jak czołgi na przedpolach

naszego miasta zamarłego ze strachu

przed mroźnym powiewem zimy

rozpalają silniki

gotują pociski burzące spokój

twoja twarz jak owoc róży

twoje ręce jak pędy tarniny

zastygłe w gestach z przeszłości

twoja sylwetka kołysze się lekko w oknie

właśnie sójka odleciała

unosząc w dziobie czerwony pocałunek jesieni

jej krzyk zabrzmiał jak larum

ręce się poruszają, usta rozchylają

gestem przyzywasz mnie

mój czołg sunie powoli na gąsienicach chłodu

ośnieżony skręca w twoim kierunku

jest coraz bliżej

kolczaste zasieki z książek i serc

nie zdają się na nic

koncentracyjnych przedmieść wczorajsze bastiony

padają pierwsze

głogi i róże splątane bitewnym wichrem

nurzają się w białej zamieci rozszalałych pretensji

by po chwili stać się jednym płomieniem

jednoczą się w koalicję przeciw zimie

miasto miłości znów triumfuje

w cierniowej koronie

na pewno przetrwa do wiosny

>>>

Nazywam się Konrad Kordialny z Dzięcielina

 

zawsze miałem chrapkę

na wzloty, z reguły gdy dzień się nachylał

w przeciwieństwie do sąsiadki

nieregularnej obrończyni mniejszości

w encyklopedii odnalazłem

definicję słowa – „chrapka”

– moje jej oczekiwanie

zdziwieniem znalazło i sąsiadkę

zbudzony tuż nad ranem

z legalną już chrapką na byle nagrodę

dla świętego spokoju kucnąłem

za firanką i zasłoną niepokojąco modernistyczną

za szafą w salonie z wieloklawiszową fisharmonią

za mną było pierwsze okno siódmego piętra

zjadłem coś niejadalnego tej pięknej nocy

zakończonej właśnie

można było powiedzieć – nocy

aczkolwiek okno miało wygląd

kibica – patrioty,

co woła – jutro pod zegarem

notabene w słowniku języka polskiego

słowo – „noc” – znaczeń miało wiele

znaczeń i synonimów

a wywodziły się one głównie

z określeń chęcińskich łupek marmurowych

spojonych zaklęciem kiedyś

i zaklętych w świętych kolumnach narodowych

a obecnie

więzienno-jarmarcznych wciąż sowieckiego pokroju

z czasów dla mnie nie kordialnych całkiem

chociaż żyłem w nich jak Konrad Królewiecki ze Świerzopina

nie znając batożenia panien

nie znając ulistnienia w ogrojcach chłopców

nadwątlonych wól w sercach żaków

jak na Kraków w rezerwacie

tak na ziemię miałem chrapkę

na własną ziemię

nie na kopiec

nie na jamę

nie na ziemiankę

nie na wyspę, łachę

a poletko raczej

nie pruski a ruski już był miesiąc,

gdy ona wzbudziła pragnienie

bezkonne, bezowocne jak huta

topiąca Marzannę z Brennej w Sanie

zamiast żelaza z Troków

Konrad pozostał w moim imieniu

a wolność wzleciała i zaległa na Litwie

na zawsze

>>>

W przebaczeniu ułudy

szukasz zagubionego pyłku

jak trzmiel

wielokondygnacyjne kwiaty

wystarczają ci na teraz

brzęczysz i mruczysz

tak bez słów

sabotujesz każdą noc, w którą

kwiaty pachną równie bogato, co w dzień

i bardziej kwieciście srebrzyście

pachną z wykrzyknikiem pełni księżyca

ułuda słów wypowiedzianych

prawie znika jak cień o północy

jesteś owadem zespolonym

z własnym oczekiwaniem

nocnym trzmielem zgułą

i robotnikiem pańskim trzeciej zmiany

z miłości mamroczącym

na betonowym murku w wypalonej donicy

w glazurowanym ogrodzie

plastikowego oczka wodnego

gdzie księżyc pozjadał

twoje karpie złociste

niemoty

słów ułudy

>>>

Wzburzone wody płodowe zerwały pępowinę

zatopiły i odcięły od Stwórcy

wewnętrzny świat

chcę być jak arka patriarchalna

dla jednego chociaż wylęknionego

małego smutnego ptaka

zwiastuna przetrwania

lub zmartwychwstania rasy umarłej

i domu ludzkiego

Europy obrońców

każdej spragnionej życia

cząstki

aminokwasu

tchnienia

uczucia

myśli

nadziei

wznoszący się

książę wśród lilii

po potopie śmierci

>>>

W głębinie tęsknoty

ryba głębinowa

z lampką na głowie

z zębami jak szable

kolczasta nadęta

jak ja

czeka na podwodną erupcję

wulkanu

(siebie w zaginieniu)

Atlantyda jakaś

(Atlantis platonis samotnis idealis)

sto lat tęsknoty

starożytności legendy

Zmieniam się w rybę

na powierzchni

łykam piach powietrze i ludzi

zdychając w sercu miasta

śnięty z braku wody

twojej miłości

zdycham z braku ciśnienia twoich oczu

i nadmiaru światła wewnętrznego

(jeżeli eksplodowanie można nazwać zdychaniem)

wokół trzęsienie ziemi świeckich

łysi premierzy potrząsają

miastem państwem metrem sklepem

jak grzywką

rozedrgana cała Atlantyda

nowożytna latoś

nie moja nie

zato ostatnie moje chwile

na rynku starówce deptaku

przy fontannie na klombie

nie przychodzisz

nie zbliżasz się

pękam powoli pijany powietrzem zakazanym

tęsknota rozdziera powoli wnętrze

ból wychodzi przez usta

a w nich szable

słów niewypowiedzianych

>>>

 

Martwa droga ludzkości

w korytarzach wyżłobionych w nienawiści

(stalowo-śnieżnej planowej śmierci)

morderczo wytapiana poprzez białe pustkowia

powolną rzeką żeliwnej surówki

wypływającą ze zmarzliny jak krew więźniów

(planowych spustów z martenów Magnitogorska)

tu na krańcach człowieczeństwa

perfidne kłamstwa spuszcza się do formy – czaszki

potem koronuje się złotem odlew zimny

kompletnie nienadający się do ukoronowania –

cierniem

odlew skupiony w atomach –

metalu

(tak jak zapisano w planach pozyskania – spokoju)

Martwa droga ludzkości – na północ

dla pozyskania wszystkiego kosztem ludzi, zwierząt i roślin

ale nie kosztem atomów

bo te są niezależne od siebie i nikogo

i nigdy nie będą martwe

tak jak ludzkie myśli

Martwa droga ludzkości – na wschód

myśli wyżłobiły ją z Semipałatyńska do Norylska

dla życia we własnym ja bez horyzontu

(zaplanowanym do końca

a więc martwym od samego początku)

>>>

Jutro już zabrzmi głos śniegu

będzie wielkim wołaniem

i chórem w hymnach lub odach

nadejdzie jak płomień białego nieba

bez spektrum lub halo

głos śniegu spokojny

jak moralne prawo w każdej szarotce i limbie

jedne drugich brzemiona poniosą płatki

okiełznają na wyżynach pogardę

bogów Północy, którzy są strachem strachów

odwieczną błyskawicą zniewolenia

nie ludzi radosnych w dolinach

jak wicher budzący śmiechy

rozsypią po świecie śnieżki

jak kule stalowe i miedziane szyszki

pieśni wieków i dudnienia płetwali

księżyc zgaśnie jak grzech ostatni

zmysły zgasną jak płonące lasy

chorągwie namiętności potargane świerki

postrzępione historią czasu

na drzewcach kości zmienionych w lód

zamieć ożywi myśl

załopocą bogatych królów sumienia

ich giermkowie, ich wojowie, ich dwory

pojawią się w przepychu

w granicach zapomnianych wiosek

trolli i elfów, hobbitów i śpiących rycerzy,

w które zmieniły się udawane kiedyś postaci

kosmiczny wymiar upadku świata

w baśniowość egzystencjalną

niezastygłej wciąż w konfliktach planety

będzie miało kolejne

zlodowacenie Europy

lecz nad zatrzymanym wodospadem materii

będą wirować stale śnieżynki uczuć

szepty nadziei

>>>

Już nadeszły czasy ducha

czasy łez z najczulszych hamaków

pajęczych

sercowej tkanki

gdzie wykluwa się uczucie jak pisklę

kosmiczne, niebotyczne, energetyczne

widziałem dzisiaj swoje odbicie

w lustrze, które przemawiało do mnie

słowami ze szkła

lecz szkła kolorowego

płynącego w marzeniach świetliście

zupełnie innego niż wczoraj

te ścielące się po atomach dźwięki

same się naznaczały

wiarą i wiatrem

widzeniem i wkradaniem się materię,

która jest jednocześnie ideą

jak gdyby duch wychynął z serca

jak gdyby serce wypuściło gwiazdę

zrodzoną w kokonie delikatności

a skrzydła dla myśli i działań były ogromne

bez przegród bez ogrodzeń

bez dźwiękoszczelnych gumowych barier

zasłon kwadratowych uszczelnień

zorza była motylem

albo motyl wydał się tak ogromny

ściszyłem krzykliwe zdziwienia

zobaczyłem miłość na drugim planie

miłość słodkich nastolatek

w kształtach gitar i harf

ani to aniołowie

ani to zwierzęta

jak gdyby ludzie tyranozaury deszczu

w chmurach z samych tęcz

(w dmuchawcach, w okowach)

dzisiaj znowu zasłabłem przed lustrem

na trzecim planie padał deszcz gwiazd

rozpadały się światy

ukute przez słońc wirowanie

a ja nie mogłem dosięgnąć swojej ręki

w lustrze nawet

a ta trzymała koło ratunkowe

biały kwiat, który był gęsim piórem

rozwinąłem księgę chcąc dokończyć

myśli proroków

lecz tylko kwiatem mogłem postawić znaki

duch się zniecierpliwił

duch się uniósł

duch uniósł mnie

poza wszelkie ramy

westchnąłem głęboko

zerwałem delikatne tkaniny serca

wszystko, co kołysało się na niebieskich hamakach

runęło w dół i rozsypało się u stóp

mojego kamiennego pomnika

ze spiżowymi oczami

>>>

Światy, światy, ile światów?

wielkoformatowe, równoległe

ciągle banalne i tak

na przekór stwórcy

pomimo rozlicznych talentów

energii zapisanej

w historii, ontologii, mitologii

ciągle banalne jak ruch i gest

mylące strony i czasy

światy, światy, światy

niesamodzielne

>>>

Ja już dawno oniemiałem

i nawet wrażeń mi odmówiono

by stworzyć ją na piedestale

zakupiłem podium i tron

lecz to nie zadziałało

potem nabyłem baldachim i feretron

w Lasku Wolskim jak Bulońskim

puściłem latawce z jej podobizną

w zachwycie nad tęczą nad kopcem

nikt nie zniżył się do lotu mojego latawca

onieśmielony dziwadłem jak chmurą chimerą

jej włosami

chciałem w pochodzie ponieść fotografię

mojej królowej

jak przygłupawy aktor i sportowiec

ponieść jej marzannę przez celtycki Kraków

i krzyczeć – na Wawel na Wawel,

chodźcie z nami, chodźcie z nam –

ale było za wcześnie

wraży przywódcy stali na trybunie pierwszomajowej

a wrażliwi robotnicy jeszcze byli na mszach z rodzinami

tylko Pan Bóg wychyliwszy się z chmurnego krzaka

pytał – jaka to dziewczyna? jaka?

wtedy pokazałem portret i oczy

własne oczy

sam Bóg poradził grzmotem

– wyrwij serce, do Wisły wrzuć –

co uczyniwszy odetchnąłem

pod wrażeniem

domknięciem ust

>>>

Nazino – dantejskie piekło wierzbowej wyspy

stworzone na krańcach cywilizacji

dla ciałożerców przez duszożerców dwudziestowiecznych

odczłowieczone bytowanie szkieletów figuratywnych

w ramach specjalnego planu zaludnienia Syberii

Martwa droga nad kołem polarnym

– szlak wyrąbany zardzewiałymi oskardami

w ułudzie racjonalizmu z centrum komunizmu

do… nikąd

poprzez głód, chłód, knuty i białą śmierć

skoncentrowaną w obozach 501 i 503

kolejowy szlak znaczony dziś już tylko zmurszałym żelastwem

w subpolarnym bezludnym bezkresie bezmyśli

znikająca nagle w porostach tundry kolejowa trasa

jak śnieg w czasie odwilży nad Obem

jak ludzkie istnienia – pękające pęcherzyki piany

na powierzchni napiętnowanych sądów

nierealna inwestycja jak człowieczeństwo planistów Moskwy

Nazino i Martwa droga – dzieła sztandarowe

Stalina fałszywego proroka i zbawcy Lucyferii

– mitycznej wręcz krainy bezbożnej myśli

czerwoni ludzie zmieniali w niej ludzi wszystkich ras

na wszystkich poziomach śmiertelnej bieli

w czarne fantomy – posągi wykute w lodzie

jak słupy soli Sodomy – świadczące, pilnujące

niedojedzonych ludzkich ciał i nienieckich reniferów

legend o dobrych chęciach wodzów pseudonaukowej rewolucji

dające świadectwo ostatniej walce duchów Północy i kanibali

Nazino i Martwa droga – kręgi, pentagramy, symbole

pieczęcie faryzejskie na grobie Bolszewii

>>>

„Gdy w górze niebo
nie zostąło nazwane
poniżej ziemia
nie miała swego imienia
zaprawdę stworzę istotę
człowiekiem ona będzie
trud bogów będzie dźwigać
by odpocząć mogli”